Sinvegur

Fairies Wear Boots..

2010-12-09T01:04:00.003+02:00

Misli..

2010-11-17T14:23:00.005+02:00

Severim futbolu. Hani üzerine hisli hisli yazılar yazacak, hayata benzerliği üzerinden sevimli tespitler yapacak kadar değil belki ama; televizyonun başına geçtim mi de Ntv Spor'u açarım arkadaş. Sorsan sayarım Beşiktaş'ın 11'ini yani. Ha ama, işin teknik boyutuna girdik mi, orada haddimi bilirim dostlarım. Anlamam yani. Maçı izlerken savunma bloğundaki kopukluğu, orta sahadaki düzensizliği filan pek sezemem, öküz gibi topu izler gözlerim. Anca "Bi takım gol atsa maç zevkli olucak ama...", "Abi orta yapıyo iyi de kafa vurucak adam yok ki." gibi sığ yorumlar yaparım ekran karşısında.

Bu seviyede futbol kültürüyle de maçların nasıl sonuçlanacağına dair mantıksal çıkarımlar yapmak pek mümkün değil, takdir edersiniz ki. Hele ki bu çıkarımları kağıda döküp, bahis sektörünün ekmeğini yemek, hiç mümkün değil. Lâkin biraz hadsiz bir insan olduğumdan, zaman zaman bu işe de kalkışıyorum. İddaa oynuyorum arada.

Oynuyorum dediğime bakmayın dostlarım, pek beceremiyorum aslında. Hayır hayır, yanlış anladınız! Maçları zaten bilemiyorum da, kuponu doldurmayı da pek beceremiyorum yani. Geçen oynadık misal, dört tane maç yazıverdim kağıda. 10 yaşında piçler bile tıkır tıkır doldururken kuponları; ben oynadığımız maçlara bir göz atınca, oldukça sarsıldım. "Abi bu maçta birinin 10 farklı yenmesi lazımmış yaa.", "Aaa olum ben ilk yarı Lazio demişim lan hassktiir." şoklarını yaşadım üst üste. Bırakın maçın sonucunu bilmeyi, sığ düşüncelerimi kağıda bile dökmekten acizdim.

Böyle 15-20 kere falan oynamışımdır herhalde. Yine geçenlerde bir dost meclisinde, geçtim o yeşil yeşil programın başına. Bu kez vaktim de yoktu, zira "Beyler Bursa maçına 10 dakika var, onu yazacaksanız acele edin." şeklinde daraltıyordu beni tezgâhın başındaki kara vicdanlı. 4 tane maçı yazıverdik umarsızca. Neyse ki bu kez kuponu doğru doldurmayı başarmıştım tecrübeli dostlarımın yardımıyla. 1'e 15 veren kuponumuz hazırdı. Yine "Abi Wolfsburg on ikinci, Schalke on beş. Çok sakat maç berabere biter." mantığıyla hazırlanmış, yüzeysel bir kupondu ne yazık ki. Schalke 04 kulübü başkanı gelip "Pardon arkadaşım, bizim takımdan 5 oyuncu sayar mısın?" dese, söyleyecek lafım yok .mına koyim.

Lafı fazla uzatmayayım, kupon bir şekilde tuttu efendim. Vallahi bak. Tarifsiz hisler yaşadım. Son maçın bitiş düdüğünün üzerinden 1 dakika geçmeden, İddaa bayiinde aldık soluğu. 45 Lira. Hiç fena değil. Şimdi, yirmi senelik ömründe 1 (bir) kez yaşamışsan bu sevinci, fazla uzatma di mi ama? Al paranı geç. Bırak bu işleri. Şansın yaver gitti, çıkardın işte senelerin zararını?

Bu sabah kısa bir yürüyüş yaptım İzmir sahillerinde dostlarım. ATM'ye de uğradım. "Ödemeler" sekmesinden, "Şans Oyunları"na ulaştım. Misli.com hesabıma 10 lira aktardım. Mâlum bugün milli maçlar var. Şimdi izninizle takımları analiz etmeye gidiyorum. Hollanda tam kadroymuş, bizi yener. Almanya da oturmuş bir takım sonuçta, tokatlar geçer İsveç'i.

s.

Edit 1: Ulan "İddia"yı "İddaa" diye yazan bir nesil yetiştirdiniz, şimdi de benim cebime göz diktiniz şerefsizler.

Edit: 2 Lira yatırdığım ilk kuponumda yazdığım 4 maçın, 4'ü de yattı. Pes etmeyeceğim.

Sonbahar..

2010-10-31T12:15:00.000+02:00

Dangerous Liaisons..

2010-09-10T23:08:00.003+03:00

Vicomte de Valmont: I'm not going to deny that I was aware of your beauty. But the point is, this has nothing to do with your beauty. As I got to know you, I began to realize that beauty was the least of your qualities. I became fascinated by your goodness. I was drawn in by it. I didn't understand what was happening to me. And it was only when I began to feel actual, physical pain every time you left the room that it finally dawned on me: I was in love, for the first time in my life. I knew it was hopeless, but that didn't matter to me. And it's not that I want to have you. All I want is to deserve you. Tell me what to do. Show me how to behave. I'll do anything you say.

(Güzelliğinin farkında olduğumu inkâr etmeyeceğim. Lâkin, bu güzelliğinle ilgili bir şey değil. Seni tanımaya başladıkça, güzelliğinin özelliklerinin en değersizi olduğunu fark ettim. Senin erdeminden büyülendim ben. Onun içinde kayboldum. Bana neler oluyor, anlamıyordum. Ne zaman ki, her odayı terk ettiğinde o fiziksel acıyı hissetmeye başladım, işte o zaman kafama dank etti: Aşıktım, hayatımda ilk kez. Bunun umutsuzbir aşk olduğunun farkındayım, ama fark etmiyor. Ayrıca, bu sana sahip olmak istediğim anlamına gelmiyor. Tek istediğim seni hak etmek. Bana ne yapmam gerektiğini söyle. Nasıl davranmam gerektiğini. Dediğin her şeyi yapacağım.)

***

Efendim lafı fazla uzatmayacağım. Geçenlerde bir film seyrettim: Dangerous Liaisons. Tehlikeli İlişkiler. İlişki dediysem, bildiğin cima etmek anlamında ha, bilesin. Sene 1782. Bu Valmont, o dönemin ağır s.kicilerinden. İşi gücü yok, hali vakti de yerinde, karıya kıza sarkıyor. Olayı o. Ha ama "sarkıyor" dediysem, nah yukarıdaki gibi sarkıyor işte. Tek amacı hanımı yatağa götürebilmek, ama tarz budur. Yanlış anlama olmasın.

Şimdi Valmont bunları bana dese, benim gözlerim parlar. O derece yani. Diyeceğim; 228 sene önce bu işler bu şekilde yürürken, şimdi "Canım, arkadaşın evine gidelim istersen, çok kalabalık oldu burası, he?" eşiğine nasıl geldik lan? İnsanoğlu olarak bir ilerleme kaydetmemiz gerekmiyor muydu bizim? Şimdi ben orada burada "Beyler yengenizle bu akşam bir şeyler olabilir. Tsıhıhıhı.", "Abi içkili ortam olacak sonuçta, belli olmaz." diyen arkadaşlarımı ve kendimi bir kenara koyuyorum, Valmont'u bir kenara koyuyorum. Asıl tehlikeli ilişkiler bizimkiler lan. 228 sene diyorum canım, aloo?

s.

***

Not: Evet yukarıdaki gibi şeyler konuşuluyor, üzgünüm.

Visual Artist..

2010-08-14T19:31:00.016+03:00

Kim istemez ki şu fani dünyada şöhreti alsın yürüsün dostlarım. Hepimiz istiyoruz tabii. Hani şöhret dediysek, karı-kız ortamında yüksek seviyede bir itibar bile yeterlidir çoğu zaman, yanlış anlamayın. İşte bu yüzdendir ki; kendimizi geliştirmeye çalışıyor, yeteneklerimizi keşfetmeye uğraşıyoruz.

Hani biz uğraşmasak bile, küçük yaştayken ailelerimiz uğraşıyor pek çok kez. Kurslara yolluyorlar bizi. Kurs içinde kalıyoruz. Eskrime başlıyoruz misal. Keman çalıyoruz. Yüzmeye gidiyoruz. Bazen çocuk yürüyor gidiyor o alanda, çoğu kez cacık olmuyor. Bazı çocuk kendine bir uğraş buluyor, bazısı bulamıyor. İşte o "bulamayanlar"ın bir kısmı da, ergenliğin ardından başlıyor paniğe tabii. Akranları yüzme şampiyonalarında altın madalya kovalarken, şan derslerinde fink atarken; "Mal gibi kaldık lan." diye düşünüyorlar. Böyle düşünenlerden belli bir gelir düzeyinin üstünde olanlar da, fotoğraf sanatına gönül veriyor pek çok kez.

-At worst, I feel bad for a while, But then I just smile, I go ahead and smile.

Durun dostlar, kızmayın hemen! Sanmayın ki burada fotoğraf sanatına taş atıyorum. Sanmayın ki sanatını başarıyla icra eden arkadaşları karalıyorum. Hepsini tenzih ederim. Benim derdim, rahat batması vesilesiyle fotoğraf sanatına gönül veren dostlarla. Hayır yani; tamam anladım rahat battı, maddi olanakların da "Nikon DX48309244BQ" tadında milyarlık bir aleti karşılamaya yetiyor. Hay hay. Güle güle kullan. Lakin nedir bu orada burada "Visual Artist" kafasında dolaşmak? Nedir bu özgüven canım kardeşim?

-When people run in circles, It's a very very, mad world, mad world...

Eşi dostu da maymun ediyorsunuz sonra. Yamuk yumuk fotoğraflarını çekiveriyorsunuz insanların, sonra aratıyorsunuz Google'da "How to create sepia tone", "How to create sepia tone in photoshop" deyü. Bas efekti. Koy alta şarkı sözünü. Sonra ver elini Deviantart. Neymiş efendim, "Art community". Canım zaten bayılmışsın makineye mangırları, eşşeğin oğluna versen o da çekecek o fotoğrafı, 2.1 megapixel Nokia ile çekmiyorsun ya. Sepyayı da bilgisayar hallediverdi. Şarkıyı da Lily Allen yazmış. Şimdi kusura bakma da yapacağın görsel sanatın içine sıçayım canım kardeşim.

Bak tekrar diyorum, bu işe gönül vereni görüşlerimden tenzih ederim. Lakin bilmiyor muyum lan ben sizin ortamlarda reputation'unuza +1 puan eklemek adına bu maymunlukları yaptığınızı. HA? Akşam akşam sinirlendirdiniz lan beni. Ben gidiyorum. Lig başlıyor. Haydi Beşiktaş.

-I wish I could caress, caress, caress...
-Siktir git lan sen de.

s.

Saçma 7: Judge Dredd..

2010-07-20T15:35:00.004+03:00

Tıkla, büyüsün.

s.

Zevk..

2010-07-07T13:49:00.009+03:00

"Bana lükslerimi verin, ihtiyaçlar olmasa da olur." -Oscar Wilde

***

Geçenlerde İnci Pastanesi'ne düştü yolum. İstiklal Caddesi'nin üstünde küçük, izbe bir mekan. "Profiterolleri çok meşhurmuş da, annemler hep öğrencilik yıllarında gidermiş de." İyi dedik, gittik. Duvarda Muazzez Ersoy'un profiterol yerken çekilmiş fotoğraflarını görünce mekânın şanına şöhretine ikna oldum. Yedik. Merak etmeyin dostlarım, Haşmet Babaoğlu tadında sürdürmeyeceğim bu yazıyı. İyiydi güzeldi profiterol. Lakin bizim İzmir'de evin oradaki "Sindoma Profesör Unlu Mamüller"in yaptığı profiterolü getir, onu da yerim. O da güzel.

Maç seyrettim sonra, malum Dünya Kupası. Ömer Üründül yorumluyor maçları, bilirsiniz. Oradan buradan duyuyorum; yok efendim "Ömer Üründül'ün yorumladığı maçlarda sesi kapatıyorum", yok efendim "TRT'ye tahammül edemiyorum netten takip ediyorum." filan. Anlam veremiyorum. Hayır yani, anana küfretmiyor ya bu adam. Kendi çapında bir şeyler söylüyor sonuçta. Bana Ömer Üründül'ü getir onu da dinlerim. İlker Yasin konuşsun, yine televizyonun sesini kapatmam herhalde. O da olur.

Sonra Çeşme'ye düştü yolum geçenlerde ayıptır söylemesi. Amele gibi soyulmamak adına bir güneş kremi alalım dedik. Girdik markete. "Lure Güneş Kremi" var. Başka da yok. İyi dedim, alalım. Nereden düştüm bu hataya. Yok efendim "Nivea olmazsa olmazmış.", yok efendim "Bilinmedik krem kullanılmazmış." Yani tamam. Haklısınız tabii, Nivea daha çok güven veriyor Lure'den, lakin ebemiz sikilmez ya bir gün de onu sürsek? Bana olur yani. O da güzel. O da krem, sürülüyor sonuçta.

Çıktık sonra İnci Pastanesi'nden. "Nasıl?" dedi annem. "İyi yani, ne bileyim, profiterol işte." dedim. "Sen ne anlarsın be, seni getirende kabahat." diye sitem etti annem.

***

"Olur abi, fark etmez bana yani." -Sinvegur

s.

Ehliyet: Part III..

2010-06-11T14:17:00.005+03:00

Efendim bilmem hatırlar mısınız, 2009 senesinin Aralık ayında "Ehliyet" başlıklı bir yazı dizisine girişmiş, lakin iki yazının ardından esrarengiz bir biçimde ortalardan kaybolmuştum. İşte bugün, tamı tamına 6 ay sonra bu üçlemenin son halkasıyla sizlerleyim. Size en son seslendiğimde yazılı sınava giriyordum. Girdim, geçtim, bir şey yokmuş. Neyse efendim direksiyon sınavına da girdim, geçtim, onda da bir şey yokmuş. Lakin, direksiyon sınavının sömestr tatilimin tam ortasına denk gelmesi sebebiyle, girmem gereken tarihte değil de daha sonra girdim ben falan. Bunun bedelini de ehliyet kursuna ekstra bir 50 lira borçlanarak ödedim.

İşte tee 4-5 ay önce olan bu olayların ardından, 50 liralık borcun çingen bünyeme etkisinden ötürü ben kursa gidip de ehliyet için gerekli belgeleri almadım. Uğramadım kursa. İhmal ettim. Lakin okul bitmeye yaklaşınca benim de götüm tutuştu, atladım gittim Kızılay'ın göbeğindeki ehliyet kursuma.

Sıcak bir karşılamanın ardından kurstaki sekreter ablayla karşılıklı oturduk. Kendisine güzelce hâl hatır sormamın ardından konu benim belgelerime geldi. "Tabii" dedi sekreter abla, "Hemen bakıyorum sistemden.". Gülümsedim. Her şey iyi giderken "Yalnız 50 lira borcunuz gözüküyor." dedi sekreter abla. Şu güzel ortamı bozmuştu sekreter abla.

Yalnızca birkaç saliselik bir sessizlik yaşandı dostlarım. Ben bu birkaç salisede mantığımın ve çingenliğimin amansız çarpışmasına şahit oldum. Saatler geçmişti sanki bu arada. Ardından ağzımdan dökülen kelimeler bu mücadelenin galibini açıklar nitelikteydi:

"Elli lira mı?"

Sekreter ablanın da yüzü ekşimişti. Şaşkınlıkla devam ettim: "Bu ikinci sınavın şeysi mi o? Ben onu verdim ki sınav sabahı. Burada siyah saçlı bi hanım vardı ona verdim ki ben.". Resmen yalan söylüyordum. Diyalogumuzun yaşandığı sırada sarışın olan sekreter abla, o siyah saçlı hanımın kendisinden başka biri olmadığını ve para aldığı herkese anında makbuz verdiğini söyledi. İşte bu noktada sıçmıştım. Elimden gelen tek şey sıvamaktı artık. Geri dönülmez bir yoldaydım. Bir daha hayatım boyunca görmeyeceğim bu insanların karşısında yüzümü kızartmayı göze almıştım.

"Kardeşim siz bana makbuz vermeyi unuttuysanız bu benim suçum mu!!1 Sizin ihmalkarlığınızın bedelini ben mi ödicem!! Bu ne rezalet kardeşim yetkili biri yok mu!". Sekreter abla bana müdür beyin odasını işaret etti umarsızca. Kalktım ilerledim kararlı adımlarla. Dışarıdan bakınca tarihin en büyük hak arama mücadelesini yapıyor gibi gözüken ben, içimden "Lanet olsun 50 lirasına, çıkarın lan beni buradan." diye haykırıyordum.

Müdür beye karşı da yüksek desibelle ve olağanüstü bir ciddiyetle sürdürdüğüm mücadelem açıkçası pek tesirli olamadı. "Efendim makbuz almamışsınız..." diye savuruyordu bütün ataklarımı. Söylediğim yalana o kadar kaptırmıştım ki kendimi, ödemediğim 50 lira için başlarına yıkacaktım kursu adeta. İçeriden sekreter ablayı duyuyordum bir yandan. İçeride beni bekleyen arkadaşıma "kurs ücretini yatırdığını iddia edip sonra kıvıran adam"ın hikâyesini anlatıyordu. Başka çarem kalmadı. Dönülmez diye girdiğim bu yoldan bir an önce kaçmazsam pencereden aşağı atacaktım kendimi.

"Tamam alın lanet olsun 50 liranız!!1" diye haykırarak, sanki bu pislik yuvası kursta bir an bile durmak istemediğimden ötürü ikinci bir parayı vermeyi göze almışım gibi davrandım. B planım buydu. Makbuzumu ve dosyamı teslim aldım. Koşar adım kaçtım gittim kurstan. 50 lirayı kurtaramamıştım ama yüzümde hakkımı aramış olmamın gururu vardı. Sonra "Ne hakkı lan ben zaten vermemiştim ki o parayı." diye düşündüm. Gülümsedim. Gittim aldım ehliyetimi.

s.

Ekonomi..

2010-05-24T00:25:00.009+03:00

3 Haziran 2010 tarihinde "Econ210" finalim var. Makroekonomi. Ne yazıktır ki, konuyla uzaktan ya da yakından herhangi bir alakam yok. Elimde tuğla gibi bir fotokopi. İçinde "Gross Domestic Product" gibi, "Short Run" gibi şeyler yazıyor. Bilmiyorum.

Bugün 24 Mayıs 2010. Saat 00.36. Bilgisayarımın başındayım. Normalde, ders çalışmamak için Youtube'dan "Unbelievable goalkeeper mistakes" falan gibi videolar izliyor olmalıyım şu sıralar. Lakin bu kez karşımda Bağımsız Türkiye Partisi'nin web sayfası açık. "Milli Ekonomi Modeli"ni okuyorum: Prof. Dr. Haydar Baş'ın ülkemizi aydınlık yarınlara götürecek, çığır açan ekonomik sistemini. Görüyorum ki; ülkemizin 3.5 katrilyon dolarlık bir yer altı zenginliği varmış. Görüyorum ki; bu ekonomi modeliyle herkese 500 TL vatandaşlık maaşı verilecek, asgari ücret 3000 TL olacakmış. BTP iktidarının 18. ayıyla birlikte, elektrik bedava olacakmış. Doğan her çocuk için ailelere ödenecek 15.000 TL de cabası. Anladığım kadarıyla bu değirmenin suyu da "para basmak"tan geliyormuş. Bildiğin böyle, durmadan para basacakmışız para basma makineleriyle.

Sorarım sizlere, nasıl oturup da inanarak okuyayım ki ben şimdi önümdeki ekonomi kitabını? 161 sayfa burada "Demand for goods" diyor, "Changes in income" falan diye saçmalıyor. Farkında değil mi bu insanlar Haydar Baş'ın? Farkında değiller mi "Milli Ekonomi Modeli"nin? Hâlâ neyin mücadelesini veriyoruz ki? Çalışmayacağım ulan. İş, aş, Haydar Baş!

s.

Nazar..

2010-05-19T23:00:00.006+03:00

2010, Şubat ayı. İzmir. Sömestr tatilinin son bir haftasına girilmişken, akşam akşam rahat batıyor, halı saha maçı yapmaya karar veriyorum buradaki dostlarımla. Mekan, İzmir'in güzide olmayan liselerinden, "İnönü Lisesi". Kalkıyoruz gidiyoruz.

Karşılaştığım görüntü son derece ürkütücü. Zira "Halı saha" diye gittiğimiz yerin parkeyle kaplı kapalı bir spor salonu olduğunu görüyorum. Her türlü pisliğe, sakatlığa müsait bir alan yani. Hele kendini yerden yere vuracak bir kaleciyseniz. Kaderimin kollarına bırakıyorum kendimi, dalıyorum sahaya. Sahadaki insanların sadece ikisini tanımam ve bu iki insandan birinin maçın hemen başında talihsiz bir sakatlık geçirerek oyundan çıkması, beni zaten yeterince geriyor. Bir de bunun yanında rakip takımın 40-45 yaşlarındaki balina görünümlü 130 kiloluk forvet oyuncusu amca, sıkıntımı ikiye katlıyor.

Maçın son on dakikasına kadar iyi kötü bir performansla, sakatlık çıkmadan giriyoruz. Güzel. Lakin uzaklardan gelen tehlikesiz bir hava topunu bok varmış gibi yumrukla uzaklaştırma çabasına giren bendeniz, heyecanla koşarken karşımdan gelen 130 kiloluk tehlikeyi göremiyorum. Hâl böyle olunca suratımı bu tehlikenin 20 kiloluk omzuna yapışmış halde buluyorum.

...

Olaydan bir ya da iki gün önce Messenger teknolojisiyle iletişime geçtiğim bir arkadaşım, burnumla ilgili birtakım yorumlarda bulunuyor. Burnumun nasıl hokka kıvamında olduğundan, adeta bir kaydırağı andırdığından falan bahsediyor coşkuyla. Sağolsun.

...

Hay skeyim hava topunu arkadaş ya. Hayatını yeşil sahalarda kazanan usta bir file bekçisi edasıyla topu çıkarıyorum belki ama, burnumun kan revan içerisinde kalmasını engelleyemiyorum. Maç bitiyor. Eve gidiyorum. Buz muz.

Aynaya baktığımda burnumda bir terslik seziyorum. Ulan bildiğin yamulmuş burnum? "Anne bu ne?" diyorum, "Baba burnum yamuldu?" diye haykırıyorum. Duyarsız ebeveynimin "Yeeaaa ezik olmuş oğlum bişey olmaz bi haftaya geçer." cevabıyla bir nebze olsun rahatlıyorum.

...

2010, Mayıs ayı. Ankara. Hani lan ezikti? Hani bir haftaya geçiyordu? HA? Okuyorsun di mi anne bunları? Okuyorsun biliyorum. Üç hafta sonra geliyorum, direkt doktora gideceğiz ulan. Halı saha maçındaki 130 kiloluk adam; yaşından başından utan lan. Hava topuna çıkacak yaşın geçti senin artık. Hadi dağılın.

s.

Pena..

2010-05-17T17:55:00.008+03:00

Acısıyla tatlısıyla, doğrusuyla yanlışıyla, 20 senelik bir ömrü geride bırakmış yetişkin bir erkeğim. Sakalım falan var. Lakin 12 Mayıs 2010 Duman ODTÜ konserinde belime bağladığım ceketin üstüne düşen penayı çığlık çığlığa havaya sallayan, "Versene lan bi." diyen arkadaşlarını kibarca geri çeviren insan da benim. Üzdüğüm, kırdığım dostlarımdan burada özür diliyorum. Çocukluk ettim. Affedin.

s.

Puf..

2010-04-30T12:08:00.005+03:00

Twitter..

2010-04-22T21:27:00.004+03:00

Sabah kalkar, işer, yüzümü yıkar, dişlerimi fırçalarım. Ekmeğe şokella sürerek, yanında meyve suyu ya da süt içerek güzel bir kahvaltı yaparım. Vaktim yoksa "Ülker Peki" falan yerim. Sonra dersim varsa, derse giderim. Dersim yoksa, bilgisayarımı açarım.

Bilgisayarda muhtemelen Internet'e girer, 3-5 fiks sitemi açar malak gibi bakınmaya başlarım. Maillerimi kontrol ederim. Kaydadeğer bir mail görmem pek ihtimal dahilinde değildir. "Outletim.Com'da YENİLER GELDİ!!1", "GençFB saten atkılar çıktı (Beşiktaşlıyım ulan ben, niye her gün bu mail geliyor bana?!), "Türkiye İş Bankası Hesap Özeti" gibi mailler olur işte genelde. Internete girmemişsem film seyrederim. Seyrettikten sonra Ekşi Sözlük'ü açıp "Hmm ne demişler bakim." diye dolanırım. Film de seyretmiyorsam, mutlaka buraya bir şeyler yazıp çiziyorumdur.

Nadiren spora giderim. Kollarıma mollarıma baka baka, göbeğimi içime çeke çeke, aynanın karşısına geçer dolanırım orada. Çıkınca banyo yapar, ayı gibi yemek yerim. Köftedir, patatestir, bulgurdur.

Akşamları yine bilgisayarın başında oturmuyorsam eğer, bilin ki arkadaşlarımla dışarı çıkmışımdır. Onlarla da çok ilginç bir aktivitem olmaz dostlarım. Oturuz menüden biralara bakarız. Fiyat-Performans açısından en üst düzeyde olan birayı seçerek, gecemize renk katarız. Dışarı çıkmadıysak, okulda "Guitar Hero", "Langırt" falan oynarız. Yemek yeriz yine. Ne bileyim.

Neyse sadede geliyorum. Gözlemlediğim kadarıyla, siz sevgili arkadaşlarım; siz de benim gibi yaşıyorsunuz. Çok çılgın hayatlarınız olmadığını ibretle izliyorum. Siz de köfte patatesle bulgur pilavı yiyen insanlarsınız. O halde soruyorum. Neden Twitter'a girip ne yaptığınızı yazıyorsunuz lan? Bana ne mına koyim sizin ne yaptığınızdan? En fazla orada burada "Bi ellilik alıyım ben." diye bira söylüyorsunuz yani. Hayret bir şey ya.

s.

Net..

2010-04-17T09:36:00.003+03:00

Mediamarkt'a girdim dün kadim dostlarımla. Beyazın ve kırmızının birleştiği yer olan bu güzide mağazada dolanırken, telefon reyonlarının önüne geldim. Nokia'sından LG'sine, Motorola'sından Samsung'una yüzlerce telefon sıraya dizilmiş, müşterilerin ellerinde oyuncak olmuştu. Herkes bütçesine ve zevkine uygun modeli bulmak için yoğun bir arayış içerisindeydi. Görevliler vatandaşların yardımına koşuyor, "Maximum Card'a 4 taksit var." diye ürünleri pazarlıyorlardı. Her şey çok güzeldi. Ta ki ben gelene kadar.

"Abi Nokia'dan başka telefon kullanılmaz." dedim.

Net konuştum. Acıma duygum yoktu. Sony Ericsson, General Mobile, Motorola... Yıllarını telefon sektörüne vermiş bu firmaları ve senelerce okuyup teknolojiyi bir adım ileriye taşıyan bilim insanlarını, mühendislerini bir cümlemle siliverdim orada. Hemen yanıma geldi Nokia dışındaki telefon firmalarının yöneticileri tabii. "Pardon." dediler. "Nokia'nın olduğu bir piyasada telefon satmaya çalışmak tamamen bizim hadsizliğimizdi. Bütün ürünleri toplatıyoruz, yarın da kepenkleri indiriyoruz firmanın."

"Biraz da üst baş bakalım." diye düşündüm, Koton'a daldım. İlkbahar-Yaz kreasyonun cıvıl cıvıl ürünleri, raflarda alıcı bekliyordu. Doğanın içinden güzel renkler, Koton firmasının tasarımcılarının birikimiyle harmanlanmış, ortaya bu koleksiyon çıkmıştı. Soluma baktım, üç beş gömlek gördüm. Sağa döndüm, tişörtlere bir göz gezdirdim. Karşı tarafımda kot pantolonlar diziliydi. Arkamı döndüm, dostlarımı gördüm.

"Abi hiçbir şey yok burada çıkın." dedim.

Giyim sektörünün demirbaş firmalarından Koton da, netliğimden nasibini almıştı. Hemen yöneticiler geldi tabii. "Pardon." dediler. "2010 sezonunu yapamamışız, hata olmuş. Kısmetse 2011'e iyi bir koleksiyonla geleceğiz." Tasarımcılar, kasiyerler yastaydı. Koca sezon, bir cümlemle kapanmıştı. Hemen benzinler döküldü, 2010 yaz sezonu yakılarak tarihe karıştı.

Zor bir gündü. Dile kolay; giyimin ve elektroniğin devlerini bir kalemde silivermiştim. Binlerce kişiyi işsiz bırakarak, ocaklar söndürmüştüm. Artık biraz dinlenme vaktiydi. Dostlarımla birlikte birkaç bira almak üzere daldım markete. İflah olmaz bir Efes Extra sever olarak haliyle Efes dolabına yöneldim. Arkamdan zavallı bir pazarlamacı kızcağız, "Tuborg almaz mıydınız?" diye sesleniverdi.

s.

Rüya 3: Marlon, Vivien & Ben..

2010-03-30T22:01:00.009+03:00

Efendim ödev teslimlerine, sınavlara ramak kala, ders çalışmam gereken yerde, ben "Skerim böyle işi." diyerek 5 günlük mânâsız bir İzmir seyahati yaptım. Dün gece güzide seyahat firmalarımızdan "Anadolu"nun 23.00 otobüsüyle Ankara'ya doğru yola çıktım. Bileti daha önceden online olarak satın alan bendeniz; gerizekalı olduğum için, orta kapının önündeki koltukları seçmek niyetiyle orta kapının arkasındaki koltukları seçmişim. "Ee ne var lan bunda?" diyenler için, satın aldığım koltuklarda ayakları öne uzatmanın imkanı olmadığını belirteyim.

Hâl böyle olunca, bana sıkıntılar bastı. Uyku haram oldu. Uşak vilayetine kadar gözümü kırpmayan ben, mola yerinde içtiğim yayık ayranın etkisiyle, dönüşte kendimi rüya aleminin dehlizlerinde buldum.

Rüyamızı siyah-beyaz olarak film tadında gördüğümüzü baştan belirteyim. Rüyamızın başrollerinde ise beyaz perdenin ağır topları Vivien Leigh, Marlon Brando, bir de ben varım.

İlk sahnede henüz Marlon ortalarda yok. Bizse Viven Leigh ile birlikte yine şehirlerarası bir otobüste Ankara'ya doğru ilerliyoruz efendim. Koridor tarafında ben, pencere kenarında ise Vivien var. Daha doğrusu Vivien'in ayakları var, suratı yok. Tıpkı yukarıdaki gibi. Yolculuk esnasında ayaklarımı uzatamayan ben, muhtemelen bu olaydan çok etkilendiğimi ve durumun bilinçaltıma bu şekilde girdiğini tahmin ediyorum. Neyse. Sessiz geçen yolculuk esnasında muavinin "Kaptan binecek var." sesiyle irkiliyoruz. Otobüs yavaşlıyor, "Psssssss." sesiyle kapılar açılıyor. Ağır adımlarla otobüse binen, Marlon Brando'dan başkası değil.

Bir Marlon Brando düşünün ki 23 otobüsüyle AŞTİ'ye gidiyor dostlar. Bir Marlon Brando düşünün ki muavine "Bu topkeklerin meyvelisi yok mu yeğenim?" diye soruyor, elindeki Türkmensu(c) marka suyu yudumluyor. Mola yerinde inip tuvalette "Yine kabız olmuşuz mnakii, hava değişiminden oluyo hep." diye düşüncelere dalan bir Marlon Brando düşünün lütfen. İşte o Marlon, bizimleydi otobüste. Kendisiyle selamlaşmamızın ardından, Vivien ve benim oturduğumuz koltukların hemen önüne, koridor tarafına yerleşti. Muavinden su istedi. Etrafı izledi. "Yanımız da boşmuş iyi yayılırız." diye düşüncelere daldı belki de.

Yolculuk sürerken, ben Vivien Leigh-Marlon Brando ikilisinin 1951 yapımı "A Streetcar Named Desire" adlı filmde başrolleri paylaştığını, birbirlerini gayet iyi tanıdıklarını birden fark ettim. Lakin Vivien'in ters oturuşundan olacak ki, Marlon otobüste yalnızca beni selamlayarak yerine geçmişti. Hemen dürttüm önümdeki Brando'yu. "Abi" dedim, "Vivien abla da burada, ona da merhaba de istersen, görmedin herhal."

Yanılmıştım. Marlon kulağıma eğildi. "Olm ayakları kafa yerinde olduğu için yengenin kafası da benim yan koltuğun altından çıkıyor. Bağladım manitayı öpüşüyoruz biz burada." diye durumunu anlattı bana. İçimden "Vay çakal." diye geçirdim, "Tamam abi keyfine bak sen." diyerek döndüm önüme.

Saat 7 sularında uyandığımda; ne Marlon ne Vivien oradaydı. Pencereden Başkent Üniversitesi'nin sarı otlarla kaplı kampüsünü gördüm. İleride oturan bir amca, "Vişne suyu var mı yeğenim?" diye haykırdı. Zor bir gün beni bekliyordu.

s.

The Last Temptation of Sinvegur..

2010-03-27T15:09:00.005+02:00

Nereden bilebilirdim ki başıma gelecekleri, dün gece 22 sularında Scorsese'nin 88 yapımı filmini açarken? Seçilmiş kişinin ben olduğumu, girdiğim bu yoldan hiçbir şekilde dönemeyeceğimi, filmi izlemeyenler adına kendimi kurban etmem gerektiğini nereden bilebilirdim?

İşte böyle hiçbir şey bilmeden bastım "The Last Temptation of Christ.avi" dosyasına. Tipik bir Scorsese şaheserine benziyordu uzaktan. İki saat Kırk Üç dakikalık destansı bir sinema şöleni beni bekliyor olmalıydı. Goodfellas, Raging Bull, Taxi Driver, Shutter Island... Ne de olsa bu güzide eserlerin hepsi birer Scorsese yapımı değil miydi?

İlk 15 dakikayı geride bıraktığımda, yavaş yavaş kafamda soru işaretleri oluşmaya başlamıştı. Jesus geliyor, Judas gidiyor, birtakım insanlar bir şeyler yapıyor... Neler oluyordu ulan filmde? Gerek filmin uyarlandığı romana, gerekse İncil'e olan yabancılığım; filmin içine girmemi engelliyordu. İşte tam bu sırada filmi kapatmam gerekirdi. Bu Scorsese yapımından bana hayır gelmeyeceği belliydi. Olmadı, yapamadım, "Hadi" dedim, "Belki ilginçleşir."

Nasıl ilginçleşsin ki a dostlar? Bizim İsa oradan oraya koşturuyor, dirliği düzeni sağlamaya çalışıyordu. Ara sıra başına gelen fantastik olaylar, duyduğu gaipten sesler, onun seçilmiş kişi olduğunu kanıtlıyordu. Lakin İsa da insandı. Onun da hisleri vardı. "Tanrım beni seçme be. Ben de çoluğa çocuğa karışayım, efendi gibi yaşayayım istiyorum. Böyle zaar gibi dolandırarak tüketme şu tatlı canımı. Başkasını peygamber seç onu kurban et gözünü seveyim." diye yalvarıyordu. Filmin olayı da buydu zaten. Can Dündar'ın "Mustafa"sı misali; Jesus Christ'ı değil de Jesus'u anlatıyordu film. Bu açıdan çok tepki çekmiş zaten. Hadi Mustafa'yı geçtim, bu adam koca peygamber bir de, çeker tabii tepki.

Filmin ilk saati geride kalırken, ben de başladım o gaipten sesleri duymaya. Bu filmi sonuna kadar izlemem gerektiğini, insanlık için bunu yapmam gerektiğini emrediyordu sesler. Lakin ben de insandım. Benim de hislerim vardı. Uykum da vardı tabii. "Tanrım bırak beni yatayım uyuyayım, Scorsese mcorsese dedik hata yaptık, bir de sen vurma." diye yalvardım. Ne yazık ki çabalarım sonuç vermedi. Kapatamadım filmi, bir güç beni engelledi. Devam ettim izlemeye. İki saati devirmiştim hiçbir şey olmayan filmde. Son yarım saate girerken, İsa bir hayal alemine gitti sevgili okurlar. Dağlara bayırlara çıktı. İşte tam da o esnada, ben de gittim onunla. Uykuya yenik düştüm. Rüyalar dehlizinde uzun bir seyahate çıktım....

Uyandım. Ekrana baktım. İsa da uyandı bu hayal aleminden. 10 saniye sonra da film sona erdi, "Directed by Martin Scorsese" yazısıyla karşı karşıya kaldım. İsa kurban edilmişti, tıpkı benim gibi. Yüzünde bir tebessümle ayrıldı bu fani dünyadan. Ben de bir tebessümle kapattım bilgisayarı. Yarım saati kaçırsam da, bitirmeyi başarmıştım bu filmi. Nefsime hakim olmuştum. Seçilmiş kişi olduğum ortadaydı. Huzurla uyudum, göçtüm gittim bu diyarlardan.

s.

Kan..

2010-03-17T10:26:00.004+02:00

Efendim son derece rutin bir gün geçirmişim. Akşamına spora gidip 85 tane adamın arasında "Hmpfs. Hmpfs." diye abanmışım. Sıcak bir banyo yapıp, bilgisayarın başında boşa vakit geçiriyorum. "Hmm Inter-Chelsea maçı kaç kaç acaba." diye mânâsızca dolanıyorum bir siteden diğerine. Kısacası yatana kadar benim oradan kalkmam için, cidden rahat batması gerekiyor. Batıyor da zira. Kızılay ekibinin aşağıda hazır bulunduğu ve gönüllülerden bir ünite kan aldığı haberi geliyor kulağıma. "Ulan Livescore'u refresh edeceğime bir boka yarayayım lan." diye düşünüyor, kan vermeye aşağı iniyorum.

Aşağıda karşılaştığım görüntü ne yazık ki beni şaşırtmıyor. Kan bağışında bulunmaya hazırlanan tek tük adamlar, ellerinde başvuru formlarıyla "Ikhıkhı ıkıhıhı olm hayat kadınıyla ilişki kurdun mu diyor bak üç ay içinde ıkhıkhı ıhkhıkı." şeklinde şakalaşıyor. "Beleşe hayır diyenin zihnine turp sıkarım." felsefesini şiar edinmiş birkaç adam da, Kızılay'ın getirdiği Çokoprens ve meyveli sodalara abanıyor. Formu alıyorum, dolduruyorum. Kağıt üzerinde kan vermeme engel teşkil eden hiçbir şey yok. Sıraya geçiyorum. Doktorun karşısına oturuyorum tansiyonumu falan ölçsün diye.

Tam bu esnada "Bi soluklanak ya." diye giden Doktor Bey'in yerine, genç bir hanım geliyor. Tansiyonumu ölçüyor. Tansiyonumun düşük olduğunu, ayran içersem bu sorunun üstesinden gelebileceğimizi belirtiyor. "Peki." diyorum. İçimden "Hay skicem arkadaş akşam akşam." diye geçirerek bir kutu ayranı içiyorum. Döndüğümde hanım kızımızın gittiğini, Doktorun geri döndüğünü görüyorum. "Ayrana tuz ektin mi?" diyor. "Demediniz öyle bir şey." diyorum. "Ek ek." diyor. "Peki." diyorum. Bu kez daha ağır küfürler ede ede ikinci ayranı içiyorum, tuzlaya tuzlaya. Resmen kanımızla rezil oluyoruz. Neyse. Tansiyonum normal seviyeye geliyor. Yedi sene tıp fakültesi okumuş, bu uğurda saçlarını dökmüş olan Doktor Bey de "Son üç ayda vukuat yok di mi hayat kadınlarıyla filan ıshsıhsıhsıhı." esprisini yapıp, başvurumu onaylıyor.

O güne kadar kan vermemiş olan ben, bu işlemin enjektörle yapılan bir işlem olduğunu zannediyorum mal gibi. Böyle alacak kanı birkaç saniyede, hoop kalkıp gideceğiz zannediyorum. Lakin yan tarafımdaki çocuğun bir tüp dolusu kanının aheste aheste çekkildiğini görünce, biraz irkiliyorum. İliği kemiği kurumuş çocuk beni "Ulan insanlara can veriyoruz iyi hoş da, kendi canımızdan olmayalım lan. Bi punduna getirip bütün kanımızı çekmesin bu lavuklar." tadında düşüncelere gark ediyor. "Neyse olan oldu, o kadar ayran içtik." diyor, kendimi Türk hekimlerine emanet ediyorum.

10 dakika kadar çekiyorlar kanı. Fazla bir ağrı sızı yok. Güzel. İşim bitiyor, kalkıyorum. Masaya oturup Kızılay'ın ikram ettiği vişneli gazozu ve Çokoprens'i fütursuzca tüketiyorum. "Bu kanınızla üç kişi hayat bulacak." diyorlar, hoşuma gidiyor. Yanımda form dolduranlara "Üç ay içinde hayat kadınıyla olduysan yalnız olmuyor ıkhıhkhsıhkshı." diye takılıyorum ağzımdan kırıntılar saça saça. Maçı da Inter kazanmış 1-0.

s.

Socrates..

2010-03-01T11:25:00.005+02:00

Mâlum bu dönem felsefe dersim var. Ben de sabah oturmuş, ilk hafta küçük deftere yazdığım notlarımı büyük bir hevesle tertemiz, yepyeni defterime geçiriyordum. Konumuz da Socrates falan.

Şimdi şöyle ki; Socrates, zamanında Atina taraflarında ikamet ederken, "Ulan" demiş, "Mal gibi yaşıyoruz yemin ediyorum. Ne lan bu? Bundan böyle kendimi ilme adıyorum." Buraya kadar ilginç bir şey yok. Zira bu tarz şeyleri ben de düşünüyorum sık sık. Misal Facebook'ta sağ üstte bir "Suggestions" kısmı var, bilirsiniz. Tanıma ihtimaliniz olan insanları listeleyen faydalı bir uygulama. İşte ben de bazen kendimi, orada çıkan lüzumsuz insanları çarpıya basa basa geçerek "Acaba bir ekmek çıkar mı?" umuduyla bakınırken buluyorum. Ben de o anlarda tıpkı Socrates gibi "Ulan" diyorum, "Mal gibi yaşıyoruz yemin ediyorum. Ne lan bu? Bundan böyle kendimi ilme adıyorum."

İlginç olan nokta şurada başlıyor: Socrates kendini ciddi ciddi ilme adıyor. "Hayatın zevklerine de, karıya kıza da lanet olsun. Bundan böyle şehre inip zaar gibi dolaşıcam, millete hayatın anlamını sorgulatıcam." gibi ulvi bir amaç ediniyor kendine. Tabii böyle şehirde dolanıp "Şşt birader bi bakıcan mı? Arkadaşım bişey sorucam gelir misin?" diye insanları darlayınca, Atina polisi gözaltına alıyor bizim Socrates'i. Çıkartıyorlar mahkemeye; yok efendim sen niye milletin huzurunu kaçırıyorsun, yok efendim elalemin karısında kızında mı gözün var. Başlıyorlar bizim Socrates'i karalamaya. Socrates de ünlü savunmasında "Allah belanızı versin, öldürün lan beni kaçmıyorum sizden." diyor, kendini bu pis adalete teslim ediyor. Tabii böyle benim anlattığım gibi demiyor. Bin bir türlü şey geçiriyor kafasından. Nedenleri var. Bu nedenleri de dostlarıyla yaptığı uzun konuşmalarında görüyoruz.

Crito: Dostum Socrates, yaptığın yanlış, bu adamlara teslim olma.
Socrates: Sorarım sana Crito, bu dediğin "onurlu yaşam"a uygun bir şey mi? İyi bir hayat yaşayıp ölmek mi daha önemli, yoksa kötü bir hayatı sürdürmek mi?
Crito: Doğru diyorsun.

Ben de Socrates gibi cahil olduğumu düşünüyorum, lakin akabinde kendimi ilim irfana adayamıyorum ne yazık ki. Anca gaza gelip Facebook'u kapatıp 1-2 saat kitap karıştırıyorum. Sonra aklıma "Acaba yeni bir notification var mı?" gibisinden şeyler geliyor, yeniden açıyorum. İşte bu yüzden düşünsel açıdan bir Socrates kadar gelişemedim zannedersem. Benim dostlarımla olan diyaloglarımı inceleyecek olursak, Socrates'inkilerden oldukça farklı.

Arkadaş: Altıncı hakem koymuşlar oraya adam diye, iki metreden penaltıyı göremiyor. Skmişim öyle uygulamayı o zaman.
Ben: Ya iyi de Caner'in yaptığı da gerizekalılık sonuçta. Resmen bile bile attırdı kendini. Amatör lig mi ulan bu, UEFA'da oynuyorsun yani sonuçta.
Arkadaş: Doğru diyorsun.

Al işte. Adam onurlu bir yaşamı sorgularken, ben Galatasaray'ın Atletico Madrid karşısında aldığı mağlubiyetin nedenlerini sorguluyorum. Herif "Açıklanmamış bir hayat manasızdır." düsturuyla hareket ediyor, bense on gündür "5800 alsam mı ya, dokunmatik ekranı zor gibi ama telefon güzel be hafız." diye dolanıyorum.

Off lan. İnsanlığımdan tiksindirtti Socrates akşam akşam. Neyse ki güzel bir lafı var kendisinin: "Cahilliğin farkına varmak, bilgeliğin başlangıcıdır." Ben de görüyorsunuz ki lavukluğumun son derece farkındayım. Demek kii, bilgeliğin de başındayım hacı. Biz de böyle teselli buluyoruz işte. Ehehe. Neyse ben bir Hepsiburada'ya bakıyorum, 5800 fiyatları ne alemdeymiş acaba. Çok düştü diyorlar bu ara. Haydi görüşürüz!

s.

London FC..

2010-02-14T16:33:00.007+02:00

Dikkat! Aşağıdaki yazı, genç yaşlardan beri sanal futbol oyunlarına gönül vermemiş insanlara hiçbir şey ifade etmeyecektir. Onlar Facebook'a geri dönebilirler: http://www.facebook.com

Mâlum tatil. Benim de asla değişmeyen tatil ritüellerim var. Her tatile girdiğimde bu ritüelleri aşacağımı, vaktimi daha faydalı şeylere harcayacağımı düşünüyorum, ama olmuyor. İşte bunlardan biri de, Playstation oynamak. Playstation dediysem, bildiğin PES işte. Pro Evolution Soccer.

Aslında benim gönlüm her zaman FIFA'dan yanadır. FIFA her zaman için daha kalitelidir. Ne bileyim, böyle güzel güzel Soundtrack'leri oluyor. Janjanlı menüler. Lisanslı takımlar. Bir de PES'e bakıyorum? Öküz gibi hazırlanmış menüler. Adları değiştirilmiş oyuncular. Eksik ligler. "London FC" gibi gudik takımlar. Ulan dünyanın parasını kazanıyorsunuz hâlâ "London FC"? Eskiden Almanya'nın defansının bel kemiği, deneyimli topçu Metzelder'i de "Messenger" diye yazıyordunuz taşak geçer gibi. Ayıp değil mi lan? Bu ucuzluğunuz ne olacak? Nereye kadar? Neyse. Her ne kadar PES'e karşı sitemkâr bir tavır takınsam da, hangi "Platstation Cafe"ye gitsem, "Fifa yok bizde ya." yanıtını aldığımdan, bana da başka seçenek kalmıyor.

İyi bir PES oyuncusu olduğumu iddia edemeyeceğim. Aslında defansım iyidir de, forvet hattında istediğim başarıyı bir türlü sağlayamıyorum. Üçgene doğru zamanda basıp o efsanevi pasları vermek, L1+Üçgen kombinasyonuyla bombastik aşırtmalar yapmak, kaleciyi şık bir hareketle çalımlamak... Yapamıyorum. Defansta her ne kadar büyük bir başarıyla topu kapıp atağa kalksam da, hücumda uyguladığım tek strateji "Hafız kanatlara git kanatlara koş koş." stratejisi. Önüm bomboş olsa da, etten duvar örmüş defansla karşı karşıya olsam da, kanatlara doğru bir koşu hali var bende. Adeta korkuyorum kaleye doğru gitmeye. Amacım gol atmak değil. Yalnızca kaçıyorum oradan. Sahayı sınırlayan çizgiler, tribünler olmasa, yeşil çimler sonsuza kadar uzansa, sonsuza kadar koşarım umarsızca, biliyorum. Bazen şans yüzüme gülüyor, kaleciyle karşı karşıya kalıyorum. Bir forvet için ne büyük şans, ne güzel mutluluk aslında, değil mi sevgili okurlar? Ne yazık ki benim için değil. O anda düşüncelerim "Ne yapsam da meşin yuvarlağı filelerle buluştursam."dan ziyade "Hay skeyim şimdi atamıcaz rezil olucaz." yönünde olduğu için, atamıyorum da genelde.

Şans yüzüme güler de taç çizgisinden deli dana gibi koşarak defansa kaptırmadan kanada kadar inebilirsem, basıyorum yuvarlağa yapıyorum ortamı. İşte orada içim rahat. Zira bu tip oyunlarda orta-kafa-gol olayını yapmak her zaman mümkün olmadığı için, ben yapamayınca da kimse arkamdan "Yuh hayvan." diyemiyor. Ben ortalama bir oyuncu olarak görevimi yapmanın huzuruyla yeniden topu kapıp kanatlara inmenin yollarını arıyorum. Benim için PES budur.

Takım seçiminde de her zaman rakibimin ilk seçimi yapması taraftarıyımdır. Denk güçte bir takım seçip alacağım potansiyel bir mağlubiyetin üzerimde bırakacağı etkiyi minimuma indirmek için tabii ki. Rakip "Real Madrid" mi oldu? O zaman ben de "Barcelona" olurum. Rakip "Roma" mı? Hmm. O zaman "Arsenal" tadında bir takım almak gerekir. Ama benim Barcelona tercihimin ardından rakibimin "Ben Fiorentina olucam ya seviyorum Fiorentina'yı." demeci, beni derin bir üzüntüye gark eder. Çünkü bu kez alacağım potansiyel mağlubiyet, beni "Yuh lan Barca'yla Fiorentina'ya yenildin." alaylarına maruz bırakacaktır.

Efendim gördüğünüz üzere PES adlı güzide oyunu oynarken, zevk almaktan ziyade başım ağrıyor. "Oynama ulan, ne diye oynuyorsun?" o zaman diyebilirsiniz tabii. Ama inanıyorum ki ben de bir gün harika bir PES oyuncusu olacağım. Rakibim London FC'yi aldığında, "Ben Beşiktaş olucam..." diyecek seviyeye geleceğim. Kanatlara açılmaktan ziyade, defansı çalıma boğup şık bir plaseyle file bekçisini avlayacağım. PES 2010'da gözle görülür bir gelişme kaydettiğime inanıyorum. Asıl 2011'de görüşeceğiz.

s.

Tatil..

2010-02-07T13:59:00.004+02:00

Tatille birlikte eski günlere döndüğümü hissediyorum. Eski dediysem, ortaokulun sonu lisenin başları, oldukça eski yani. O dönemler son derece durgun bir hayatım vardı, hemen hemen hiçbir aksiyon yaşamıyordum. Okula gidiyor, geliyor, televizyon karşısında yemeğimi yiyip odama çekiliyordum. Odama çekiliyordum dediysem, odada çok ilginç bir şey yaptığımı zannetmeyin dostlarım. Daha önce 40 kez hatmettiğim eski dergilerimi; L-Manyak'ları, Lombak'ları 41. kez okumaktan başka bir şey yapıyor değildim. Artık konuşma balonlarında ne yazdığını çizimleri görür görmez tahmin edebilecek kıvama gelmiştim. Resmen hayvan gibi yaşıyordum.

Siz bilmezsiniz, o dönemler çok yerdim ben bir de. "Ne kadar çok olabilir ki?" dediğinizi duyar gibiyim. Tahminen 1.73 boylarında, lâkin 82 kiloydum. Öyle ki, sabahları bir tam ekmeği üstüne "şokella" sürüp yediğim az rastlanan bir durum değildi. Evet evet, bildiğiniz tam bir EKMEK yani. Bir dilim değil. Bir adet. Öğlen ve akşam yemeklerindeyse günün menüsünden minimum 2 tabak yedikten sonra, "ağzımız tatlansın" diye bir paket "İkram" yahut iki adet "Albeni" yediğim de ne yazık ki doğru. Resmen ağzımın tatlanması için koca bir paket bisküviyi yiyor, ardından odama çekilip sığır gibi Lombak okumayı sürdürüyordum. Dergide beğendiğim kısımları koşarak kahkahalar içinde anneme okumam da cabası. Şimdi düşünüyorum da, gidip "Cihangir'de bir ev"i, "Lombak Şehitleri"ni anneme okumam çok saçma geliyor. Okuması çok zevkli ama dinlemesi? Buradan beni senelerce sabırla dinleyen, kâh gülen kâh gülermiş gibi yapan anneme de teşekkür ediyorum.

Dış dünyayla fazla bir bağlantım olduğu söylenemezdi. Gezmeyi tozmayı geçtim, üstüme başıma kıyafet bile almak benim için bir işkenceden farksızdı. Her şeyimi annem ve teyzem alırdı, ben denemeye bile tenezzül etmezdim. "Oğlum denesene bi üzerinde görelim." yakarışlarına pis pis bağırarak karşılık verirdim sadece. Misafirden nefret ederdim. Küçükken eve gelen misafirleri "Power Rangers başlıyor gidin buradan!" diye ciddi mânâda kovduğumu düşünürseniz, daha iyi anlarsınız. Yabaniydim.

Hayat beni de başka yönlere sürükledi tabii. Fani ömrümün kalanını İkram yiyip Lombak okuyarak odamda geçiremeyeceğim gerçeğiyle yüzleştim. Her şeyden önce 83 kiloluk görüntümden kurtulmam gerekiyordu, bu bir gerçekti. Resmen yanaklarım gözlerimi kapatacak kadar şişmişti. Sıkı bir diyet, yüzme, yürüyüş derken 69 kiloya düştüm. Eski şişman halim artık sadece nüfus cüzdanımda mizah unsuru olarak sergilediğim bir fotoğrafta mevcut. Bu süre zarfında, Lombak dergisi maddi imkansızlıklardan ötürü yayın hayatına son verdi. Çizerlerinin önemli bir kısmı da şu an Uykusuz'da ve Penguen'de çiziyor. Bu haftalık mizah dergileri beni aylıklar kadar sarmadı maalesef. Aynı Lombak'ı 40 kere okuyan ben, haftalık dergilerin yarısını anca okur hale geldim. Kendi kıyafetlerimi de artık kendim alıyorum. Hâtta bundan zevk alıyorum. Daha geçen gün saatlerce alışveriş merkezlerini gezip "Ya kahverengi spor ayakkabı yok hiç güzel :(" diye sızlanır hâle geldiğimi ben bilirim. "Koton'da indirim varmış.", "Mudo'da tişörtler 11 lira olmuş." gibi şeyler artık beni heyecanlandırır hâle geldi. Annemin aldığı kazağı denemeyi ayı gibi reddeden ben, deneme kabininden çıkmaz oldum.

Ee? Eesi yok yani. Başta dediğim gibi, tatille birlikte eski günlerimi yeniden yaşıyorum. Eve döndüm. Hayvanlar gibi yiyorum. Eski Lombak'ları okuyorum. Ekstra olarak internet var ne yazık ki, vaktimin çoğunu o yiyor. Eeööö. Ulan hüzünbaza bağlayıp "Eski günleri çok özlüyorum." falan diyecekmişim gibi oldu da yok yani öyle bir şey pek. Neyse haydi gittim ben, tatildeyim.

s.

Bakü..

2010-02-03T21:26:00.011+02:00

Aylaar aylar önceydi. Yazın tam ortası. O dönemler vaktimi elimde bir litrelik şişe suyla bilgisayar başında terleyerek geçiren ben, takdir edersiniz ki bir boşluk içerisindeydim. Zaten hazırlık yeni bitmiş, bir sene tatil yapmışım, üstüne üç ay daha evimde tatil yapıyorum utanmadan. Neyse efendim, günlerini can sıkıntısıyla geçiren tek insan ben değilim tabii, sevgili dostlarım Diren ve Berkay da aynı durumda. Hâtta ben en azından İzmir'de sıkılıyorum, onlar Ankara'da beziyor zavallılar.

Bu iki sevgili arkadaşımın da blog yazarı olduğunu bilenleriniz vardır. İşte sıkılan ve terleyen üç blog yazarı olarak bize de rahat battı; neymiş efendim, "Ortak blog" açacakmışız. Gecenin dörtlerine kadar messenger aracılığıyla konuşuyoruz. "Abi şöyle yapalım ortalığı skertiriz.", "Böyle yaparsak inanılmaz ünlü oluruz öyle böyle değil." diye boş boş hayaller kuruyoruz. En sonunda günlerden birinde bu iki arkadaşımdan Berkay olanı, "Harika bir planım var!1" diye geliverdi. Önerdiği konsept şöyle ki; biz üç ODTÜ öğrencisi olarak otostop çekip bir arabaya biniyoruz, daha sonra olaylar gelişiyor ve kendimizi Bakü'de buluyoruz. İşte böyle aksiyonlar bir şeyler. Arada komiklikler.

İlk başta "Hmm ilginç olabilir." diye baksam da konsepte, deneme mahiyetinde yazdığımız yazıların boka sardığını üzülerek fark ettim. Oturmuşum orada götümden "Bakü de şöyledir böyledir." diye atıyorum. Cık. İçime sinmedi. Berkay ve Diren'e de uzun kıvranmalarım sonucu dayanamayarak "Olm bu ne ya, kim niye okusun mına koyim bunu?!" diye isyan ettim. Benim bokluk çıkarmamla proje yattı. Litrelik sularımızla sıkılmaya geri döndük. Şimdi de sizleri bu projenin kamera arkası görüntüleriyle baş başa bırakıyorum. Esen kalın.

1. Bölüm: http://direnkknerid.blogspot.com/2010/02/baku-maceras-no1.html
2. Bölüm: http://dacederki.blogspot.com/2010/02/baku-maceras-no2.html
3. Bölüm: Aşağıda işte o da:

"..Efendim okudunuz işte yukarıda, Bakü'deyiz. Bakü (Azerice: Bakı), Azerbaycan Cumhuriyeti'nin, Hazar Denizi'nin batı kıyısında yer alan başkentidir. Ülkenin en doğusundaki ve en önemli sanayi, ticaret ve kültür merkezi olmanın yanı sıra bir liman kenti olarak da önemlidir. Gördüğünüz gibi Bakü hakkında bildiklerim Wikipedia ile sınırlı. Bir de "Azeri TV var, o kadar komik konuşuyorlar ki falan eheh." diye geyikler yaparım arada. Neyse.

Berkay ve Diren'e bakıyorum, bir panik hali. Neymiş efendim bizi getiren Azeri'yi bulmamız lazımmış falan. "Olm" diyorum, "Niye buluyoruz Azeri'yi falan deli mi skti sizi, kalkın gidelim iki tane quiz kaçırdım ben şerefsizler." Yok efendim aksiyon lazımmış da, blog açacaklarmış da bilmem ne. Quiz kaçırma pahasına bu ikisine uyup atıyorum kendimi Bakü sokaklarına.

Bakü'nün resmi nüfusu 2007 verilerine göre 2.075.000 olduğundan dolayı -Wikipedia'yı seviyorum- sokağa çıkıp ODTÜ'lü Azeri aramak pek akıl kârı değil. Hâl böyle olunca, kafaları çalıştırmak gerekiyor. İpuçları üzerinden gideceğiz. Asya kıtasının böğründen kopup ODTÜ'ye gelmiş kardeşlerimiz neler yaparlar genelde? Bunları düşünüyoruz. Üçümüzün aklına da ilk olarak aynı şey geliyor: Basketbol!

Plan belli; Bakü sınırları dahilindeki basketbol kortlarına bakılacak. "Dağılsak mı lan?" diye düşünüyoruz başta. Diren "Abi Avea Bakü'de de çekmiyormuş risk almayalım." diyince vazgeçiyoruz. Üç lavuk, vurucu tim gibi Bakü sokaklarını arşınlamaya başlıyoruz. Bakü'nün iklimi karasal iklimdir. Kışları soğuk ve yağmurlu veya kar yağışlıdır, yazları ise sıcak ve kurak. Fakat güney kısımlarında hava yazın serin, kışın ise ılık ve yağışlıdır. Bu nedenle güney bölümünün bir kısmı çok ormanlıktır. Peki ya bunların konumuzla alakası ne? Güneye gitmiyoruz işte orman var orada bir şey yok yani.

İlk sahaya varıyoruz. Birtakım terli Azeri arkadaş çığıra çığıra basketbol oynuyor. O da nesi? İşte orada. Evet koca Bakü'de geldiğimiz ilk basketbol sahasında Azeri arkadaşımıza ulaşıyoruz. "Olm çok saçma lan, nasıl olur böyle bir şey. Emin misiniz bak o olduğundan hepsi birbirine benziyor bu heriflerin." diyecek oluyor Berkay. Susturuyorum onu. "Berkay uzatma." diyorum, "Maksat blog olsun." diyorum, "Çaktırma." diyorum.

Yavaş yavaş yaklaşıyoruz Azeri arkadaşımıza. "Kim konuşacak lan elemanla?" diyorum. "Benim ağzım laf yapmaz." diyor Diren tıpkı bir şerefsiz gibi. Berkay da "Ben beceremem abi mabi." diye işin içinden sıyrılınca, "Allah belanızı versin." diyerek ben gidiyorum konuşmaya.

Beni gören Azeri arkadaşlar oyunu bırakıp kuşku dolu bakışlarla beni süzüyorlar. Aradan bizim otostopçu elemanı seçiyor gözlerim. "Abi bizi hatırladın mı eheheh." diyecek oluyorum. Sözümü bitiremiyorum. Deli gibi koşarak kaçmaya başlıyor bizimki. Bizi de bu hallere düşüren kahrolası arabasına binip basıyor gaza. "Noluyor lan." falan derken olayın şokunu atlatıp hemen bir taksi tutuyoruz. "Öndeki arabayı takip et." tribine giriyoruz. Başlıyoruz kovalamacaya.

Gözlerim tabelaları takip ediyor. Zannedersem, "Haydar Aliyev Havalimanı"na varmak üzereyiz.."

s.

Not: 4. ve 5. bölümler de yukarıda bahsi geçen bloglarda olacak. 2-3 güne. Sabırsızlandığınızı hissediyorum.

Paranormal..

2010-01-23T16:30:00.002+02:00

En son geçenlerde Avatar'la ilgili naçizane görüşlerimi bildirdim hatırlarsınız. Efendim "Mal." diyenini mi ararsınız, "Gerizekalı." diyenini mi ararsınız. İlk defa yazdığım bir şeyden dolayı tepki aldım. Hoşuma da gitmedi değil. Şimdi de baştan özür dileyerek geçenlerde izlediğim bir diğer filmden bahsedeceğim. Paranormal Activity. Son zamanların en çılgın korku filmi falan hani.

Şimdi ben normalde korku filmi falan seyretmem, sıkılırım yani. Korkunç bir tanesine de rastlamadım daha. Neyse bunu da arkadaşların "Geyik olur la." çağrısına kulak vererek, toplu bir ev ortamında seyretmiş bulundum. Bir buçuk saatlik bir zaman kaybı olsa da, ömrümüzden bir ömür götürme potansiyeline sahipse de Paranormal Activity; lavuk arkadaş grubumuzun sığ esprileriyle güle oynaya tamamlamayı başardık bu filmi.

Filmin konusunu kısaca özetlemek gerekirse; Micah adında yağız bir delikanlıyla, Katie adında tombul bir hanım kız var ve bunlara rahat batıyor. Anladığımız kadarıyla Katie öğrenci, Micah da işsiz güçsüz dolaşan deyyusun teki. Hâl böyle olunca insan da makarnaların yapıldığı, çorapların etrafa saçıldığı, köpek bağlasan durmayacak bir öğrenci evi hayal ediyor. Lakin bu arkadaşlar üstü açık arabalarıyla, havuzlu villalarıyla aklımızda soru işaretleri bırakıyor. Olum siz kimsiniz lan? Bu ev ne? Bu değirmenin suyu nereden geliyor? Katie neden gidip bir okula uğramıyorsun? Gibi sorular peşimizi bırakmıyor.

İş yok, güç yok, okul yok. Çiftimiz bütün vaktini evlerinde tavşan gibi cima ederek geçiriyorlar tabii bu durumda. İnsan bir yerden sonra sıkılır bundan da, Katie de can sıkıntısından "Bana cin dadandı." gibisinden iddialarla çiftin hayatına renk getiriyor. Micah için hava hoş tabii, "İyi mına koyim benim de canım sıkıldıydı, kamerayla çekeyim her şeyi de görelim şu cini hele." diye coşkuyla karşılıyor yavuklusunun meramını.

Bugünden sonra çiftimiz yatak odalarına kamerayı koyup hayvanlar gibi işsiz güçsüz yaşamayı sürdürüyorlar. Gündüzleri de kamera kayıtlarını izleyip "Ay kapı çarpmış cereyan da yoktu oysaki.", "Ay bi ses var sanki cin gelmiş." diye dertsiz başlarına dert çıkarıyorlar. Dedik ya başta, rahat batmış bunlara.

Filmin geri kalanını da anlatmayayım isterseniz. Aslında bir bok olduğu yok ama, hani olur da izleme gafletine düşersiniz diye susuyorum. Ha şimdi yalan konuşmayayım yine de, arada cereyandan mereyandan çat çut kapı çarpınca yüreğimiz bir hop etmedi değil. Hâttâ bir arkadaşımızın filmden ciddi ciddi korktuğunu bile gözlemlemedik. Çok yaratıcı insanlar olduğumuz için de kendisini film sonrası "Bö!" diye korkutmayı ihmal etmedik. Güldük eğlendik. Siz de 4-5 lavuk bir araya gelip izleyecekeniz, Paranormal Activity'yi şiddetle öneriyorum. Ha ama gidip de sinemada para falan vermeyin gözünüzü seveyim. Haydi görüşürüz.

s.

Alex?!..

2010-01-03T01:49:00.001+02:00

2010..

2009-12-31T13:47:00.000+02:00

Berber..

2009-12-28T20:00:00.003+02:00

Arkadaş benim berberlerle yıldızım barışmıyor. Yok yani. Aylar yıllar önce, belki de hayatımın en büyük rezilliklerinden biri olan berberden bahsetmiştim sizlere. Bugün bir diğer saç kestirme macerasının ardından görüyorum ki, benim artık bir tıraş makinesi almam ve saçımı kendim kesmem gerekiyor. Geriyor beni o ortam.

Zaten kendimi bildim bileli saçımı "Üç numara."dan başka bir şey yapmadım. Uzadı, üç numara yaptım. Uzadı, üç numara yaptım. Dümdüz. Bizim jenerasyonda insanlar yeri geldi "Ümit Davala saçı" ile coştu, yeri geldi arkadan kuyrukları uzattı. Bense hep üç numara. Üniversiteye girdik, insanlar saçları uzattı. Ben üç numara. Tabii biz de zamanında "Ulan bi imaj yapsak bişey yapsak milletin aklını alsak." diye düşünmedik değil. Benim bu yönde yaptığım tek çalışma soytarı gibi uzattığım favorilerim oldu, çizimlerden de görüyorsunuz. Lisenin ortalarında başlayan bu favori çılgınlığım halen sürüyor. Onun dışında üç numara...

Neyse ne diyorduk. Berber. Hani "Üç numara olsun abi." diyerek berberde geçirdiğim zamanı minimuma indirsem de, yine de berberde açılan geyiklerden yakamı sıyıramadım. Bugün de tırsa tırsa gittim. Paltomu astım, koltuğa oturdum. Hemen "Abi üç numara komple." diyerek niyetimi belli ettim. Bir de kalkarken "Ne kadar abi." desem, bana fazlasıyla yeter. Neyse efendim başladı tıraş. "Hızııığğeeeeeeaağ." diye bir güzel kazıyıverdi kafamı berber. İyi gidiyorduk. Ta ki arkadaki televizyonda Petek Dinçöz'ün "Foolish Casanova" adlı parçasının klibi görününceye dek.

Huşu içinde süren tıraş, berberin "Abi ne demek şimdi bu foolish casanova, ne diyo yani şarkıda?" sorusuyla bir anda gergin bir hâl aldı. Ben tabii ki berberin ne dediğini anlamadım. Berberlerin ne dediklerini genelde anlamıyorum. O sırada ben raftaki Ondüla marka jölelere, Arko tıraş kremlerine falan bakıyordum. Üçüncü defada soruyu anladıktan sonra "Ha? Hee. Hehehe. İşte 'Aptal çapkın' gibi bişey hehöehe." diye cevap verdim titrek sesimle. "Yani 'sen aptal çapkın.' mı diyor?" dedi. "Evet." dedim. "Peki 'just' ne demek?" dedi. "Yalnızca, sadece gibi bişey." dedim. "Casanova aptal mı demek?" dedi. Şimdi ünlü İtalyan çapkın Casanova'dan bahsetmenin yeri değildi. Bunalmıştım. "Evet." dedim. Artık her soruya evet diyordum. Neyse sonunda klip değişti, bir nebze olsun rahatladık.

Şimdi "Üç numara" dediğin kolay bir şey. İstese beş dakikada bitirir. Tabii "Ulan o kadar para aldın beş dakika sürdü?" demeyelim diye, tıraşın son 10-15 dakikalık kısmı berberin yalan yalan hareketleriyle geçiyor. Ufak bir makas alıyor, ensemin dibine girip "Kıt... Kıt..." diye bir şeyler yapıyor. Sanırsın ameliyat yapıyor pezevenk. Tarağın üstüne makası koyup kesiyor falan. Soytarılıktan başka bir şey değil. Neyse bu son 10-15 dakikayı da haber izleyerek geçirdik. Murat Boz'un 2010 yılında Eurovision'da ülkemizi temsil edeceğini belirten berber, bu konuda fikirlerimi almak istedi. "Sırf tipi var abi." diyerek de kendi tuttuğu tarafı belli etti. Berberle ter düşüp Murat Boz üzerinden polemik yaratmanın alemi yoktu. "Evet bence de sırf tipi var diye şey yapmışlar işte." diye yanıtladım.

Neyse ki sıkıntılı halimi gören berber de daha fazla sardırmadı geyiğe. Aradığı tadı bende bulamadı. Saç yıkama teklifini de kibarca reddedince, aramızdaki bağlar tümüyle koptu. Anladım ki benim artık bir tıraş makinesi almam gerekiyor. Yüz yıllık Foolish Casanova'yı da tam çalacak zamanı bulmuş mına kodumun televizyonu. Hadi görüşürüz.

s.

Avatar..

2009-12-27T02:32:00.006+02:00

Efendim dün ben Avatar gördüm. İki boyut yetmezmiş gibi üçüncü boyuta geçtim. İki saat kırk iki dakikamı bu filme harcadım. Biraz bundan bahsedeyim size.

Daha önce üç boyutlu film izlemedim ben. O yüzdendir ki gözlüğü takıp da üstüme üstüme gelen adamları görünce ilk, biraz afalladım. Zaten 4'ü 3d görmemiş 5 lavuk gittiğimiz için filme, hayvanlığımız da had safhaya çıktı. "Bak la bak adam geliyo gibi değil gibi la." diye alışma sürecini atlattık, sakinleştik. Salonun da hınca hınç bizim gibi hayvanlarla dolu olması da gözlerden kaçmadı. Ulan bir hafta oldu film vizyona gireli, ağzına kadar dolu salon. Ne teknoloji aşkıymış anlamadım.

Şimdi üç boyut falan iyi hoş tabii de, bendeniz fantastik sinemadan her zaman için kaçmış bir garip kulum. İki yaratık canavar gördüm müydü bir filmde, bitiririm kafamda o filmi. O derece muhafazakarım bu konuda. Hah işte böyle bir insan olup da 162 dakika boyunca Avatar izlemek biraz beyinsizce bir hareket oldu. Filmden bahsedecek olursak, açıkçası pek bir skim anlamadım ben bu filmden. Merak etmeyin yani spoiler falan vermem, veremem. Şimdi Pandora diye bir gezegen var efendim. Burada birtakım mavi arkadaşlar var, ne deniyor onlara unuttum, ayrı bir adları var ama. Hah baktım şimdi, "Navi"ymiş. Ayrı dilleri falan var, öyle takılıyorlar yani. Neyse bir de Jake adında çolak bir eleman var. Bunu Avatar programıyla Pandora'ya şey ettirip oradan birtakım şeyler şey yapıyorlar. Tabii benim üç cümlede anlattığım olaylar üç saatte gerçekleşiyor. Aralarda "Üç boyuuuuuuuut!" diye bağırırcasına birtakım atraksiyonlar olmuyor değil.

Neyse işte bu bizim insanoğulları Pandora'yı ele geçirmek istiyorlar. Bildiğin iş makineleriyle, vinçlerle falan geliyorlar hatta. Çilekeş mavi Pandoralılar da karşı koyuyorlar, taş falan atıyorlar. Bu noktada filmin belediyecilik sektörüne ironik bir bakış attığından şüphelenmedim değil. Olay örgüsünün haberlerdeki "Gecekondu sahipleri isyan etti." vakalarından pek farkı yok yani. Neyse bu noktalarda yine "Teknolojimiz çok var bizim." dercesinde kuşlar uçuyor, yaratıklar çıkıyor. Hep üç boyutlu oluyor bunlar, yanlış anlaşılmasın.

Aslında bakılırsa filmin ikinci saatine yakın, film güzelce bağlanabilir hale geliyor. Bağlanmıyor ama. Bir saat daha sürüyor. İşte o bir saat, sevgili okurlar. İşte o bir saatte, benim canımdan bir can gitti. İşte o bir saatte ben de mavi bir Navi yerlisine dönüşüp sarmaşıklar üzerinden terk etmek istedim sinemayı. "Boyutunuzu skeyim." diyip 3d gözlüğümü fırlatmamak için kendimi zor tuttum. Bir film bu kadar mı gereksiz uzatılır arkadaş.

Ulan o değil de insanlar 15 senedir düşünüyormuş "Avatar yapsak ya la." diye, 500 milyon dolar harcamışlar falan. Burada lavuk lavuk "Olmamış ya, çok gereksiz uzatılmış..." diyorum. Ama cidden olmamış yani. Valla. Gelip de bana "Ama filmin mesajı vaar, derinliği vaaar." bilmem ne demeyin. Sevmedim lan işte. Hayret bir şey. 500 milyon doları daha lüzumlu bir işte kullansalarmış keşke diyerek yüzeyselliğin son aşamasına geliyor ve aranızdan ayrılıyorum. Son olarak sizlere Ana Haber Bülteni tadında bir araştırma sunayım: 500 milyon dolara neler yapabilirsiniz?!

-2134 tane Ferrari alabilirsiniz!
-643 tane boğaz manzaralı villa alabilirsiniz!
-167 tane bilmem kaç yüz metrelik yat alabilirsiniz!
-Falan filan.

s.

Tara..

2009-12-25T16:15:00.000+02:00

Ehliyet: Part II..

2009-12-25T10:15:00.004+02:00

Evet efendim, büyük sınav yarın. 26 Aralık 2009 tarihinde, saat 11.00 sularında, Milli Eğitim Bakanlığı'nın düzenlediği Motorlu Taşıt Sürücü Adayları Sınavı'na iştirak edeceğim. Dün akşam itibarıyla şu herkesin bahsettiği meşhur çıkmış soruları çözmeye başladım.

Arkadaşım bana bakın kimse yalan konuşmasın. Tamam trafik ve ilk yardım konularına bir şey demiyorum ama, "Motordan 98 aldım yaa." diyen adamlar artık gelip "Baba hiç bakmadım valla." demesin. Yalan söylyüyorsunuz. "Volan hareketini hani parçadan alır?" sorusuna "B) Krank mili" diye cevap vermek için, bu sınava çalışmaktan başka çareniz yok. Ulan hem çalışıp yalan söylüyorsunuz, hem de çalışmaya niyeti olan insanı rencide ediyorsunuz. Volan ne ulan, Krank mili ne?!

Ha kolay sorular yok mu? Var tabii olmaz mı. Mesela "Kaza görünce ne yapmalıyız?" tadında bir soruda "Büyük bir ateş yakmalıyız." gibi çılgın bir seçenek görebiliyoruz. Milli Eğitim Bakanlığı'nı buradan takdir ediyorum, böyle muzipliklerle sınavı biraz eğlenceli hale getirmeyi başarmışsınız. Ayrıca soruları çözerken karşılaştığım bir nokta; 19 senedir bir yalanı yaşadığımı, hayal alemlerinde gezindiğimi vurdu yüzüme: Zehirlenen insana yoğurt yedirmiyormuşuz efendim. Bir bok olmuyormuş yedirince.

Sınava, Ayrancı Anadolu Lisesi'nde giriyorum. Neresi orası, bilmiyorum. Önceden gidip sınıfımı sıramı kontrol edecek de halim yok herhalde. Acaba bu sınav çıkışında da basın mensupları kapıda olacak mı? "Bir ehliyet sınavı daha geçti. Bazı öğrenciler sınavdan memnun ayrılırken, bazılarının morallerinin bozuk olduğu gözden kaçmadı." haberleri çıkacak mı haberlerde? Böyle "Motor kötü geçti..." diye ağlayan çocuklar falan. Sonra birincilere burs falan verilse? Neyse dostlarım, şimdilik aranızdan ayrılıyorum ben. Endüksiyon bobinlerinin, krank millerinin ve bujilerin eğlenceli dünyası beni çağırıyor. Bu teklife hayır diyemiyorum. Bana şans dileyin.

s.

Not: Hafif Tarih bu haftasonu başlıyor olabilir. Olmayabilir de.

Ehliyet: Part I..

2009-12-14T19:30:00.003+02:00

Birkaç hafta önce ben bir bok yedim, bir adet sürücü kursuna kaydoldum: Özakyıldız Sürücü Kursu.

Ne yazık ki şu yaşıma kadar arabalara karşı bir ilgim olmadı, olamadı. Yoldan geçen arabaları arkadaşlarına gösterip "Ohaaaa bak lan Audi ZTRX328137812!" diyen çocuklardan olamadım. Yok yani ne bileyim, ilginç gelmiyordu bana. Dolayısıyla hiç "Araba kullanayım ya." diye bir hevesim de olmadı. Ama bütün arkadaş çevremin patır patır B sınıfı ehliyetini cebine koyduğu bir ortamda, benim hiçbir şey yapmadan durmam olmazdı. Olmadı da zaten. Bütün bir hazırlık senesi boyunca damızlık gibi yiyip içip yatan ben, sınavlarla boğuştuğum bugünlerde tatlı olmayan bir telaş içerisindeyim. Ehliyet telaşı.

26 Aralık'ta yazılı sınav. 27 Aralık ve 3-4 Ocak tarihlerinde direksiyon dersleri. Ocak ayında da bir ara direksiyon sınavı işte. Yakın çevremden gelen "Çok kolay beaolum. Ben sınav sabahı 12 dakika çalıştım hepsini full çıkardım." demeçleri üzerine, biraz rehavete kapılmadım değil. Çalışmıyorum. Kitaba bir baktım. Buji muji yazıyor. Aks falan. Bilmiyorum bunlar nedir ama, bakacağım elbet.

Neyse efendim diyeceğim o ki; motorlu taşıtlarla hiç ilgisi olmayan bendenizin yaşayacağı bu fantastik ehliyet macerasını, birkaç bölüm halinde buradan takip etme imkanınız olacak. Hadi yine iyisiniz. Onun dışında bana "Motora biraz bak yetiyo zaten.", "Hacı direksiyonda mutlaka sağ elinle açıyorsun inerken kapıyı bak." gibisinden son derece orijinal önerileriniz varsa, buyrun. Hadi bakalım.

s.

Google..

2009-12-11T20:35:00.005+02:00

Şimdi kimse yalan konuşmasın, hepimiz hayatımızın bir döneminde Google'dan kendi adımızı ya da nickimizi falan arattık değil mi? Öncelikle bu konuda anlaşalım. Hah. O zaman ben de size kendi arama sonuçlarımdan bahsedeceğim biraz.

Henüz şu kısa ömrümde "Sinan Gürcan" olarak pek kaydadeğer bir iş yapmadığımdan ötürü, size "Sinvegur" şeklindeki aramalardan bahsedeceğim. Şimdi daha en başta "Did you mean: 'singur'" şeklinde bir uyarı gelmesi beni derinden yaralıyor tabii. Singur ne ulan? Neyse, demek ki hâlâ internet alemlerinde bir marka haline gelememişiz diye düşünüp hüzünleniyor, geçiyoruz arama sonuçlarına.

Şimdi öncelikle okuduğunuz bu blogla ilgili sonuçlar çıkıyor tabii. Sonra aynı isimdeki Facebook grubuna verilmiş bağlantılar, diğer bloglardan verilen linkler falan. Buraya kadar sorun yok, güzel. Lakin aralarda göze çarpan talihsiz bağlantılar da yok değil: "sinvegur kullanıcısı Hackhell Forum sitesinin bir üyesidir. sinvegur kullanıcısının profilini görüntülemektesiniz."

Bakıyorum, foruma totalde bir adet mesaj yazmışım, 2005 tarihinde: "Arkadaşlar 50 mesaj kuralının farkındayım ancak işim acele olduğı için affınıza sığınarak bir istekte bulunuyorum.. Mümkünse "Çevre kirliliğinin insan üzerindeki etkileri" konulu bir yazı, araştırma vs. içeren bir site ya da döküman talep ediyorum.. Yardım için şimdiden teşekkürler.."

Arkadaş Lise 1'deydim. Kaynak sıkıntısı çekiyordum. Ne yapsaydım? Hemen arkamdan forumun yüksek rütbeli üyelerinden "Celta" ayarı vermiş bana zaten, "Bu şekilde istekte bulunman çok yanlış." demiş. "Umarım bundan sonra paylaşım yaparsın." demiş. Yine de insanlığını yapmış, ödevle ilgili bir link paylaşmış benimle. Ah sevgili dostlarım; bilseydim seneler sonra "Sinvegur" nickiyle blog camiasında kendime yer edinmeye çalışacağımı, "H@ckhell" sitesine kaydolur muydum bu isimle? Bilseydim mahçup eder miydim kendimi hem Hackhell üyelerine hem sizlere? Neyse.

Aramaları sürdürüyoruz, bir gariplikle daha karşılaşıyoruz. "AltayLIST"e bir üyelik. Şimdi hemen açıklayayım; İzmirli olmamdan mütevellit birtakım Altay'lı arkadaşlarımın ısrarlarıyla maçlara gittim, "Büyük Altaaağğy oleeeğğy" diye bağırmışlığım bile vardır tribünlerde. Bu siteye de zamanında o maksatla üye olmuş olmam mümkün. Ama linke tıkladığımda bir habere "sinvegur" takma adıyla yapılmış bir yorum gözlerden kaçmıyor. Habere göre, Altay ezeli rakibi Bursaspor'u 2-1 mağlup etmiş. Aşağıda da şöyle bir yorum:

"Yorumlayan : sinvegur Tarih : 4/10/2006
BU İŞ BİTTİ ARTIK SÜPER LİGDEYİZ!!!"

Arkadaş, yemin ediyorum ben yazmadım bunu. Allah belamı versin ki ben yapmadım. Ulan üç-beş maça hatır için gittik diye, Caps Lock açıp "SÜPER LİGDEYİZ ARTIK!!!!1!!" yazacak kıvama gelmedik herhalde. Ha tabii benden başka "Sinvegur" diye bir şeyi kim kullanır bilmiyorum ama; sizleri temin ediyorum ki dostlarım, bu süper lig coşkusunu yaşayan ben değilim. Vallahi de değilim.

Neyse efendim birkaç talihsiz sonuç daha var Google'da ama fazla uzatmayalım. Kısacası diyeceğim o ki, siz siz olun forumlara morumlara kaydolurken iyi düşünün. Hackhell'e dönem ödevi istemek için kaydolduğunuz nickle, sanat alanında çalışmalar yaparsanız yarın öbür gün, kimse sallamaz sizi yemin ediyorum. Hackhell ne mına koyim.

s.

Bayram..

2009-11-27T15:48:00.001+02:00

Bayram E-Kart'ınız bu sene Sinvegur'dan. İyi bayramlar.

s.

Traş.mp3..

2009-11-18T14:46:00.006+02:00

Efendim demin de oturuyordum odada, annem aradı. Neymiş kaç zamandır yazı yazmıyormuşum. Ne zaman açsa "Domates.."i görüyormuş. Dedim ki "Anne, bak en son 'Xside..' var, sallama." Onun yazısı yokmuş da bilmem neymiş. Kadın doğru söylüyor yani aslında.

Peki sorarım size, şu günlerde en büyük eğlencesi telefonundaki "Tıraş makinesi sesi"ni açıp insanların saçına tutarak "Ahıkhıhkıh." diye gülmek olan ben; nasıl kafamı toplayıp da şuraya güzel bir yazı yazayım? Nasıl eğlendireyim ki sizleri, benim tek eğlencem buyken?

O yüzden sizlerle aşağıdaki linki paylaşıyorum bugün. Bu sayede artık siz de kendi telefonunuza bu sesi atıp arkadaşlarınızı korkutabilecek, monoton hayatınıza renk getireceksiniz. Ses dümdüz olarak ilerlememekte, arada "Zıığezıığezıığezıığğe" diye enseye sürttürme efektleri bile içermektedir. Dosya kendi uploadımdır, teraziye tıklamayı unutmazsanız sevinirim arkadaşlar.

http://rapidshare.com/files/308744478/tra__.mp3.html

Not: Link ölürse falan söyleyin, yine yükleriz. Sorun değil. Emeğe saygı.

s.

Xside..

2009-11-14T00:00:00.002+02:00

kazak 26,90 TL
pantolon 19,90 TL
yazılı mazılı tshirt 9,90 TL
ayakkabı 39,90 TL

Bugünün ardından artık Xside mankenliği yapabilecek kadar çok fazla kıyafetim oldu sanıyorum. Bir hediye çeki falan bir şey verin artık şerefsizler. Ömrümü yediniz.

s.

Anı 16: Domates..

2009-11-05T00:54:00.005+02:00

Efendim geçenlerde Disko Kralı'na gittiğim yetmiyormuş gibi, ardımda çalışılması gereken sayfalarca psikoloji notunu bırakarak geçtiğimiz haftasonunda da soluğu İstanbul'da, ablamın yanında aldım.

Siz bilmezsiniz; ablam Şehir Tiyatroları'nda çalışır benim. O yüzden çevresinde böyle "Aa şu dizide vardı ya." diyebileceğimiz az-çok ünlü insanlar vardır. Hah, işte bu haftasonu İstanbul günlerimizin sonuncusunda, o "Az ünlü"lerden birinin düğününe davetsiz misafir olarak gidiverdik ablamın sayesinde. Serdar Orçin. Yaz Google'dan bak kesin tanıyorsundur. Yazgı'daki adam hani. Barda'da da şey yapıyor. Neyse.

Ulan böyle bir şey gündemimde yoktu tabii gitmeden önce. O yüzden ben de öküz gibi Xside ayakkabılarımla, kötü kazağımla falan gittim İstanbul'a. Sakalım da beş karış uzamış. Düğün dediğim de marjinal düğün haa, kokteyl tadında. Millet kostüm falan giyiyor özel. Beni aşıyor. Ben de o tipimle atladım gittim düğüne, kapkaççı kostümü diyecektim soranlara.

Neyse en azından bir gömlek aldım falan gitmeden. Santralistanbul'a vardık. Ulan bakıyorum, herkes ünlü arkadaş. Herkes de birbirini tanıyor. Ortada tek şaşıran benim. Ayı gibi bağırıyorum "Aaaaaaa Yaprak Dökümü'ndeki Tahsin buuuuu.", "Aaaaa Avrupa Yakası'ndaki karıııııı." diye. Oraya ait değilim, bu bir gerçek. Neyse elimde şarabımla etrafa bakıyorum öyle. Adamcağızın biri de peynir ve küçük domates getirdi kürdanda. Şarapla iyi gider hesabı.

Şimdi benim bir hamlede yutabileceğim boyutta boktan bir şeydi getirdiği açıkçası. Lakin ayı gibi gözükmeyeyim diye ısıra ısıra iki parçada yiyeyim dedim. Ne var lan, gayet masumane bir hareketti bence. Lakin hesaba katamadığım, domatesin bol sulu bir sebze (Sebze mi?) olmasıydı dostlar. Domates suluydu. Domates diriydi. Isırınca içinden şüheda gibi su fışkırdı, şüheda! Sanat camiasında görülmemiş bir hareketti.

Tuvalete gittim, aynanın karşısına geçtim. Ağzımın kenarındaki kırmızılıklara, gömleğime sıçramış domates sularına baktım umarsızca. Olacak iş miydi Serdar Orçin'in düğününde. Kafamı çevirdim, sağımda Yaprak Dökümü'ndeki Tahsin işiyordu. Dışarı çıkıp düğünün geri kalanını ikramları geri çevirerek geçirdim. Oraya ait değildim, bu bir gerçek.

s.

Bunları biliyor muydunuz: Kaygısızlar'daki Eleman'ın şu anda 43 yaşında olduğunu.

Disko Kralı..

2009-10-26T00:49:00.008+02:00

Dün bu saatlerde, karşımda Fatih Ürek dans ediyorduk. Biraz bundan bahsedeceğim size.

Güzide radyo topluluğumuzun düzenlediği etkinlik sonucu, cumartesi sabahı toplaştık doluştuk otobüse, İstanbul'a gittik. Disko Kralı'na konuk olmaya. Aslında ben zaten bu günübirlik aktiviteden iki gün sonra yeniden İstanbul'a gideceğim için pek yanaşmadım başta. Ama karaktersiz bir insan olduğum için "Hadi beaaaaooluum." diyen dostlarımın iki ısrarına kandım. Atladık gittik.

Şimdi benim doğru dürüst İstanbul bildiğim yok. Topululuğun geneli de benimle aynı durumda. İşte o anlarda bir tiyatro oyunu başladı efendim aramızda. Nasıl anlatayım ki size bunu? Kimse bir bok bilmiyor aslında ama, herkes "Aslında bir şeyler de biliyorum."u gösterme çabasında. Biri yandan "Buradan Beşiktaş'a gidilir ya yürüyerek şuradan sağa döneceksin." diyor, diğeri "Evet abi haklısın şuradan da Taksim'e gidiliyor." diye karşılık veriyor. Boş bir muhabbet. Hani ben de yapıyorum yere gelince. Anlatabildim mi lan? Anlatamadım di mi. Neyse işte; Anadolu'nun bağrından kopup gelmiş bizler, orada İstanbul'la alâkalı yalan yanlış bilgi kırıntılarımızı serme yarışına girdik niyeyse.

Gündüz İstiklal mistiklal yardırmanın ardından, akşam saatlerinde de İkitelli'deki Kanal D binasına giriş yaptık. Biz 2-3 kişilik bir arkadaş grubu olarak minderlerin üstüne yayılarak sırtımızı da kürsü gibi bir şeye dayayarak oturmayı başardık. Bu sırt dayama kısmı çok önemli. Stüdyoda 3-5 kişinin yapabildiği bir olay. Resmen götümüzden bal akıyordu yani. Bütün zavallı dostlarımız gecenin 4'üne kadar kıvranırken, bizim ayılar gibi yayılarak programı takip etme şerefine nail olmamız aslında üzücü bir durum oldu. Hepsine "Kusura bakmayın." diyorum buradan.

Canlı yayın da kolpa bir işmiş tabii. Onu da görmüş olduk. Ama şimdi "Valla aslında her şey bir oyun. Hiç televizyonda göründüğü gibi değil." tadında bir geyiğe girmek istemiyorum. Kısa kesiyorum. Ama şu kadarını söyleyeyim, stüdyo çok küçük be kardeşim. Değil yani gözüktüğü gibi. Valla değil.

Tabii stüdyoda ayı gibi yayılınca açığa çıkan enerjimizi yönlendirecek başka alanlar bulduk biz de. Başlangıçta Sylvie Vartan çıktı. Şimdi bu çok ünlü bir kadınmış aslında, programda baktım Beatles'la falan resimleri var. Biz ayı olduğumuz için hiçbirimiz bilmiyorduk ne yazık ki. Bizi aştı ilk konuk. İkinci konuk ise, bizim seviyemize daha uygun bir isimdi: Fatih Ürek. Fatih Ürek eşliğinde danslar ettim dün. O söyledi biz oynadık. Ayağa kalktım. Eşlik ettim. El çırptım. Fatih Ürek'le yaptım bunları. Aramızda bir iki metre vardı dün onunla. Fatih Ürek'le.

Efendim programın geri kalan kısmında da Rasim Öztekin'den Volkan Baydar'a; pek çok gerçek sanatçıyla birlikte olduk. İşin düşündürücü kısmı ise, bu yazıda şu ana dek 5 kere ismini zikrettiğim Fatih Ürek kadar derin iz bırakmamaları oldu bende. Yok lan aslında Volkan Baydar çok iyiydi. Rasim Öztekin desen şahane adam zaten. Orkestra desen yardırmış. Gülün eğlenin diye yazıyorum öyle, o kadar öküz değilim aslında. Ama... Fatih Ürek ama yani. Dikkatinizi çekiyorum. FATİH ÜREK.

Başka? Başka da bir şey olmadı ya herhalde. Zaten benim tek söylemek istediğim Fatih Ürek'le aynı havayı solumuş olmamdı. Sonra da programdan çıktık ıslak hamburger yedik. Islak hamburgeri Bambi'de veya Kızılkayalar'da yiyeceksin abi, biliyorum yani ben. Biliyorum İstanbul'u.

s.

Münazara..

2009-10-22T21:33:00.005+03:00

Şimdi 10 gündür yokum tabii ama, sorun bakalım niye yokum? İşim var çünkü. Hayatıma yeni bir renk kattım. Münazaraya başladım. Münazara dediysem, biz arkadaşlar arasında "Debate" diyoruz. Yani bildiğin okunduğu gibi. Debate. Münazaracıya da debatör diyoruz mesela. Neyse.

Daha önce Hilton'da tohumlarını attığımız bu serüvene, artık aktif olarak katılmaya karar verdim haddimi bilmeyerek. Bunda daha önce Hilton'da kalmış olmamın, muhtemelen bundan sonra da kalabilecek olmamın etkisi var tabii. "Turnuvalar oluyo lan otele gidiyosun kalıyosun falan hacı çok kıyak iş." diye girdik bu işe. Yalan konuşmayalım.

Dediğim gibi, biraz haddimi bilmeyerek yaptığım bir seçim oldu. Çünkü ben konuşamıyorum yani. Konuşamam ki. Benden münazarada çıkıp bir konuda 7 dakika boyunca ahkâm kesmem bekleniyor. Konuyu da konuşmadan 15 dakika önce öğreniyorum. Sorarım dostlarım size, bu benim yapacağım iş mi? Ben iki lafı bir araya getiremiyorum şu anda. Neyse "Zamanla oturacak." falan diyorlar da, bende 19 senedir oturmadı yani. Ben komşuya gidip "Merhaba." diyemiyorum, annemin "Yabani misin sen?" sorularına maruz kalıyorum daha. Neymiş, çıkıp da o öyledir bu böyledir diye yardıracakmışım. Oldu.

Neyse geçen gün de ilk münazaramızı yaptık çok şükür. Konumuz da "Okulda öğrencilere şiddet uygulanmalı mı, uygulanmamalı mı?" Ben de "Uygulanmalı."yı savunmalıyım. "Dövelim." diyeceğim yani bariz.

15 dakika hazırlık süresi oluyor. Elimde kağıt kalem. Panik oldum efendim haliyle. "Ay ay dövelim ama niye dövelim ya. Ee. Şımarık bunlar tabii evet." falan diye dolduruverdim kağıdı bir güzel. Ancak sorun şu ki, kağıda bakınca bir bok anlamıyorum. Oradan buradan oklar çıkarmışım. Neyse bir de ilk konuşmacı oldum. Hadsizlikte sınır tanımıyorum.

Çıktım başladım konuşamamaya. "Eee yani dövmek lazım tabii. Bunları aileleri yetiştiremiyo yani. Döversek olur. Zaten dövücez diye bişey de yok yaa hani 'Döveriz bak.' diye gözdağı versek olur yaneee bence hehehe." diye münazarada söylenmemesi gereken ne varsa söylüyorum yani. 7 dakika da sürmüyor yani, 3 dakika en fazla. Çok pis sıçıyorum yani.

Neyse münazara bitti, jüri görüşlerini söyledi falan. İnsafsız adamlar değiller sağolsunlar. "Sinan pis sıçtın." demiyorlar. "Şöyle yapsan daha iyiydi." diyorlar. Bir sonraki münazaramda da "Bence teröristlere işkence yapalım yaanee hani senin abini kardeşini şey yapii onlar. O yüzden biz de onları şey yapii." falan diye bir şeyler dedim de, neyse oraya hiç girmiyorum. Ama peşini bırakmayacağım lan bu işin. Sırf karşı takımdan soru isteyen adamı bir parmak hareketiyle oturtabilmek için devam edeceğim.

Hem otellere de gidiyorlar. Hilton falan yani. Boru değil yani...

s.

Sinvegur, 11.10.2009..

2009-10-12T02:05:00.004+03:00

"Ne kadar güzel büyülü bir kokun var,
Sen görmeden bir yel eser senden.
Nasıl bir ses tonun var,
Ne söylesen masal gelir La Fontaine'den."

Neler oluyor bana böyle. Neler oluyor.

s.

Sünnet..

2009-10-11T15:32:00.004+03:00

Şimdi iki haftadan beridir antropoloji derslerimde bir kadın sünnetidir gidiyor. Ben de "Ayy çok fena çok fena." diye üzüle üzüle araştırıyorum bu konuyu. Kesiyorlar böyle ucundan kıt diye. Ayy. Neyse. Gündemim bu olunca, aklıma kendi sünnetim geldi haliyle.

Ben ilkokul beşin yazında sünnet oldum yanlış hatırlamıyorsam. Biraz geç olmuş niyeyse. Az çok büyümüş olduğumdan ötürü asi bir tavırla şapkaymış, asaymış, davulmuş zurnaymış; hepsine kesin bir dille karşı çıkarak tepkimi ortaya koydum. Sünnetimi olacak, efendi gibi oturacaktım. Soytarılığın lüzumu yoktu. Bu yüzdendir ki sünnet zamanıma ilişkin en ufak bir belge yoktur insanların elinde, amacıma ulaştım sayılır.

Şimdi bu "sünnet" aşamasını ayrıntılarıyla anlatmanın alemi yok. Güzel güzel, tatlı tatlı konuşuyoruz şurada. Biraz tırsarak başladığım bu serüveni kazasız belasız acı çekmeden atlattım. Olay öncesi "Anestezi" gibi kavramlardan bihaber olan bendeniz, kafamda bıçaklı mıçaklı bin bir türlü senaryo kurmuştum haliyle. Bir de çok affedersiniz "kesilmiş hali" nasıl oluyor bilmiyordum ben sünnet olmadan önce. Nasıl görünüyor yani? O konudaki hayallerimi de kağıda dökmüştüm o dönemler. Çeşitli fantastik çizimler yapmıştım. Şimdi o çizimler nerede bilmiyorum ama, çizdiklerimden birine benzemiyormuş. Onu da fark ettim.

Bunun sonrası da var tabii. Birkaç günlük bir istirahat dönemi geçirmem icap ediyor. Bir gün önce "Sade bir sünnet istiyorum soytarılık yapmayın öhmm." diye öten bendeniz, sefa pezevengi gibi ebeveynimin iki kişilik yatağına öküz gibi yayılıyorum bu istirahat sürecinde. Her tarafta dergiler kitaplar. Karşıma televizyon koyulmuş. Güzel bir ortam.

Bu yoğun ilgiyi suistimal etmedim desem, yalan olacak. Şöyle ki; o birkaç günlük dönemde yanımda bulunan evin telsiz telefonuyla, annemin cep telefonunu çaldırarak kendisini çağırıyor idim. Ne bağırıp zahmete gireyim di mi ama. Sünnet olmuşum yani, hastayım ben. Bu çağrılarımda anneme "Kıymalı börek yapar mısın :((" gibi isteklerimi iletiyor, ardından yayılarak televizyon izlemeye devam ediyordum. Güzel günlerdi.

Bir haftalık sürecin sonlarına doğru, bu güzel zamanlar sona erdi. Dikişler düştü. Acılar başladı. Zaten sonra da insan gibi ayağa kalkıp yürümeye başladım. Kendi yatağıma döndüm. Telsiz telefon eski yerine koyuldu. Kıymalı börekler bitti. Yine de bu dönemi bilincimin yerinde olduğu bir yaşta geçirdiğim için pek mesudum. Cep telefonu vardı en azından. Teknoloji ilerlemişti.

s.

Yabani..

2009-10-03T23:29:00.003+03:00

Efendim nasılsınız görüşmeyeli? Bayağıdır da görüşmüyoruz di mi? Bugünlerde biraz üretim sıkıntısı çekiyorum ne yazık ki. Bir de malum hiçbirinizin okumadığı Hafif Tarih ile ilgileniyorum. Ha tabii unutmadan, bölüme başlamamın da etkisi var bu düşük tempoda. ÖSS sonucunu birlikte beklediğim sevgili takipçilerime; şimdi okula girip, hazırlığı bitirip, bölüme bile başlayıverdiğimi duyurmaktan kıvanç duyuyorum.

Şimdi başladık başlamasına bölüme, iyi güzel de; ben, nasıl desem, biraz öküzüm galiba. Valla. Bir yabanilik var. Yeni ortamlara girmeyi sevmem. Hadi tut ki girdim, beni tribe sokar. Bana kalsa 3-5 iyi arkadaşım olsun, oooh, son nefesimi verene kadar onlarla takılayım bir odada. Hoş bir şey değil tabii. Ama ben bütün gün odasında oturan bir çocuktum yani, ne yapayım lan. Ne mahalle arkadaşım vardı ne bir şey. Misafir gelir, odaya kapanırım. Annem "Gel bi merhaba de yabani misin oğlum sen." diye daraltır. Böyle böyle bitirdik çocukluğu. Hâlâ misafir gelince odaya kaçıyorum, o ayrı.

İşte şimdi de girmişim bölüme. Sosyoloji. Amfide en arkada oturuyorum. Arkadan baktığımda ense tıraşını görebildiğim bir insan yok. Herkesin saçı uzun. Hepsi kız çünkü. Ulan belli ki harem ağası gibi gezeceğiz bölümde önümüzdeki 4-5 sene. Hani tamam iyi hoş da, şu "kız muhabbeti" bir yerden sonra içimi kıyıyor. Varsa yoksa Kıvanç Tatlıtuğ. Varsa yoksa Murat Boz. Hani tamam, şeker gibi çocuklar onlar da bir şey demiyorum da; "Ulan Tabata'ya o kadar para verilir mi yaaa." diye lavuk muhabbeti yapmayı daha çok seviyorum ben galiba. Zannedersem bir odunluk var bünyemde. Bir de sosyoloji falan okuyacağız, akademik sohbetler edeceğiz orada. Bilemiyorum.

Hani hazırlığa da böyle başladık, bilen biliyor. Burada "Bad Trip" diye yazılar yazdık. Şimdi hayvanlar gibi eğleniyoruz. Muhtemelen yine böyle olur. Yani umuyorum. Buradan bölümdeki potansiyel arkadaşlarıma sesleniyorum: Gelin canlar bir olalım.

s.

Not: Yabani bir insan olarak yapmam gereken en son iş olan "ODTÜ Radyo Topluluğu"na girmenin bir getirisi olarak, Çarşamba gecesi Vişnelik Tesisleri'nde "White Night" kapsamında barmenlik yapacakmışım. Ulan ben eve gelen misafirden kaçıyorum diyorum, sen bana içki döndür diyorsun. Neyse. Bekliyorum hepinizi.

İtiraf 2..

2009-09-30T17:09:00.003+03:00

16 Temmuz 2009 tarihinde kendimi çizip altıya bölerek, bu blogun birinci yılını kutladım. Lakin şu zamana kadar sizden sakladığım bir gerçek var. Birinci yıl kaydını yayınladıktan takriben on dakika sonra, o günün aslında blogun birinci yılı olmadığını fark ettim. Evet. Blogun ilk kaydı, 16 değil 18 Temmuz 2009 tarihinde yapılmış meğer. Sonra Blogger'ın teknolojisinden faydalanarak ilk kaydın tarihini 16'ya çektim. Kimse anlamadı. Güldük eğlendik.

Kamuoyundan özür dilerim.

s.

Anı 15: Okoronkwo..

2009-09-27T11:39:00.009+03:00

Sene ya 2001 ya 2002. Emin değilim. Emin olduğum tek şey, o dönemlerde deliler gibi bir oyuna sardığım. Championship Manager 01-02. "Küçük" başlıklı yazıda bahsettiğim Football Manager'in biraz ilkel versiyonu işte.

Yalnız işin kötü yanı, o zamanlar evimizde bulunan Windows 95'li bilgisayarla, bu oyunu oynamam imkan dahilinde değil. Onu sadece Paint'i açmak için kullanabiliyorum. Ben de evimin iki sıra yanındaki Internet Cafe'den yürütüyorum teknik direktörlük kariyerimi. Pek hazzetmesem de Fenerbahçe'yi almışım, kadrosu güçlü diye. Seneleeer, seneler geçmiş. Şampiyonluklar, şampiyonluklar. Internet Cafe'nin resmi oyunu haline gelmiş artık benim Fenerbahçe kariyerim. Gelip de bilgisayarın başına oturunca ben, çevremi üçer beşer insanlar sarmaya başlamış. Bir aile gibi yönetiyoruz takımımızı.

Neyse efendim 10. senemde ise kariyerimin en büyük başarısını elde ederek Şampiyonlar Ligi finaline yükseldim. Rakibim ise, o oyunun tartışmasız en iyi takımı, Roma. Bilgisayarın başında heyecanlı kalabalık izliyoruz maçımızı. İzliyoruz dediysem, "O topu ona attı, öteki sağa yolladı." diye yazılar çıkıyor ekranda, onu izliyoruz. Sadede gelelim, maç 0-0 beraberlikle sonuçlandı. Biz hâlâ umutluyuz. Uzatma dakikaları oynanıyor.

Benim takımımda Okoronkwo diye bir adam vardı. Isaac Okoronkwo. Hakkını yemeyeyim, çok iyi oynardı. Bana az maçlar kazandırmadı. Lakin Roma-Fenerbahçe maçının 119. uzatma dakikasında, topu kendi ağlarına gönderiverdi bu Okoronkwo. Kendi kalemize attığımız bu golle, maçı 1-0 kaybettik. Onlar kazandı.

Internet Cafe'mizde ölüm sessizliği. Herkes susuyor. Bir tek ben ayağa kalktım. Gittim. "Ne kadar abi benim borcum." dedim, ödedim. Gözlerimden yaşlar süzüldü. O dönem bildiğiniz gibi zaten ota boka ağlayan ben, binlerce taraftarın önünde kupayı kaptırınca iyice dağıldım. Oyunun tadı kaçtı. Devam etmedim. Birkaç ay sonra Internet Cafe kapandı. O bilgisayar başındaki kader yoldaşlarımı bir daha hiç göremedim. Okoronkwo bozdu o tılsımı. O günden beri, ne zaman Okoronkwo adını duysam spor gündeminde, içim bir cız eder.

s.

Rüya 2: Marsilya..

2009-09-17T20:19:00.004+03:00

Aylaaaar aylar önce, "Rüya 1" diye bir şey yazmışım, çizmişim. Üzerinden bir yıldan fazla zaman geçmiş. "Rüya 2" bir türlü gelmemiş. Sanmayın ki o zamandan bu zamana rüya görmedim. Şimdi de "1" yazıp bırakmayalım öküz gibi diye yapıyorum bu "2"yi.

Rüyanın görülme tarihi, Eylül 2007 olmalı. Zira rüyada bahsi geçen Beşiktaş-Marsilya Şampiyonlar Ligi A Grubu mücadelesi, 18 Eylül 2007'de yapılmış. Peki ya bu maçla benim alakam nedir? Ben maç öncesi oluşturulmuş bir heyetin üyesi olarak Fransa'ya gidiyorum. Peki ya bu heyetin görevi nedir? Marsilya sokaklarında deprem sonrası oluşmuş yarıklarla alakalı incelemelerde bulunmak. Bu noktada "Sizin niteliğiniz nedir ki?", "Bunun maçla alakası ne?", "Ne depremi ya?" gibi mantık çerçevesindeki sorular sormaya lüzum yok. Ben de bilmiyorum.

Efendim bu heyetin içinde benimle birlikte bulunan adamlardan biri de, o dönemki lise matematik öğretmenim, Hakan Tuna. Biz üzerimizde beyaz önlüklerle Marsilya sokaklarında o sokak senin bu sokak benim dolaşıyoruz Cartel gibi. Gerçekten de sokaklar çatlaklarla, derin yarıklarla dolu. Sanırsın çocukluğum Marsilya sokaklarında geçmiş, öyle de net görüntüler.

Efendim böyle Marsilya turu yaparken uzaklarda toplanmış bir kalabalık görmeyelim mi. Yetkili heyet olarak hemen duruma müdahale etmeye gidiyoruz tabii. Beyaz önlüklerimizle koşup vardığımızda ise gerçekten son derece vahim bir görüntüyle karşı karşıyayız: Bir puding gölü. Yani herhalde büyük Marsilya depremi sonrası oluşan kocaman bir yarığın için pudingle dolmuş, burası oluşmuş. Heyetten arkadaşlarla mantık çerçevesinde düşünüp vardığımız sonuç bu.

Sonra? Sonrası şu ki, benim kafam o anda bir şeylere atıyor, koşup koşup kendimi puding gölünün içine atıveriyorum, kaybolup gidiyorum. Ancak sonra rüya kamerası benim bakış açımdan çekmeyi bırakıyor olacak ki, devamında gelişen olayları görebiliyorum. İnsanlar panik halinde "Çocuk düştü kayboldu!" diye bağırsa da, matematik öğretmenim Hakan Tuna yürekleri yakan demeci veriyor: "Bağırmayın, o artık öldü."

İşte böyle. Neydi beni bu yoğun puding dünyasının içine atan hâlâ merak ederim. Yoksa depremde yara almış çilekeş Marsilya halkı mı? Ya da Beşiktaş'ın Marsilya deplasmanında aldığı acı mağlubiyet mi? Belki götümün açıkta kalması da olabilir. Emin değilim.

s.

Splitter..

2009-09-12T12:04:00.003+03:00

Dikkatinizi çekmiş midir bilmem; on günü aşkın süredir blogdur tarihtir bilmem nedir hiç alakam yok. Peki ya neden? Takipçilerimi böyle sorumsuzca terk edip ortadan kaybolmamın nedeni neydi ki? Üretim sancısı çekip kendimi odama mı kapatmıştım yoksa? Belki de bu yaptıklarımın manasızlığını fark ederek uzaklara gitmişimdir? Hayır dostlarım, hayır. Bu uzun ayrılığın sadece tek bir açıklaması var: İnternetim bozuldu.

Gördüğünüz gibi böyle blog ortamlarında atıp tutmanın, "İşte Menderes de böyle yaptı bik bik bik." diye utanmadan tarihi yeniden yazmanın da bir sınırı var. İnternet gidiverdi mi ne tarih kalıyor ne bir şey. Peki neydi bu arızanın sebebi? İşte yaklaşık bir hafta bu işin peşine düştüm. Telekom arıza servisi 121'i arayıp, bant kaydındaki karının talimatlarını umarsızca uygulayarak derdime derman aradım. Yeri geldi Telekom'un yerine gidip daralttım insanları.

Daha sonra bu meramımı bir dostuma açtım dost meclislerinin birinde. Tesadüf bu ya, zamanında o da aynı dertten muzdarip imiş. "Yoksa modemdeki DSL ışığı mı yanmıyor lan?" diye sorunca bizim arkadaş, içimi nasıl sevinç kapladı anlatamam. "Evet" dedim. "Evet ne yapıcam lan?!" "Splitter bozulmuştur." dedi. "O ne lan." demeye kalmadan ne olduğunu da açıkladı "Hani kibrit kutusu gibi, modemin kablosu falan bağlı." diyerek. Anladım ki odamın kapısının üstündeki kabloların birleştiği o gizemli şey, splitter imiş.

Aradım sordum. 5 liraya bir splitter buldum aldım. Eve geldim. Taktım. Olmadı. Modemi açıp kapattım. Yine olmadı. Sonra tam umutsuzca pes etmeyi düşünürken, modemin arkasındaki bir kabloyu iyice bir ittirdim. Işık yandı. Söndü. Bir daha ittirdim. Yandı. Sönmedi. İnternetim gelmişti.

Şimdi bu durumda iki ihtimal var:

1. Splitter'ı değiştirince düzeldi aslında benim internetim. O kabloda da bi temassızlık olmuş herhalde o sırada. Zaten ben onu daha önce itmiştim olmamıştı. Hehe.

2. Splitter'da bir sorun yoktu ki zaten kafamı skeyim. O kabloyu ilk günden ittirseydim bunlar olmayacaktı. Allahım ya.

Ben birinci ihtimalin doğruluğuna inanmak istiyorum. Öyle oldu bence. Yoksa kabloyu ittirmeyi önceden akıl edemeyecek değiliz hayret bir şey. Neyse.

s.

Ramazan..

2009-09-03T18:22:00.000+03:00

Bir ay sonra yeniden merhabalar. Yaratıcılık sıkıntısı çekiyor olsam gerek; geçen ay tatildi "Tatil" diye yazı yazdım, şimdi ramazan ayı geldi "Ramazan" diye yazıyorum. İdare edeceksiniz artık. Öncelikle söyleyeyim, bu satırların yazarı için ramazan ayının ifade ettiği en büyük anlam, pidedir. Bir de ramazan sonunda bir ay çılgınca oruç tutmuşçasına bayram yapmayı çok sever. Öyle de bir insan.

Biraz daha küçük yaşlardayken ilgiliydim sanki bu konularla. Ne bileyim akşamüstü önce iftar programları başlardı, çiçekler açardı pat diye. "Aksaray Merkez Camii" gibi yerlerde hoş sohbetler yapılırdı. Zannedersem bunlar hâlâ yapılıyor. Ama bir şeyin eksikliği var. Dikkat ediyorum son 2-3 ramazandır Anthony Quinn arkadaşımızın rol aldığı "Çağrı" filmi 30 parçaya bölünüp iftar öncesi yayınlanmıyor. Oysaki beni öyle etkilerdi ki "Çağrı", o sakallı makallı Anthony Quinn'i peygamber zannetmeye başlamıştım. Başka filmini izleyemez oldum adamın. Bir oyuncudan ziyade kutsal biriydi o benim için. Yavaş yavaş bu Anthony Quinn korkumu yenmeye çalışıyorum.

Bir de dedim ya, pide var ramazanda. Anthony Quinn'in yokluğunda ben bir çağrı yapmak istiyorum bu sene, fırıncı arkadaşlara. Ulan her zaman yapsanıza şu pideyi! Tamam anladık, bu aya özgü bir şey, gelenek melenek de; çok güzel be kardeşim. Ramazanın gelişini bir "Yeşil kapaklı kola." reklamlarından, bir de bu caanım pidelerden anlıyorum şerefsizim.

Bir de ramazanla ilgili utanç verici bir yanılgımdan bahsedeceğim sizlere izninizle. Baştan söyleyeyim, küçüktüm! Valla kaç sene önce öyle sanıyordum. Neyse söylüyorum: Şimdi böyle televizyonda falan bir "İftar" saati, bir de "İmsak" saati söyleniyor ya. Heh. İftarı anladık da, ben İmsak olayının mantığını pek kavrayamamıştım. İmsak saati 04.53 olsun misal. Ulan meğer o saate kadar yemek içmek serbestmiş, sonra oruç başlıyormuş. Ben sanardım ki 04.53'te kalkıp yatana kadar deli gibi yeme hakkımız var. İnsanlar o saatte kalkıp deli gibi tıkınıyor, tıkınmaları bitince de yatıp uyuyor ve sabah uyandıklarında oruç tutan insanlar haline geliyor sanıyordum ben. Tamam, üstünde düşününce olayın mantıksızlığını ben de kavrıyorum. Ama tekrar söylüyorum bak, çok küçüktüm, üstüme gelmeyin!

Bayram ne olacak peki? Efendim orucunu tutmuş, dini sorumluluklarını yerine getirmenin huızuruya dolup taşan insanların bayram etmesini son derece yerinde bir davranış olarak görüyorum. Peki neden bayram gelincealtı aydır oruç tutuyormuş gibi bir şenlik havası oluyor bende? Neden tatlıları börekleri benim götürdüğüm yetmezmiş gibi paraları da ben topluyorum? Ayıp değil mi lan?

Başka bir şey kalmadı herhalde. Sizlere tavsiyem; saatlerinizi iyi kurun, imsak saatinde kalkıp anında başlıyoruz tıkınmaya, anlaştık? Bir de "Ramazanda kilo almamanın sırları!!11!"nı istiyorsanız bilumum ana haber bültenine başvurabilirsiniz, imkanınız yoksa ben senelerdir izliyorum cevabını vereyim: "İftarda birden bire çok yemeyin!" Yazımı sonlandırırken hepinize şu sorayı sormazsam da huzura eremeyeceğim: Hacı yazın daha da zor oluyordur bee, di mi?

s.

Not: Yukarıdaki yazı Blog Dergisi'nin Eylül sayısında yer alacak ama siz çok şanslı olduğunuz için şimdiden okuyabildiniz bile.

Anı 14: 4, 12, 26, 38..

2009-08-30T00:11:00.004+03:00

Fark ettim ki 30 Ağustos Zafer Bayramı gelmiş çatmış. Zaten uzun zamandır öküz gibi oyun oynamaktan yaratıcılık sıkıntısı çeken bendeniz, hemen "Ulan bu günün anlam ve önemine binaen söyleyecek bir şeyler var mı." diye düşünmeye başladım. Bulamadım. Ama başka bir şey buldum. 19 Mayıs'la ilgili acı bir anımı hatırladım bir anda.

Sene 2004. Sekizinci sınıfın sonlarına yaklaşmışız. Bahar ayları. Rapor alacağız hepimiz ki Haziran ayındaki OKS'ye hazırlanabilelim. Biz hiç OKS demezdik lan bu arada, LGS derdik yani. Neyse. İşte o dönemde gördüğümüz "Trafik" adlı ömür törpüsü dersimize girmekle kalmayıp bir de "Beden Eğitimi" dersimize giren pis bir karı vardı şimdi ismi lâzım değil. İşte bu karının birtakım girişimleri sonucunda, biz sınıfça 19 Mayıs için "Gönüllü sınıf" falan gibi bir şey olmuştuk galiba. Bu durumda, sınıftaki kızlar 19 Mayıs'ta İzmir Atatürk Stadyumu'nun kale arkasında "Cumhuriyet yaşasın oley." tadında marşlar okuyacak, biz lavuk erkekler ise açık tribünde karton kaldıracaktık. Gönüllüyüz çok.

Kulağa ne kadar da eğlenceli geliyor. Hep ilgiyle izlerdim "Aaa kartonu çevirdi Atatürk oldu aaaaa." diye. İşte, artık ben de onlardan biri olacaktım! Hevesle başladık bu maceraya. Sabahın köründe okula geldik. Elimize bir çuval karton verdiler. Lan küçücük çocuğuz zaten, boyum kadar elli tane kartonu amele gibi taşıdık otobüse. Otobüste de ayakta yolculuk etmemiz, günün geri kalanı hakkında bir mesaj veriyordu sanki bize. "Bu güzel bir şey değil geri zekalılar." demek istiyordu.

Saat 10.00 civarı, ülkemizin güzide stadyumlarından Atatürk Stadı'nda cumhuriyetin neferleri gençler olarak yerlerimizi aldık. Güneş arkamdan yavaaş yavaş yükseliyor bu esnada. Karşı tribündeki bir adam, elinde mikrofonla bize direktifler veriyor, böyle böyle yapacaksınız diye. Başladık. Adam "Evet gençler, L1!" diyor mesela. Hemen önümüzdeki kartonlardan "Aha L1 nerede lan." diye aramaya başlıyoruz. Bulduktan sonra da kartonumuzu ters çevirip bekliyoruz ikinci direktifi. "Evet çocuklar aşağıdan başlıyoruz yavaş yavaaş 4, 12, 26, 38, 54..." falan diye bir şeyler söylüyor adam. Biz de aşağı sıralardan başlayarak Meksika dalgası tadında "hooop" diye önünü çeviriyoruz kartonların. Ulan bu nedir ya? Biri açıklasın bana bunu. Bu adam neden götünden sayılar uyduruyordu biz kartonları kaldırırken? Bak beş sene geçti hâlâ mantığını kavramış değilim bunun. Neyse efendim başlarda "Heheh eğlenceliymiş." falan diye düşünüyordum. Güzel olacak gibiydi.

Beş saat geçti sonra.

Allah belanızı versin. Saat 16 küsür. Gözlerim dolu dolu. Ensem kara kara. L1'inizi de T2'nizi de alın, hepsi sizin olsun şerefsizler. Ne işimiz var lan bizim burada? Neden! Bıraktım efendim. Sabahın köründe ülkesinin medar-ı iftiharı, cumhuriyet çocuğu Sinan olarak yola çıkan ben; o dakikadan itibaren Atatürk'ün gözünü kaşını yarım bıraktım sinirle. O sırada İzmir'in yerel televizyonlarından birinde bizi izleyen biri olmuşsa, ona sesleniyorum. Hepsi benim yüzümden. "Atatürk" yazısının ü'sünün noktasında bir boşluk olduysa, benim yüzümden. Türkiye haritasının Çorum taraflarında bir eksiklik varsa, benim yüzümden. Hepinizin Zafer Bayramı'nı kutluyorum.

s.

Küçük..

2009-08-23T11:09:00.003+03:00

Merhabalar. Bugün izninizle sizlere tatilimin Foça'dan sonra girdiği süreçten bahsetmek istiyorum biraz. Foça'da son derece çılgın bir kamp hayatı tecrübe ettiğimden, çadırıyla, tuvaletiyle, sazıyla sözüyle bir heyecan kasırgası yaşadığımdan hemen aşağıdaki yazıda bahsetmiştim. Peki bu çılgın delikanlı şimdi neler yapıyor? Nerelerde? Hepsi burada.

Şimdi efendim ben şu anda Balıkesir ilinin Ayvalık ilçesindeyim. Burada aile tatili yapıyorum. Ev hayatı olunca tabii Foça'nın aksine, tuvaletinden tut yemeklerine kadar her şey harikulade. Dışarıda güzel bir hava. Karşımda Cunda Adası. Lâkin ne yazık ki ben önüme sunulan bu imkanlardan faydalanamıyorum. Buradaki tatilimi yaklaşık 15 metrekare tutan bir odada geçirmek durumunda kalıyorum. Elimde değil, çünkü ben Football Manager oynuyorum.

"O ne lan?" diyorsanız bu kısmı okumadan atlayabilirsiniz. Demiyorsanız, zaten durumumu anlamışsınızdır. Üç gün önce "Inter Milan" takımını çalıştırmaya başladım. Şu anda oyun sürem takriben 18 saat. İkinci sezonuma başladım. Takımda dengeler çok iyi. Sağolsun yeni başkanımız çok para verdi, yerinde transferler yaptık. Sanırsın her ayın 8'inde Kredi ve Yurtlar Kurumu'ndan "Öğrenim Kredisi" alan insan ben değilim, saçtım milyon dolarları. Ekran başında minik yuvarlak adamların attığı golleri hop oturup hop kalkarak izliyor; onlarla sevinip, onlarla üzülüyorum. Gece yatağa gittiğimde takımın eksik yönleri hakkında derin düşünceler içerisindeyken, uyuyakalıyorum. Sabah ise takım elbiselerimi giyip yeniden bilgisayarın başında yerimi alıyorum.

İşte hayatıma kattığım bir tat buydu. Bir diğeriyse, Gofy. Yine "O ne lan?" diyebilirsiniz, anlarım sizi. Bu yüzden önce şu adresten bu blogun ilk yazısına bakmanızı öneririm. Şöyle yazmışım o satırlarda:

"Gofy: İşte yıllardır aradığım, eşini benzerini bulamadığım bir lezzet. Sanıyorum ki artık üretilmiyor. Üstünde papağan resmi mi ne öyle bir şey vardı. 500 gramlık kutusunu ortalama 3 kahvaltıda bitirirdim şerefsizim. 10/10"

İşte, o unutulmaz Gofy lezzetini yine buldum dostlar. O dayanılmaz tadı yine yakaladım canlar. Migros rafları arasında fütursuzca gezinirken gördüm "o"nu. Bir an göz göze geldim o papağanla. Evet, gerçekten de Gofy'ydi bu! Biraz yazı fontu değişmiş; ama gerek 500 gramlık kutusundan, gerekse muzip papağanından hiçbir şey kaybetmemişti. Hemen elimi atmışken bir de ne göreyim? "Kampanya: İki adet Gofy yalnızca 5.75 TL" Tanrım... Yıllar sonra bulduğum bu lezzetin totalde bir kilosunu 5.75'e almak... Rüyada gibiydim. Aldım, eve koştum. Eski günlerin anısına, alır almaz yemedim onu. Sabahı bekledim deli gibi. Kahvaltıyı. Gözüme uyku girmedi. Kalktığımda biraz endişeliydim. Ya tadı değişmişse? Ya her şey gibi Gofy de yenilendiyse? Ekmeğe sürüp ilk lokmamı aldığımda, endişelerimin boşa çıktığını sevinçle gördüm. O hâlâ aynıydı.

Eveet, ne demiştik? Tatil di mi. Böyle işte. Artık gece yatağa gittiğimde sabahı iple çekmek için iki nedenim oluyor dostlar. Biri Football Manager kariyerim, diğeriyse Gofy lezzeti. O değil de Sagra'dan para istesem yeridir ha, ne reklam yaptık arkadaş. Neyse. Ben şimdilik gideyim, İtalya Kupası başlıyor. Ayvalık'taki oldukça küçük hayatımdan sevgilerle.

s.

Rock Tatili..

2009-08-18T18:46:00.008+03:00

Efendim gördüğünüz üzere, geldim. Görüşmeyeli nasılsınız acaba? İyi gidiyor mu tatiliniz? Neyse, burada önemli olan benim yaptığım tatil. Foça'ya gittim ya hani? Festival falan? Heh.

Aslına bakılırsa; 12 Ağustos günü saat 16.30'da binip festival alanına ulaşmam gereken servis arabasının saat 19 sularında gelmesi, festivalin nasıl geçeceğinin sinyallerini veriyordu sanki. Aradaki yaklaşık üç saatlik boşluğu kaldırımda oturarak değerlendirmemiz, evlerden gelen insanların "Evladım niye burada oturuyorsunuz, gördük merak ettik yardım mı lazım?" soruları; bana festivalle ilgili ufak ipuçları veriyordu sanki. "Dur" diyordu, "Dur gitme daha fırsatın varken."

Gittim. Hava kararırken, ben Foça'ya ulaştım. Festival alanına kısa bir yürüyüşün ardından vardım. İnsanlar çadırlarını kurup çoktan yerleşmiş, etraf ana baba gününe dönmüştü. Festival alanıyla ilgili ayrıntılı incelemeleri aşağıda okuyacaksınız.

Artık çadır kurma vaktiydi. Boş bir yer bulundu, çadır kuracak görevliler çağrıldı. Lakin bazı ufak sorunlar yok değildi. Örneğin, çadırı geçtim, biz bile ağaçlara tutunarak ayakta durabiliyorduk. Ağacı bırakan bazı zavallı katılımcılar Roket Takımı gibi göklerde yıldız oluyorlardı. Rüzgar şiddetliydi anlayacağınız. İkinci sorun ise, çadır kuracağımız yüzeyin 80 derecelik açısıyla kaydırak tadı yakalamasıydı. Yani çadırla birlikte sabah denize kayıp hoş sürprizler yaşamamıza olanak sağlıyordu festival alanı.

Uzun mücadeleler ve tepişmeler sonucu çadır kuruldu, ortamdan biraz uzaklaşıp yenilip içildi, rahatlandı. Çadıra dönüş vakti gelmişti. Çadıra dönüş dediysek, küçümsemeyin dostlar. Bunları elimizde fener dağları tepeleri aşarak yapıyoruz. Herkes hayatta kalamıyor. Daha sonra dört kişilik çadırımızda taşların üstünde dik bir açıyla fantastik bir uyku çektik. Sabah oldu sonra. Sabah oldu dediysek, zaten saat 5'e doğru azıcık uyuduk, bir-iki saat geçti demek istiyorum.

Sabah güzel bir sürprizle uyandık: Çadırımız çöküp üstümüze düşmüş, kefen gibi bizi sararak adeta "Ölümünüz burada gerçekleşecek!" mesajı vermişti bize. Etrafa baktım, çadırların çoğu yıkılmıştı. Rüzgar çok can almıştı. Önlemini alanlar hayatta kalmış, diğerleriyse yuvalarından olmuştu. Kayıp büyüktü.

Neyse efendim, çadırı daha sonra sağlam temellere oturtup yeniden inşa ettik, bir daha sorun yaşamadık. Şimdiyse gelelim tuvaletlere. Geçen seneki festival yazıma bir bakıyorum da, ne kadar haksızlık etmişim o çilekeş tuvaletlere. Ne kadar üstlerine gitmişim. Bilseydim bu senekileri, yapar mıydım? Aslına bakılırsa tuvaletlerin de suçu yok, yalnızca birkaç bin kişi daha fazla vardı bu sene, o gözden kaçmış. Sağlık olsun, olur böyle şeyler. Yukarıda da temsili bir festival tuvaleti görüyorsunuz.

Bunlar dışında? Yiyecek? Fena değildi. Fiş sistemi yapmış arkadaşlar. Zannedersem kimse almamış olacak ki ilk gün "25 ya da 50 liralık fişler alınabilir." olarak başladıkları bu maceraya son günlerde "Abi bokunuzu yiyim fiş alın 1 fiş alana 3 hediye veriyoruz abii." şeklinde kampanyalarla devam ettiler. İçki? O işle de "Dorock" isimli mekân ilgilendi. Şimdi biz "Dorock"u görünce haliyle "Durak" diyesimiz geliyor. Ama öyle olmadığını da biliyoruz. DORAK demek de ayrı bir garip. Biz aramızda "Ya işte o sandalyeli falan yer var ya, ya içki satan be olum, ya DURAK LAN DURAK İŞTE OH BE." diye anlaştık o bakımdan. Orada da ilk gün 5 lira olan biralar, son günlerde "3 lira yanında da fıstık vericez ehehehe." seviyesine ulaştı.

Of ulan ne içimi döktüm be. Ha hiç mi güzel bir şey olmadı bu festivalde lan? Oldu tabii. Konserler var ya tabii, onu unutmuşum ben. Pentagram izleyip "Heeaövitaa es morteeğğ." diye anırdığım güzel oldu mesela. Duman izledim, hoşuma gitti. Kurban izledim, beğenmedim. Yasemin Mori izledim, nefret ettim. Epica izledim, kadını beğendim müziği dinlemedim. Falan. Bir de bizi festival alanındaki duş ve tuvaletleri kullanmaktan bir nebze olsun kurtaran Foça'da ikâmet eden dostlar vardı. Onlara da özel teşekkürler.

Son olarak, aşağıda sizlere organizasyonun festival öncesi sitede yayınladığı "Festival Alanı" görüntüsünü sunuyorum. Tanrım, ne kadar harika! :)) Yemyeşil çimenler, harika plajlar, müthiş bir düzen! Ana sahnenin yerine baksana aşağıdaki uçta, burası festival için yaratılmış olmalı dostum! :))

Şimdi de sizlere naçizane benim çizdiğim "Fesitval Alanı"nı göstermek isterim. Buyrun efendim. Olur da Foça'ya festivale giderseniz falan bence buna bakın. Yukarıdakine değil. Esen kalın. Öpücükler.

s.

Mola..

2009-08-10T17:08:00.003+03:00

Efendim yukarıda gördüğünüz gibi yine bir yerlere gidiyorum. Hatta gördüğünüz gibi, İzmir ilimizin şirin tatil beldelerinden Foça'ya gidiyorum. Peki ya neden? Tabii ki geçen sene Zeytinli'de, bu sene ise Foça'da düzenlenen rock festivalini yerinde inceleyip izlenimlerimi sizlere aktarmak için. Ne için olacak başka?

Neyse. Diyeceğim o ki, bir hafta kadar ben yokum. Gerek bu blogu, gerekse Hafif Tarih'i takip eden okurlarıma selam ederim. Kusura bakmayın artık. Esen kalın.

s.

Not: Geçen seneki festival de burada bak.

Anı 13: Yumurta..

2009-08-06T11:19:00.001+03:00

19 yaşındayım. Geçtiğimiz seneden beri gurbet ellerde yurt hayatı yaşıyorum. Tüm bunlara rağmen, ne yazık ki hâlâ "yemek yapmak" ile uzaktan yakından alâkam yok. Aslında bu konuya ilgisiz değilim haa. Her ne kadar sadece "yapılan yemeği yemek" kısmıyla ilgileniyor gibi gözüksem de; aslında yemek yapım aşamasında annemi izlemekten, "Ne yapıyo lan şimdi hmm." diye düşünmekten zevk alırım. İşte bugün sizlerle bu hevesimin beceriksizlikle yoğrulduğu heyecan dolu bir anımı paylaşacağım.

Tam anımsayamasam da muhtemelen 10-11 yaşlarındayım. Hayvan gibi yemek yediğim, top gibi yuvarlandığım zamanlar. İşte o günlerden birinde, "Yemek yapıcam ben." diye gaza geldim. Neden bilmiyorum. Geldim işte. Ben de yapabilirdim, ne vardı ki bunda? Yoğun ısrarlarıma dayanamayan annemden de onayı aldım: Yumurta kıracaktım.

Malzemeler hazırdı. Bir adet yumurta, tava. Eeö. O tavaya yağ falan sürülüyor muydu lan? Sürülmüyordu galiba da emin değilim. Buradan da, o günden beri yumurta kırmaya hâlâ muvaffak olamadığımı anladınız sanırım. Neyse. Malzemeler de hazırlandıktan sonra annem beni tava-ocak-yumurta üçgeniyle başbaşa bıraktı. Heyecan doruktaydı. Yapmam gereken tek şey; yumurtayı önce ince bir hareketle sert zemine vurarak çatlatıp, ardından iki ucundan tutup çekerek altı yanan tavanın içine süzülmesini izlemekti. Sonrası kolaydı, kendi kendine olurdu zaten o yumurta. Sorun yok gibiydi.

Önce çatlatma aşaması. En kritik aşama. Vuruşun şiddetini iyi ayarlamalıyım, yoksa elimde patlayabilir güzelim yumurta. Tüm dikkatimi topladım, nefesimi tuttum, vurdum yumurtayı mutfağın bankosuna. Başarmıştım! Tam istediğim gibi, yumurta ortadan ufak ufak çatlamıştı. Zor kısmı atlatmıştım, yumurtayı iki yandan tutup tavanın içine kırmakta ne vardı ki?

Yumurtayı aldım, iki elimle uçlarından kavradım, nefesimi tutup çektim iki yandan. O beyaz ve sarı karışımı sıvı başladı aşağı doğru süzülmeye. Süzüldü, süzüldü... Ve düştü. Ancak ufak bir sorun vardı; yumurtayı tavaya değil, yere kırmıştım. Evet evet, bildiğin yere kırdım yumurtayı. Tutturamadım açıyı. Elimde kabuklar yere baktım. Soğuk terler akıttım. Bu muydu yani "Ben yemek yapıcam." diye tutturmanın sonu? İçeride televizyon seyreden annem bu manzarayı görse nasıl açıklarım? Bu ne rezillik? Dağılmış yumurta bana baktı, ben ona baktım. Bakıştık bir süre.

Derken dahiyane bir fikir belirdi kafamda. Hemen yerde duran kilime gözlerimi diktim. Elime bir bez aldım. Bezle yumurtaları kilimin altına iteliyordum. Yapış yapış. İşte bu kadar basitti, sorunu çözmüştüm. Sıçtığım yetmezmiş gibi, bir de sıvıyordum. Hemen dolaptan bir başka yumurta kapıp bu kez dikkatimi tamamen toplayarak tavanın içine kırmayı başardım. Her ne kadar kapkara yanmış, bok gibi bir kıvamda olsa da; somut bir yemek elde ettim. Her ne kadar tadı iğrenç de olsa, "Ehehe bence çok güzel ben çok sevdim öhm." diyerek onu kemirdim. Görev tamamlanmıştı.

Peki ya sonra ne oldu? Yumurta kokmadı mı? Anneme bunu itiraf etmek zorunda kalmadım mı? Mutfağın içine sıçmadım mı? Bunlar başka hikâyelerin konusu, bu bahsi kapayalım bence. Önemli olan şu ki, yumurtayı yaptım. Makarna da yaptım sonra bir kere. Tost desen zaten o konuda bir numarayım. Dolaptaki yemeği de ısıtabiliyorum, o da bir nevi yemek yapmak olmuyor mu? Hayret bir şey.

s.

Saçma 6: Fight Club..

2009-08-01T19:33:00.003+03:00

Dişçi..

2009-07-31T11:14:00.004+03:00

Nasılsınız efendim? Beni soracak olursanız; deniz, güneş, kum üçgeninde takılıyorum işte. Bunun yanında söz verdiğim gibi sizlerden de kopmuyor, tee buralardan yetişiyorum. Tabii ki bunda eve varıp bilgisayarı açtığımda yaşadığım "Kablosuz ağlar bulundu!!1!" sürprizinin etkisi de yadsınamaz. Neyse, sadede gelelim biz.

Geçen yazımızın sonunda belirttiğim gibi, ben geçen gün ilk kez dişçiye gittim. Evet, ilk kez. Ne yapayım arkadaş, daha önce bir problem yaşamadım güzelim dişlerimle. Efendi gibi dişlerimi fırçalarım günde üç vakit. Ne çürük görmüşlüğüm vaar, ne tel takmışlığım. Ha tabii şimdi "Peki neden bilmem kaç ayda bir düzenli kontrollere gitmedin ipana reklamındaki çocuklar gibi?" diyebilirsiniz, o zaman bir şey diyemem. Kaçımız gidiyoruz ki kontrollere falan di mi ama?

İşte böyle "Süper dişlerim var hiç çürüğüm yok." diye takılırken, aylar önce birden alt sıralarda uzaklarda sinsi gibi duran bir dişimin köşesinde ufak bir boşluk bolduğunu fark ettim. Tabii ki duyarsız bir öküzmüşçesine "Bişey olmaz yeaaa." diyerek üstünde durmadım. Ta ki, birkaç hafta önce yemekler bana zehir olana dek. Ta ki, acılar içinde kıvranana dek. İşte bunun üzerine bu acı gerçeği önce kendime, sonra da anneme itiraf ettim: "Dişimde bişey var benim."

Randevu alındı. Annemin annesinin, ki anneannem olur kendisi, dişçi olması ve birtakım bağlantıları olmasından mütevellit, tanıdık bir doktora gidildi: Gülüm Hanım. "Gülüm ne lan?" demeye kalmadan kendimi dişçi koltuğunda otururken buldum. Daha önce oturmamış olduğumdan bana uzay mekiği gibi geliyor tabii. Sol tarafımda minimalist bir lavabo, ufak bir su bardağı. Önümden ışıklar geliyor, sağda birtakım matkap gibi şeyler. Olayla hiç alâkam yok. Haliyle içimden "Allaaam ne olacak acaba, acıyo mu lan yoksa, ya dolgu yaparlarsa nası bişey o allaam zor mu." diye düşünceler akıp gidiyor. Tabii ki bunu yanımdaki sevgili Gülüm Hanım'a ve anneanneme çaktırmıyorum.

Efendim ağzımın içine bir ışık sokuldu, çıkarıldı ve dolgu yapılması gerektiği söylendi. Tüm bunların takriben 3 saniyede gerçekleşmesi, tıp dünyasına saygımı artırdı. Ben başımı öne eğdim, "Tamam." dedim titrek sesimle. Sanırsın böbreğimi alacak kadın. Öncelikle ağzımın içine şak diye iğneyi basıvermesin mi Gülüm? Dilim dudağım davul gibi şişmesin mi? İşte bu "uyuşturma" işlemi o kadar kısa sürmedi, tıp dünyasına saygım biraz azaldı. Ancak asıl rahatsız edici olan, yan tarafımdaki Gülüm Hanım ve anneannemin, girdikleri harlı geyiğe davul gibi ağzımla beni de dahil etmeleriydi. Efendim Gülüm'ün oğlu SBS'ye girmiş de, yabancı dili çok iyiymiş de, o da "İnşallah Sinan gibi güzel okullarda okurmuş." da... "Almanca nasıl Sinan zor mu?" diye sordu Gülüm. "Eeşeşe eee zeor tabeei artikeallear felan." gibi şeyler söylediğimi hatırlıyorum. Gülüm bu Medyum Keto tadındaki konuşma tarzımı çok normal karşılamış olacak ki İngilizce ve Almanca dillerinin zorluk seviyeleri hakkında bir hayli soru sordu. Neyse ki uyuştu her tarafımız sonunda.

Bu noktada Gülüm bana küçük miktarda bir sıvıyı ağzımda çalkalamam gerektiğini söyledi efendim. Ben sıvıyı ağzıma götürüyorum ancak çalkalamak için biraz da su almam gerektiğini akıl edemedim ne yazık ki. Bir yudumluk şeyi ağzımda çalkalama çabamı gören çilekeş Gülüm, "Biraz da su al istersen." diye kibarca uyardı beni. Ne yapayım lan, gitmedim daha önce allaallaa.

Bundan sonra çok kayda değer bir şey olmadı. Sadece Gülüm ağzıma hortum soktu, oradan matkapla bir yerleri deldi, içine çimento harcı gibi bir şeyler doldurdu. Anladım ki, dişçilik de bir nevi amelelik. Evet. İlk dişçi deneyimimde ne yazık ki böyle yüzeysel bir çıkarım yapmak durumunda kaldım. Buradan sevgili Gülüm Hanım'a sevgilerimi ve saygılarımı iletiyorum. Ağrı sızı yok Gülüm, kanal tedavisi falan diye gözümü korkuttun da yok öyle bir şey yani. Haydi hoşçakal.

s.

Heaoey..

2009-07-27T22:08:00.004+03:00

Gördüğünüz üzere, kısa bir süreliğine denizli menizli ortamlara gidiyorum. Ancak bu demek değil ki, sizleri yazılarımdan, çizimlerimden mahrum bırakacağım. Demek değil ki Facebook'ta mesaj kutunuz boş kalacak. Merak etmeyin! Orada da bir yolunu bulup rahatsız ederim sizi!

O değil de ben bugün ilk kez dişçiye gittim. Pek yakında.

s.

Anı 12: Nilay..

2009-07-26T15:55:00.003+03:00

Efendim merhabalar. Fark ettim ki uzun süredir sizleri utanç verici anılarımdan mahrum etmişim. Düşündüm ki artık zamanı geldi. Aylardır sizlerden sır gibi sakladığım, hafızalardan silinsin istediğim bir anımı paylaşmanın, artık zamanı geldi.

Senee, kaç? Dur bakayım. Şimdi ablam ilkokulda olduğuna göre, 9-10 yaşlarında. Bu durumda ben de 4-5 yaşlarında oluyorum. 1994-1995 yani. Ne yazık ki, o zamanlar oldukça yabani bir çocuktum. Eve gelen misafire gidip de bir merhaba demeyen, bütün gün odasında öküz gibi lego oynayıp dergi okuyan biriydim. Toplumdan uzak marjinal bir yaşam sürüyordum. İşte az sonra anlatacaklarım da, toplum hayatına adım attığım ender zamanlardan birinde gerçekleşti. O zamanlar ablamın, daha sonra da benim okulum olacak, "Mehmet Akif Ersoy İlköğretim Okulu"nda yaşandı her şey.

Neden okula ablamı ziyarete gittik, anımsayamıyorum. Ancak o gün maksimum düzeyde kıskançlık duygusu beslediğimi tahmin edebiliyorum. Çünkü ablamın okula gidiyor olmasını o kadar kıskanırdım ki, eve gelip de okulda yaptıklarını anlattığında sözünü keserek "Biz de bugün okulda işte şöyle yaptık buraya gittik." gibi yalanları ailemin gözünün içine baka baka söylemeye hiç çekinmezdim.

Dediğim gibi, ablamın ziyaretindeyiz. Okul bahçesinde öğrenciler bir o yana bir bu yana deli gibi bir mutlulukla koşuşturuyor. Sinirlerim çok bozuk. Ben de okula gitmek istiyorum. Derken ablamın sınıfına giriyoruz. Büyük bir coşkuyla karşılıyor bizi. Yalnız değil. Yanında, o zamanki kadim dostlarından, şimdi de zannedersem ara sıra görüştüğü, Nilay var.

Annem, ablam ve Nilay üçgeni arasında birtakım konuşmalar, gülüşmeler gerçekleşiyor. Ben ise küçük odamdan çıkıp onlarca insanın arasına girmiş olmanın travmasıyla çevreye sinirli bakışlar atıyorum. Kafam önde. Gerginim. İşte tam bu esnada, hiç istemediğim bir şey oluyor. Ne yazık ki, ilgi benim üstüme çekiliyor. Nilay'ın "Sinaan nabeer ay çok şekeer." şeklindeki çıkışları beni iyice geriyor. Annem ve ablamın da "Bak Nilay abla bak bak bak bak." dayatmalarıyla soğuk terler akıtmaya başlıyorum. Allahım neden buradayım? Neden odamda değilim? Aklımdan bu sorular geçerken, Nilay son noktayı koyuyor, "Gel öpeyim seni." diye bir hamle yapıyor bana.

İşte o an, benim kayışlarımın koptuğu andır.

Öncelikle bileğinden tutarak durduruyorum onu. Çevik bir hareketle o düz saçlarını yakalıyorum. İnce bir bilek hareketiyle kafasını yere dönecek şekilde büküyor, kendime doğru çekiyorum. Boşta olan sol elimle, sırtına şimşek gibi darbeler indiriyorum. Hatırlatayım tekrar, 4 ya da 5 yaşındayım. Nilay ağlıyor. Ben sinirliyim. Ayırıyorlar bizi. Olayın devamını çok net hatırlamıyorum, herhalde sinir krizi falan geçiriyordum.

Aradan yaklaşık 15 sene geçti. Nilay'ı bir daha hiç görmedim. Bilmiyorum Nilay, sende de bende olduğu kadar derin izler bıraktı mı bu olay acaba? Eğer ki bıraktıysa, eğer ki günün birinde tesadüfen denk gelir de bu satırları okursan, bil ki çok üzgünüm. Artık o günler geride kaldı. Kimsenin sırtına sırtına vurmuyorum. İzin verirsen, senden de özür dilemek isterim. Beni affet. Hoşçakal.

s.

Alkol..

2009-07-20T13:14:00.011+03:00

Efendim nasılsınız? Beni soracak olursanız, hiiç iyi değilim. Çünkü yaklaşık 120 derecelik bir sıcakta hâlâ İzmir'de sürünüyorum. Tatile ihtiyaç duyuyorum. Zor durumdayım. Neyse.

Bugünkü konumuz alkol. Nedir alkol? Arkadaşlarımızla dışarı çıkıp oturduğumuzda, bira gibi votka gibi türlü içkiler vasıtasıyla damarlarımıza duhul olan... madde? Madde mi denir ona ne denir artık bilemedim. Tabii ki alkolü başka zaman ve mekanlarda da almak mümkün; lakin, biliyorum ki bu blogu takip eden kitle genelde bu şekilde kullanıyor.

Yeri geliyor, biz de kullanıyoruz tabii. Ben çok kullanmıyorum aslında. Çok içebilen bir insan değilim. "Geçen gittik dokuz bira iki tekila içtik." gibi anılarım yok. Efendi gibi oturur, sakin sakin biramı içerim. Genellikle üçüncü biramın ortalarında gözlerim hafif kısılır, suratıma aptal bir tebessüm yerleşir, yüzüme nur gelir. Nasıl anlatsam ki o pis ifadeyi. Çizmeye çalıştım bak yukarıda. Ancak bilincim yerindedir. Sadece gereksiz bir yavşaklık kaplar her yanımı. Daha açık sözlü olabilirim, ama çok da tehlikeli değilimdir.

İşte o noktada, benim hesabımı ödeyip kalkmam gerekir. Kalkmasam bile, bardağımı alan adamın "Başka bir arzunuz?" gibi önerilerini kibarca reddetmeliyim. Ne yazık ki, bazen etmiyorum. "Ee, bi 50lik daha alayım ben madem." diyorum. Onu da içiyorum. Bir yandan masadaki yağlı yağlı patlamış mısırları fütursuzca tıkınıyorum. Bu noktada iyi olup olmadığımı anlamak için "kafayı sağa sola çevirme testi"ni uyguluyorum. Bilmem siz de uygular mısınız. Eğer bu çevirmelerde görüntü hafif hafif aşağı doğru kayıyorsa, bu güzel bir alâmet değil.

Bu içki sofralarının bir diğer vazgeçilmezi de, tabii ki tuvalet. Bu noktada iğrençleşebilirim, çünkü size pisuvar başındaki mutluluğumdan bashetmek istiyorum. İşte o noktada, dünyevi hayatın tüm dertlerinden uzaklaşıyor, sadece az önce masada dönen yavşak muhabbetleri düşünerek "Isshhhshsıshıh." diye gülüyorum ben. Ardından aynaya bakıyorum, kendimi inceliyorum, yüzümü yıkıyorum.

Masaya dönünce daha sağlıklı bir insan görünümüne bürünüyorum. Yerli yersiz her muhabbete "Harbi mi diyosun ahahahaha!!1!" şeklindeki müdahalelerim, birtakım şakalarım, muzipliklerim tüm hızıyla sürüyor tabii.

Ve eve dönüş. Tanesi 3.5 ya da 4 liradan 4 tane bira. 15-16 lira hesap öde. Pisuvar başındaki mutluluk için değer mi? Masadaki yavşaklığın tadına varmak için değer mi? Eh, değebilir aslında bazen. Daha sonra otobüs durağı. Otobüs durağında da kendim gibi "çakırkeyf" tipler görmem zaman ve mekan itibarıyla gayet olası. Görüyorum. İşte o noktada yeni bir macera başlıyor benim için.

s.

1..

2009-07-16T00:14:00.002+03:00

16 Temmuz 2008 tarihinde, bir süre önce ÖSS'den çıkmış, sıcaktan bunalan, hayatına bir renk katmak isteyen Sinan; dönemin yavaş yavaş yükselen trendlerinden birinden medet ummaya karar verdi: Blog açtı.

Aslında "yazmakla" zerre kadar alâkası olmayan bir insandı. Ortaokulda kompozisyon derslerinde 80-85 falan alırdı, onlar dışında kayda değer bir eser vermişliği yoktu yazın türünde. Ancak çizimlerini insanlarla paylaşmaya hevesliydi. "Ulan şimdi sırf çizerek de blog olmaz ki, altına üç beş satır bir şey yazarım." diye düşündü. Kısacası, arasına yazılar katılan bir çizim bloguydu amacı.

Hiçbir şey planlandığı gibi gitmedi. Sinan blogunda sürekli "Bir keresinde de şöyle olduydu hehehe." tadında anılarını paylaşıyor, yazıya da çizim kadar, belki çizimden de fazla, ehemmiyet gösteriyordu.

Yaz aylarının verdiği sıkıntı, yeni blog açmışlığın hevesiyle de birleşince; ilk aylarda pek çok güzide eser verdi. Daha sonra okul başladı, Sinan'ın blog performansı da hâliyle dibe vurdu. Ayda 15-20 olan ortalaması, 5-6'ya düştü. Blog artık ona zor geliyordu.

"Amaaaan skerim yaa. Kapatıcam olum ben blogu artık. Zaten doğru dürüst okuyan da yok, boşu boşuna uğraşıyorum lan." gibi demeçler vererek defalarca isyan etti. Ancak kapatmadı blogu. Nadiren kendisine gelen "Slm, blogunu okudum çk beğendim çizmlerin çok güzel :))" mesajları ona şevk veriyordu. Hâttâ o gazla Facebook grupları açtı. Siz çilekeş okurları "Bakın lan bakın ne yaptım hehehe." diye mesaj bombardımanına tuttu.

Okul mokul da bitti. Sıkıcı yaz günleri geri döndü. ÖSS sonuçlarının açıklanmasından, üniversitedeki ilk senesini bitirene kadar; her anını bok varmış gibi blog vasıtasıyla canlı olarak size yayınladı Sinan. Bugün 16 Temmuz 2009. Bir sene oldu. Yayınlamaya devam edecek. Facebook'tan mesajlar yağdırmayı sürdürecek. Kaçamazsınız olm. Kurtuluşunuz yok benden.

s.

Otobüs..

2009-07-13T22:26:00.005+03:00

Zannedersem hepiniz otobüse binen insanlarsınız. Otobüs dediğim, şehir içi otobüsler canım. Toplu taşıma araçları. Belediye otobüsü. Onlardan işte.

Ben de biniyorum efendim. İzmirli olanlar bilir; burada iki esas otobüs vardır. Biri 169, diğeri ise 121. Diğer otobüsleri kullananlar lütfen bu lafıma alınmasın, biraz objektif olsun. Gelin itiraf edelim, en popüler iki otobüs bunlar işte. Ben de muhitim itibarıyla bunlardan 169 olanını sıklıkla kullanıyorum.

169'un ve 121'in yolcu kitlesi; izledikleri güzergâh itibarıyla diğer otobüslere nazaran daha "genç" oluyor. Misal bir 169, öncelikle "İzmir Ekonomi Üniversitesi"nden boya küpü hanımları ve beyleri toplar, yol üstünden "Alsancak"a gezmeye giden gençleri bünyesine katar. Dersaneye giden ortaokul ve lise öğrencileri de her zaman 169'dadır. Gördüğünüz üzere yaş ortalaması oldukça düşük. 121'in güzergâhı da hemen hemen benzer aşamalardan ibarettir, tek farkı karşıdaki yakada yer almasıdır, bu yüzden iki otobüsün yolcu kitlesi oldukça örtüşür.

Her neyse, sadede gelelim. Esas anlatmak istediğim şey, bu toplu taşıma serüvenlerimde kendi adıma girdiğim ilginç tripler, mânâsız düşüncelerdir. Biraz daha açalım. Benim için ortalama bir toplu taşıma serüveni durakta başlar. Durağa gelir gelmez, hemen çevremdeki insanları incelemeye başlarım. Dediğim gibi, yolcu kitlesi genelde bizim gibi gençlerden oluştuğu için mutlaka durakta "kendimi beğendirmeye çalışabileceğim" bir dişi vardır. "Nasıl yani?" demeyin. Bir dinleyin önce. İşte ben; o duraktaki "hoş kız"ı bulurum, ona yakın bir noktada beklerim otobüsü. Gerilirim, kasılırım, bir şeyler yaparım. Arada kızı incelerim bakışlarımla. Yüzde doksan dokuz oranında kız orada olduğumun farkında bile değildir.

Otobüsümüz gelir. Bineriz. Otobüs şartları elveriyorsa, kızın yanını asla kaptırmam. Elverişli değilse, ki çok yüksek bir ihtimaldir, kıza yakın bir noktada yerimi alırım. "İşte" derim, "Bu yolculuğumuzun hoş kızı da bu." Benim için her yolculukta böyle bir kız olur. Ortalama 15-20 dakika süren yolculuğumuzda kızı izlerim ve "kendimi ona beğendirmeye çalışırım" resmen!

Bu noktada gözden kaçırdığım nokta şudur; İzmir Büyükşehir Belediyesi'nin tahsis ettiği bu ESHOT Belediye Otobüsleri'nin onlarca yıllık tarihinde, hiçbir zaman durakta ya da otobüste yeni bir aşk doğmamıştır, doğmayacaktır da. Otobüs, sadece bölge insanlarını toplu halde bir yerden bir yere taşımayı amaçlayan bir belediye hizmetidir. Bu gerçeği gözardı ederek yaşadığım yüzlerce otobüs yolculuğunun da sonu hep aynıdır. Ya "Otobüsün hoş kızı" benden önce iner, ya ben. Ya da aynı yerde iner, farklı istikametlere doğru yola çıkarız. "Hoşçakal" derim içimden bu yolculuktaki bir daha hiç görmeyeceğim sevdiceğime.

Olm neler diyorum lan ben? Neler yapıyorum? Sapık değilim ben ha. Valla. O kızların da hiçbirini gerçekten sevmedim, hepsi tek otobüslük ilişkilerdi. Burada samimi hislerimizi paylaşıyoruz, arkamdan atıp tutmayın ha. Lütfen. Cık. Neyse esen kalın efendim.

s.

Dondurma..

2009-07-08T17:10:00.004+03:00

İki farklı dondurma hikâyesi.

Hikaye 1. Çocuk dondurma alıyor.

"Bi tane sade çikolatalı abi bi milyonluk."

***

Hikaye 2. Ben dondurma alıyorum. En azından planlıyorum.

"Hmm. Lan aslında uzun zamandır açık dondurma yemiyorum ha. Algida almayayım bu sefer, sade çikolatalı alayım şuradan. Yalnız 'Sade çikolatalı' dersem adam yanlış anlayabilir lan. Hani 'Sadece çikolata olsun başka bir şey olmasın' gibi. Ne desem? 'Sütlü çikolatalı' desem aynı mantık. Sütlü çikolata yani. 'Siyah-Beyaz' desem? Yok lan o ne öyle çocuk gibi. Hah 'Çikolatalı sade' diyeyim lan. Yok o da aynı şey aslında. Off. 'Çikolatalı olsun, bir dee hmm sade olsun, sütlü. İkisi birden yani.' gibi bir şey derim anlar ya. O değil de, kaç para lan acaba bu dondurmaların standardı? Bayağı oldu açık dondurma almayalı, eskiden 'Bir milyonluk' falan diyordum da, şimdi nasıl oluyor acaba? Şimdi gidip saçma sapan bir şey söylememek lâzım. 'Üç milyonluk' falan desem, o da çok mudur acaba? Sonuçta Magnum bile iki falan. 'Bir milyonluk' desem de sanki param yokmuş da az alıyormuşum gibi bir konuma düşme riski var. Offff. Skerim böyle işi ya gideyim Cornetto alayım ben."

s.

The Wild One..

2009-07-07T13:54:00.004+03:00

Teknoloji..

2009-06-28T13:03:00.004+03:00

Teknolojiye gerçekten aklım ermiyor. Fen bilimleriyle hiç alâkam yok. Sürekli yeni bir şeyler çıkıyor. Anlamıyorum. Her ne kadar seksen iki yaşında gibi konuşsam da, sizlere bu meramımdan bahsetmezsem olmayacak.

Televizyon, bilgisayar, internet, Wii falan. Henüz bunlara gelemedim. Benim için en başta yanıt bulması gereken soru, atari tabancasıydı. Yaklaşık on sene önce hiçbir şeyi sorgulamadan kullandığım bu tabancanın çalışma prensibini daha sonra uzun yıllar merak ettim. Hep bu soruyu içimde taşıdım. Hogan's Alley gibi, Duck Hunt gibi birbirinden zevkli oyunlar oynamamıza olanak veren bu teknolojinin sırrı neydi? Nasıl oluyordu da algılanıyordu atışlarımız ekranda. Nasıl yani? Dost meclislerinde bu konuyu çok tartıştık. Her ne kadar "İşte ışığı alıyor oradan geri aktarıyor uzaya gidiyor iki tur atıp geliyor." gibi kendi çapımızda son derece mantıklı çözümler ürettiysek de, bu teknolojinin Sabah'la kırk değil, otuz değil, sadece yirmi kupona sahip olunacak bir şey olmadığı gerçeği çıktı karşımıza.

Nihayet yaklaşık bir hafta önce, bu bilinmezlikten kurtulduk, sorumuzun cevabını aldık. Eminim siz ekran başındaki okurlardan da bu teknolojiye akıl sır erdiremeyenler vardır, bu yüzden sizlere de kısaca özetlemek istiyorum anladığım kadarıyla: Efendim o tabancının içinde renk sensörü varmış. Ateş ettiğimiz an ekranda hedefin rengine isabet ettirirsek, atışı başarılı sayıyormuş falan. Şimdi ben anlatamadım tam ama, mühendis arkadaşlar falan anlamıştır benim derdimi. Öyle çalışıyor işte. Ama bu kez de şöyle bir soru çıktı karşıma, bunu cevaplayabilecek olanlardan yardım bekliyorum: Şimdi hani renk şeysi var ya bunda. Heh. Misal ben şimdi Duck Hunt oynuyorum, ördek vuruyorum falan. Ben gidip yandaki televizyonda ördek rengi bir alanı vursam o ördek yine ölecek mi? He? Nasıl oluyor lan bu işler ben niye anlamıyorum?!

Neyse bir de şeyler var hani; kızılötesi, Bluetooth falan. Bak dikkat ettiyseniz küçük ayrıntılar peşindeyim. Sanki atariyi anladım da tabancasını merak ediyorum. Sanki cep telefonunu çözdüm de Bluetooth'u eksik kaldı. Gitmeden bir de onu araya sıkıştırayım. Lan nasıl oluyor o iş ya? Böyle şarkı atıyorum bir telefondan diğerine gidiyor falan, kablo yok bir şey yok. Nasıl oluyor lan o öyle. Havadan gidiyor şarkılar falan şey oluyor. Hehehe. Hadi esen kalın bakayım.

s.

1958-2009..

2009-06-26T14:34:00.001+03:00

Bir Hafta..

2009-06-25T12:55:00.004+03:00

En son 18 Haziran 2009 Perşembe gününde seslenmişim sizlere. Bugünse konumuz, 18 Haziran 2009 Perşembe gününden bugüne kadar olan süreçte yaşananlar. Başıma gelenler. İlginçlikler. Falan.

Flashback: Şimdi öncelikle şunu belirteyim; yaklaşık 1 ay önce, okulumuzun münazara topluluğu ile birtakım bağlantıları olan birtakım arkadaşlardan şöyle bir teklif aldık: "19-21 Haziran tarihleri arasında münazaralara katılmak için burada ağırlanacak olan yerli-yabancı öğrencilere okulda rehberlik eder misiniz?" Biz de tezcanlı dört arkadaş olarak "Ehehe ederiz tabii lan hem yabancılarla konuşuruz, karı kız da olur orda ehi ehi." diye düşünüp coşkuyla kabul ettik bu teklifi.

18 Haziran 2009 tarihine ışınlanalım. Yurttayım. Toplanıyorum. Çünkü yurt kapanıyor. Ben ise daha 5 gün süreyle Ankara'da bulunmak durumundayım sınavım sebebiyle. Neymiş efendim burası kapanacakmış da nöbetçi yurda geçecekmişiz falan. Ben sinir stres içinde bavul hazırlıyorum. Hayatın tüm yükünü omuzlarıma almış gibi "Hmnskym nereden geldim lan bu okula, İzmir'de okuyacaktım paşalar gibi gtnmnskym." diye homurdanıyorum. Zaten başıma gelen en ufak aksilikte böyle düşünüyorum nedense mal gibi. Neyse. Kadim dostlarımdan Deniz arıyor. Bana münazara işini hatırlayıp hatırlamadığımı soruyor. Ben "Aa evet lan öyle bir şey vardı." diyorum. "Hah" diyor. "Biz de gelenlerle otelde kalacakmışız lan." diyor. "Oha harbi mi." diyorum. "Hangi otel ayıptır sorması?" diyorum. "Hilton." diyor.

19 Haziran 2009 Cuma günü "ODTÜ Altıncı Erkek Yurdu"na taşınması icap eden bendeniz, "Ankara Hilton"a taşınacağım. Kısmet işte.

Ertesi gün oluyor, hazırlanıyoruz falan. Minik bavullarımız, terliklerimiz ve olanca görgüsüzlüğümüzle otele varıyoruz. Bu süreci fazla uzatıp sinirlerinizi bozmak istemem. Zira Hilton'da kaldık, yedik, içtik, münazaralar izledik, yeni insanlar tanıdık, eğlendik. Otel ortamında "lavuk" modundan çıkarak "beyefendi" tribine girdik. Bu üç gün içerisinde cebimden çıkan toplam para ise, 1.5 TL. Onunla da "Atatürk Orman Çiftliği Dondurması" aldım gruptan bağımsız olarak. Ondan yani.

O günlere dair geçemeyeceğim bir diğer ayrıntı ise, Leor. Kimdir Leor? İsrail'in Haifa kentinden teşrif ederek münazara günlerini bizim için zevke dönüştüren insan. Kürsüye çıkıp konuşmaya başladığında, gözlerimizi ayıramadığımız şahsiyet. Leor dediğim bildiğin kıllı mıllı bir adam, gözlerimizi ayıramamamız bu noktada anlam kazanıyor. Kendisine ayrılan yedi dakikalık süreçte öyle güzel konuşuyor ki Leor. Öyle güzel savunuyor ki argümanlarını. İkna ediyor bizi. "Sinan brokoli aslında çok güzel yemektir." dese bana, yedi dakika anlatsa bana brokolinin güzelliklerini; manava gider brokoli alırım 1 kilo. "Sinan blogunu kapat şu sebeplerden ötürü." diye bir nutuk atsa yanıma gelip, bu satırları okuyamazsınız. O derece. Bu yüzden önerim şu ki, dünyanın başına Leor adlı münazaracı arkadaşı geçirelim. Bütün kararları o alsın. Dünyanın bütün problemlerini söyleyelim ona. 15 dakika düşünsün bunların üstünde. 7 dakikada da çözümleri üretsin.

22 Haziran Pazartesi gününe geldiğimizde, bendenizin Hilton günleri sona erdi. Rüyadan uyandım. Okuluma geri döndüm. Bavul taşıdım. Makbuz falan aldım. Yurda yorgan taşıdım. Gerçek yaşam buydu.

Sonra? İki farklı yaşamı tecrübe ettiğim bu bir haftalık süreç sona erdi. İzmir'deyim. Ne Hiltonlar gezdim, ne yemekler yedim; ancak evimde oturup blog yazmanın tadını hiçbirinde bulamadım. O yüzden artık yine sizlerle olma kararı aldım. 2-3 ay boyunca İzmir'den bildirecek olmanın mutluluğuyla bu geçiş yazımı bitirir, esenlikler dilerim.

s.

Not 1: 100. yazı.
Not 2: Hafif Tarih'i de şey yapıcam valla bak.

Kaleci..

2009-06-18T19:18:00.003+03:00

Daha önce sizlere olmayan sporcu kişiliğimden pek çok kez söz ettim. Rekabet gerektiren, takım oyununa dayanan aktivitelerde başarısız olduğumu vurguladım. Gerek basketbolda, gerek futbolda, gerekse diğer branşlarda istediğim noktaya gelemediğimden dem vurdum üzülerek. Ancak ortaokul yıllarımda veda ettiğim bir aktiviteye; yine, yeniden, yavaş yavaş dönmenin mutluluğunu paylaşmak istiyorum sizlerle: Futbol.

Basketbol geçmişimden bahsetmiştim sizlere, tam şurada. Futbol hayatım ise, maalesef o kadar bile profesyonel değil. Ben kaleciyimdir. Durun dostlar hemen yanlış anlamayın, futbol oynamayı bilmeyenlerin kaleye geçirilmesi gibi bir şey değil bu. İyi kaleciyimdir haa. İlkokul sıralarında başladım kaleciliğe. O zamanlar ciddi bir tesis ve malzeme sorunumuz vardı. Kale olarak "Basket potasından çöpe kadar.", "Şu iki taşın arası işte." gibi çözümler üretirdik. Topumuz ise bildiğiniz 330ml kola kutusuydu. Hâtta bazı zamanlar çöpten kola kutusu bile bulamayıp, "Tamek Şeftali Nektarı"yla mücadele verdiğimizi söyleyeyim de, anlayın halimizi. Tüm bu sıkıntılara rağmen, mücadeleden vazgeçmedik. Oynadık. Yeri geldi "Gol atan kaleye" adlı oyunu oynadık, yeri geldi "Dokuz Aylık".

İşte futbol hayatım böyle başladı. Ortaokula geçtiğimizde bir nebze olsun kalite getirdik oyunlarımıza. Örneğin artık top yerine kola kutusu kullanmak durumunda kalmıyorduk. Kırtasiyeden satın aldığımız "Kames" marka toplarımız vardı. Hem de bir değil, iki değil, tam üç katlıydı bu toplar! Yani, olur da diken gibi bir şey batar da delerse topumuzu, telaşa mahâl yoktu. Kames teknolojisi, ikinci katı anında devreye sokuyordu. Topta aranan bir diğer özellik ise, uçmamasıydı. Top uçarsa, hafiftir. Top uçarsa, yamuktur. Uçan topla maç olmazdı. Peki ya nasıl anlaşılacaktı bu durum. Valla arkadaşlar topu havaya atıp tutuyorlardı, anlıyorlardı. Ben çözemedim o işi. Zaten üç gün önce kutu kolayla maç yaparken, şimdi Kames'in teknolojisini sorgulamak bana hep mânâsız gelirdi. Geçmişimi hiç unutmadım.

Dediğim gibi, iyi kaleciydim. En azından maç esnasında "Helâl lan süper kurtardın." gibisinden tepkiler alabilecek kadar iyiydim. Sonra liseye geldik. Lisede futbola dört senelik bir ara verdim resmen. Evet. Bunda lisedeki arkadaş grubumun etkisi büyüktü. Ne bileyim, hiçbirimiz futbol tutkunu insanlar değildik. Bu yüzdendir ki 2004-2008 yılları arasında yeşil sahalara geçici bir veda ettim.

Geldik üniversiteye. Üzerimde yılların hamlığı var. Ancak bir gün oldu ki, "Halı saha maçı yapalım." sesleri yükseldi. Oradaydım. Yukarıda okuduklarınız film şeridi gibi geçti aklımdan. Gözlerim doldu. "Sinan sen oynar mısın lan?" dediler. "Oynarım." dedim buğulu gözlerle, "Kaleciyim ben."

Dediğim gibi, o gün bugündür yavaş yavaş futbol alemine dönüş yapıyorum. Bir zamanlar iki taş arasında kutu kolayı yakalamaya çalışan ben, şimdi lüks halı sahamızda spot ışıklarının altında takımımın file bekçiliğini yapıyorum. Takım arkadaşlarımı alkışlıyorum eldivenlerimle "pat pat" diye. "Çok güzel beyler devam devam devaaaağm!" diye anırıyorum. "Beyler ön direeeeğğk." diye çığırıyorum. Hata yapan defans arkadaşlarıma sağ elimi yumruk yapıp ileri doğru savurarak "Allah belanızı versin." hareketi yapıyorum. Geri döndüm. Henüz performansımın yüzde otuzunu ortaya koyabiliyorum. Gerçek Sinan'ı daha izlemediniz. Gün geçtikçe daha iyi olacağım. Akıllı olun.

s.

ÖSS - Part III..

2009-06-12T14:46:00.016+03:00

"..Tıpkı bir şerefsizmişçesine, seviniyorum bu mesajı gördüğüme. Tek eline alan ben değildim.."

Eve dönüş yolunda bir iki arkadaşımla daha konuştum. Hepsiyle "Ya benim cidden çok kötü geçti. Şaka değil bu. Sizin de kötü geçti di mi, oh tamam." gibisinden diyaloglar yaşadım. Gözlerim dolu dolu. Annem "İyidir iyidir." diyor. Bu kadar kötü geçtiğini düşünmeme rağmen, içimde "Oh lan bitti en azından ya." hissi var. Aslında bilmiyorum ki, her şeyin aslında daha yeni başladığını.

"Bakmam ben sorulara yeaa." falan diye atıp tutsam da, sınav sonrası kendime hakim olamayarak korka korka baktım cevaplara tabii. Biraz rahatlattı beni bu. Çünkü "Çok kötü" değil de, "Kötü" olduğu anlaşılıyordu sınavın. Her neyse efendim, ne olursa olsun tatile girmiştik işte.

Sınavın sona ermesi ve puanların açıklanması arasında yaklaşık bir aylık bir süreç var. Efendim bu bir ayda ben yaptığım sözde tatilden hiçbir bok anlamadım. "Lan ne olacak laaaan." diye geçti bir ay. Sonunda da "Şu gün şu saatte sınavları ÖSYM'nin sitesinden öğrenebilirsiniz." haberini aldım. O gün, o saat geldi.

Bu noktada herkesin "Yaa abi 23103 kere denedim site açılmıyor abii." diye anıları oluyor. Ben ise siteye girdim, gerekli bilgileri girip enter tuşuna tıklayınca, haşırt diye karşımda sonuç sayfamı gördüm. Ulan resmen üzüldüm sayfanın açıldığına. Ben "Amaaaan daha sayfa açılmaz zaten canım heheh." diye bir rahatlık halindeyken, her şeyi bir anda görmek ufak çapta bir travma yaşattı. Neyse efendim gördük puanımızı. Üç yüz otuz bir küsür bir şey. Türkiye'de de dokuz bin seksen bilmem kaçıncı olmuşum.

Aslına bakılırsa beklentilerimin üzerinde bir puan bu. Ama ben kendimi üzülmeye o kadar şartlamışım ki, o an orada ikinci olsam "Birinci olamadım abi." diye zırlarım, biliyorum. Annem yine her zamanki rahatlığıyla "Aa süper puan işte." falan diyor. Ben "Yaaa ne süperi laağn sus delirtme beni sıçtım lan suus." diye anırıyorum umarsızca. Bitti mi? Yok efendim, daha en pislik aşama şimdi başlıyor işte.

Tercih aşaması. Sonuçların açıklandığı tarihten 15 Ağustos tarihine kadar olan dönemi de, "2008 ÖSS Taban Puanları" kitapçığını başucu kitabım haline getirerek geçirdim. Hayatımda duymadığım okulların taban puanlarını, sıralamalarını, bilmem nelerini ezberledim. Karar vermeye çalıştım. Aa dur lan. Bunları ayrıca anlattığım bir yazı daha var aslında tarihin derinliklerinde. Bak burada.

Tercihlerimizi teslim etme zamanı geliyor. Benim elimde yaklaşık bin beş yüz saatlik bir çalışmanın ürünü olan bir tercih listesi var. Teslim ediyorum.

15 Ağustos 2008. Zeytinli'deyim. Çadır madır. Sabah annem arıyor. "ODTÜ Sosyoloji'ye girdin." diyor. Beklediğim haberi veriyor. "Tamam." diyorum. Aslında severek, isteyerek yaptığım bir tercih var ortada. Kazanmışım falan. Ama nedense bir şey hissetmedim lan. Sanki aylardır "Ay nereye girek." diye çırpınan ben değilim. Gittim yine denize girdim, konserleri izledim falan. Tabii bunda sınav sonucumu sol üstteki şekilde, çadırın içinde uyuklarken öğrenmemin etkisi de olabilir. Benim için de ÖSS defteri, işte o gün, orada kapanmış oldu.

Evet efendiiim. Sevgili okurlarıııım. ÖSS'ye girecek sevgili gençleeeer. İşte, ÖSS yazı dizimizi bu noktada bitirdik. Peki ya bu yazı dizisinden neler öğrendik? Birincisi, ben kararsız dallamanın biriyim. İkincisi, kararsızlık kötü bir şey. Üçüncüsü, sınav bu Pazar bitmeyecek. Hehehe. Daha bunun yazı var lan. Ohooo sen daha dur. Neyse daha fazla moralinizi bozmadan gideyim buralardan. Gitmeden evvel size aklımda kalmış birtakım bilgileri de aktarayım, belki sınavda çıkar: Mısırlılar ölümden sonra yaşama inanıyor, şıklarda bu varsa soruyu okumayın işaretleyin geçin. İlk realist roman Recaizade Mahmut Ekrem'in Araba Sevdası. Eeöö. İntegral türevin tersi falan işte canım hehehe. Gittim ben.

s.

ÖSS - Part: II..

2009-06-09T11:53:00.007+03:00

...Derken, ayın 14'ü geldi. Ertesi gün ÖSS var artık sonunda.

Gece. Stres. Tabii ki uyuyamıyorum. Daha önce bir "büyük" sınav deneyimim daha olmuştu, LGS. Tabii sonra ona OKS demeye başladılar. Şimdi o da kalktı SBS var falan. Amaan neyse. LGS'den önceki geceyi de aynı bu şekilde geçirdim ben. Eminim hepiniz de öyle geçirmişsinizdir. "Ulan nasıl olacak ya, kolay mı olacak ya, lan hiçbir şey hatırlamıyorum ben ya, uyumam lazım yaa laan." diye sayıklaya sayıklaya gecenin körüne kadar sayıkladım iki sınav öncesinde de. Bir de benim çok büyük bir fantezim vardı. Hep ÖSS sabahı gözlerimi açtığımda odadan içeri sızan sapsarı güneş ışığıyla yüzleşeceğimi, sonra aceleyle telefonun saatine bakarak "11.04"ü göreceğimi hayal ederdim. Lan manyak mıyım neyim. Neyse olmadı öyle bir şey, kalktım sabah.

Güzel bir kahvaltı falan. Daha sonra anne ve ablayla taksiye atlayarak sınav yerine yolculuk: "Eşrefpaşa Lisesi" Değerli uzmanların "Sınav yerinizi mutlaka gidin görün heheh." uyarılarına kulak vermeyen ben, okulun yerini bilmiyorum. Takside yaşanan gerilim. Aslında sadece benim yaşadığım gerilim bu. Sınava yirmi dakika kala falan vardım yani okula.

Kafamda da hep aynı şey var: "Lan her şeyi unuttum ben yaa." Okulda ellerinde kalem-silgi-uç-su dörtlüsünü eksik etmeyen sürüyle ÖSS katılımcısı genç. Pis bir ortam. Sonunda sınıflara girdik.

Her sınıfın bir "yavşağı" oluyor galiba. Bizim sınıfımızın yavşağı da sürekli görevliye "Hocam hemen çıkabiliyoz mu, sınav kolay mı ahı ahı ahı" tadında şakalar yapan bir denyo vardı. Sonra kitapçıklar dağıtıldı. LGS'de verilen saman kağıdına basılı kitapçığın sayfalarını yırtarak ayırmak zorunda kalmış olan ben, bembeyaz ve kaliteli ÖSS kitapçığını görünce mutlu oluyorum.

Derken başlıyorum sınava. Önce Türkçe. Yapıyorum. Kolay. Sonra Matematik1. Ulan zor sanki bu biraz ya. Normalden fazla boş bırakıyorum. Tedirgin oluyorum. Derken Edebiyat-Sosyal. Hmm. Bilmediğim sorular var. Yanlışlarım olabilir.

Derken Matematik2. Şimdi efendim bu noktada bilmeyenler için belirteyim. ÖSYM başkanı arkadaşımız sınav öncesinde niyeyse "Sınav o kadar kolay olacak ki hacı anlatamam ya. Valla bak." gibisinden mânâsız demeçler vermişti. Ben de ister istemez sınava biraz bunun rahatlığıyla girdim. Daha sonra Matematik2 testini çözdüm. Testte ilk turumu bitirdiğimde, 8 soru yapmıştım.

Elim ayağım titriyor. "Lan nasıl lan sıçtık lan nasıl ne yapıcaz lan allam." gibi düşünceler geçiyor aklımdan. Su içiyorum. Biraz daha bakıyorum sorulara, kafamı veremiyorum. Kafamı dağıtmak için Sosyal1 testini çözüyorum. Hangisi yanlıştır!! Hangisi çıkarılamaz!! gibi sorular çözerek bir nebze olsun rahatlıyorum. Fen1? İlk yazıyı okuyanlar, sınavda fen çözmediğimi zaten anlamışlardır.

Efendim sınavın kalan dakikalarında da kanımın son damlasına kadar uğraşarak yaptığım Matematik2 soru sayısını 18'e çıkartıyorum. Zil çalıyor. Sınav bitiyor. Boşluğa düşmüş gibiyim. Gözlerim dolu dolu. "Seneye mi giriyorum şimdi ben. Allahım niye böyle oldu. Nasıl. Neden." soruları geçiyor aklımdan. Dışarıda bekleyen annem ve ablama da "Yapamadım olmadı giremeyeceğim." gibi net cevaplar veriyorum, tıpkı LGS çıkışında yaptığım gibi. Daha sonra telefonumu açıyorum. 1 mesaj alındı. Blogumun sadık okurlarından Çağlar'dan başkası değil. "Elime aldım." yazıyor mesajda çok affedersiniz. Tıpkı bir şerefsizmişçesine, seviniyorum bu mesajı gördüğüme. Tek eline alan ben değildim.

s.

ÖSS - Part I..

2009-06-08T14:35:00.011+03:00

Duyduk ki haftaya ÖSS varmış. Madem öyle, ben de Abbas Güçlü tadında, son derece bilgilendirici yazılar yazayım, deneyimlerimi sizlerle paylaşayım dedim. "Part I" demiş bulundum şimdi buna ama, nerede biter ben de bilmiyorum.

Şimdi efendim; lise birinci sınıf sona erdiğinde ve alan seçmem gerektiğinde, ÖSS'dir sınavdır alâkası bile olmayan, hatta o kadar alâkası olmayan ki, bile bile "Fen-Matematik" alanını seçen bir gerizekalıydım ben. Neydi amacım bunu yaparken, neden seçtim sayısal, bilmiyorum. Sanırım sayısal seçen arkadaşlarımla aynı sınıfta olmaktı derdim. Soranlara "Tıp falan düşünüyorum." diyordum.

Tıp falan! Evet. Beni ve öğrencilik yaşantımı biraz olsun bilen okurlar, şimdi hafifçe tebessüm ediyorlardır. "Heheh." falan diyorlardır. Bilmeyenlere de söyleyeyim, tahsil hayatımın hiçbir evresinde 3'ten yukarı fen notu almadım ben. Alamadım. Beceremedim. Lise 1'de eğitim öğretim hayatımın ilk ve tek özel dersini almak durumunda kaldım ben fizik dersi yüzünden. 1 alacaktım. Ders aldım sonra. 2 aldım. İşte o lise 1'in yazında soranlara, "TIP FALAN okurum ben." diyordum, tıp okuyanlara hakaret eder gibi.

Neyse efendim, lise iki başladı. Derslere giriyorum. Fiziktir, kimyadır, biyolojidir. Bir haftanın sonunda "Lan" dedim, "Ne yapıyorum ben burada ya?!" O gün Fen-Matematik alanını bıraktım. İsabetli bir kararla eşit ağırlık sınıfına geçerek, soranlara "SİYASET FALAN okurum ben." demeye başladım. Anlayacağınız, sancılı bir alan seçme serüveni yaşadım. Hayallerimi süsleyen (!) doktorluk macerası, başlamadan bitmişti.

Lise 2'yi atlıyorum. ÖSS gibi bir bilinç bende oluşmamıştı çünkü daha. Akranlarım dersaneye falan gidiyordu, anlamıyordum. Lise 2 de geçip gitti vasat notlarla.

Efendiim, geldik lise üçüncü sınıfa. Dersaneye gitmeliyim. Herkes gibi. İzmir'in güzide dersanelerinden birine kaydolduk, Eylül ayının gelmesiyle ÖSS maratonuna başladık. İlk konular. Polinom falan. Edebiyat. Recaizade Mahmut Ekrem. Gıcır gıcır test kitapları. Bu test kitapları konusunu ayrıntılı işlediğimiz bir yazı burada. Dersane sektörüne genel bir bakış içinse, buradan.

Benim ÖSS senem ders çalışmaktan ziyade, "Şu okul kaç puanmış la, bu okul kaçla alıyormuş la." şeklinde dersane kataloglarına bakarak geçti. ÖSS'ye hazırlananlar, bu açıdan beni örnek almanızı istemiyorum. Gerçi sınav haftaya artık neyin tavsiyesini veriyorsak. Neyse. Dersane sınavlarına girdik, çıktık. O zaman da yanlış sorularımızı analiz etmekten ziyade, "O kaçıncı olmuş la, bu kaçıncı olmuş la." şeklinde muhabbetler geçerdi dost meclislerinde. Yani ÖSS senemi özetlemek gerekirse; ders çalışmadım, ancak sürekli olarak ders çalışmamın gerekliliğini ve okulların puanlarını düşünerek canımı sıktım. Kötü bir seçimdi.

-Çok alâkasız: Bu satırları yazarken babam nete girdi. Yüz yılda bir girer. Messenger. Şöyle bir diyalog yaşadık:

(15:03) Sinvegur: 25'inde dönüyorum artık kesin
(15:03) Bora: tamam az kaldı
(15:03) Bora: hadi eywallah
(15:04) Sinvegur: görüşürüz

"Eywallah" dedi bana. Neyse konuya dönüyorum ben.-

Çalışmadık etmedik derken, bahar ayları da geçti gitti, Haziran ayı geldi. Ben artık bütün gün televizyonda "Sınava doğru", "Doğru tercih" gibi ÖSS programlarını büyük bir zevkle izliyorum. TRT2'de bir herif var hani, biliyorsunuzdur. Akşamları onu izliyorum. "Çocuklar koyun götüne rahvan gitsin, ÖSS'yi yiyim size bir şey olmasın." tadında demeçler veriyor o rahaat sesiyle, beni de rahatlatıyor...

...Derken, ayın 14'ü geldi. Ertesi gün ÖSS var artık sonunda.

s.

Saçma 5: Guguk Kuşu..

2009-06-07T16:38:00.002+03:00

Korku Gecesi..

2009-05-31T14:31:00.009+03:00

Bugün sizlere bir gecenin hikâyesini anlatacağım. Güzel başlayan, güzel bitmeyen bir gecenin hikâyesi: Korku Gecesi.

Nedir efendim "Korku Gecesi"? ODTÜ'de U3 adı verilen amfide gece saat 23'ten sabah 6'ya dek süren bir aktivite. Bu uzun gece boyunca korku filmleri izleniyor, içkiler içiliyor, şarkılar söyleniyor, eğlence tavan yapıyor.

İşte beni de bu açıklamalarla kandırdılar, Korku Gecesi'nde yer almaya ikna ettiler. Gidildi, biletler alındı. Akşam saatlerinde de üç arkadaş içki alışverişine çıkıldı, uzun süren tartışmalar sonucu "TEKEL Cin" alınmasına karar verildi.

Saat 22 sularında amfinin civarına gelindi. Biz üç arkadaş, bu eğlence kasırgası başlayana dek çimlerde oturarak "Şu film kaç oscar aldı la?", "Jack Nicholson üç tane oscar almış la." gibisinden muhabbetlerle zaman öldürdük, eğlendik. Vakit gelip de amfiye doğru ilerlerken, "Olm biz burada oturup geyik çevirelim valla daha zevkli olur keh keh keh." diye söylendik. Kim bilebilirdi ki laf arasında söylenen bu önermenin, saatler sonra gerçek olduğunun anlaşılacağını?

Oturduk. Film henüz başlamamıştı. Masaların üstünde "hareketli parçalar" eşliğinde çılgınca kurtlarını döken hanımlar vardı. Erkekler ise daha çok son zamanların popüler eğlencesi "Kolbastı"dan örnek figürler sergiliyorlardı. Korku gecesi, işte başlamıştı.

"Identity" adlı bağırışlı çığırışlı vasat filmi pür dikkat izledik. Bu sırada satın aldığımız TEKEL Cin'i içmeye kalkıştık. 404 Uhu'dan daha güzel kokmuyordu. Beceremedik. İçemedik. Korku gecesi, tüm hızıyla sürüyordu.

Film aralarında "Mezdeke eşliğinde dans yarışması", "Şarkı söylemece" gibi fantastik yarışmalarla eğlence tavan yapıyordu. Organizasyonun elebaşı Metin isimli şahıs, durmadan kendini ortaya atıp "Arkadaşlar eğleniyor muyuz? Sigara içmeyelim arkadaşlar. Hadi şimdi kolbastı." gibisinden demeçler vererek heyecanı maksimum düzeyde tutmaya çalışıyordu.

Gothika adlı filme de bir nebze olsun tahammül edebildik. Halle Berry bağırıyordu. İnsanlar karşılık veriyordu. Bundan sonraki filmimiz başlayana dek; gecenin son doz Kolbastı'sı da oynandı, rahat edildi. Sırada "À l'intérieur" isimli, Fransız sinemasının güzide eserlerinden biri vardı. Hamile bir kadın vardı filmde. Kanaması vardı. Kanıyordu. O kadar.

Saatlerimiz 6'yı gösterirken, ayrılık vakti gelmişti. Bu neşe katarından kopup normal hayatlarımıza geri döndük. "Korku Gecesi", gerçekten isminin hakkını vermişti. Aldığı paranın karşılığında vadettiği korkunç geceyi bana yaşatmıştı. Tebrikler. Bu geceyi düzenleyen, organizasyonda emeği geçen herkesin Allah belasını versin efendim. Esen kalın.

s.

Mutluluk..

2009-05-20T22:13:00.004+03:00

Mutluluğun resmini çiz deseler, aha yukarıdakini çizerim herhalde. Az önce sahile gittim. Yürüyüş yaptım. Çok rüzgâr vardı. Dalgalar üzerime geldi. Islandım. Dudaklarım tuzlandı. Derin nefes aldım. Koştum çocuk gibi gülerek.

Çok güzeldi lan!

"Ulan" dedim, "İyi ki Ankara'ya okumaya gitmişim.". Buraya böyle 1-2 ayda bir uğramasam şu tadı alabilir miydim? "Islanacaz la, dur sweatshirt alayım la." falan derdim muhtemelen.

Evet gördüğünüz üzere İzmir'in tadına varmanın verdiği mutluluk sarhoşluğu bana böyle ibne gibi satırlar yazdırdı. Sizle paylaşmadan önce bu son derece samimi hislerimi anneme açtım. "Aman ne dram yarattın be hadi sktir." dedi. Güldük. Kurtuldum bu hislerimden. Esen kalın.

s.

Şenlik..

2009-05-16T22:37:00.009+03:00

Yaklaşık iki ay sonra evimden, sıcak odamdan bildirmenin huzuruyla selamlıyorum sizleri. Naber? Şenliklerden bahsedecektim size ben. ODTÜ Bahar Şenliği 2009. Üstünden fazla zaman geçmeden ilk şenliğimin izlenimlerini paylaşayım sizlerle.

Şimdi efendim bizim okulumuzun belli bir duruşu var biliyorsunuz. Haliyle sponsor falan alınmıyor şenlik için, ne münasebet. Tabii politik duruşumuzdan taviz vermememizin bedeli olarak, şenlik kalitesi bir nebze olsun düşüyor. Uluslararası Gençlik Topluluğu organize ediyor şenlikleri. Herhalde pek beceremedikleri düşünülüyor olacak ki, nereye gitsem bu topluluğun üyesi arkadaşlara küfrediliyor. "UGT'yi şöyle skelim böyle sokalım." diye konuşulanın haddi hesabı yok. Buradan UGT'ye sesleniyorum, şenliğin kalitesini falan geçtim, onurunuz gururunuz için bırakın lan şu işi artık. Ben utandım artık size edilen küfürlerden.

Aslında kabul etmek lâzım, hemen her insanın zevk alabileceği aktiviteler yayılmış kampüsün dört bir yanına. Misal tıpkı bir yavşakmışçasına dans etmek, Murat Boz'la coşmak istiyorsan, Radyo Topluluğunun standının önünde konuşlanabilirsin. Burada şenliğin tamamını tek elleri havada dans ederek geçiren insanlar oluyor. Şarkıları yaşayan insanlar. "Şu dilime kolay ama yüreğime zor bir durum." derken bir elleriyle kalplerini gösteriyorlar işveli işveli falan. Müzik yayınını da topluluktaki öğrenciler yapıyor. Yaptıkları şey bir şarkıyı kapatıp diğerini açmak, fazlası değil, ancak bunu adeta bir DJ Tiesto, adeta bir Moby edasıyla yapmaları komik oluyor tabii. Sonuç olarak burası şenliğin en civcivli mekânı.

Şenlikte akşam saatleri ise stadyumda geçiyor efendim. Gündüz Murat Boz'la coşan halk, burada "Yuh yuh soyanlara, soyup kaçıp doyanlara." diye haykırabiliyor. Stadyum bölgesinde toplanan binlerce insan var. Bu binlerce insanın büyük çoğunluğu erkek. Bütün bu erkekler ise ortak bir amacın peşinde: "Hatun yapalım." Bu kutsal amaca ulaşan yolda en büyük yardımcılarıysa, tahmin edebileceğiniz gibi alkol. Bu kutsal ortam, kimi tek gecelik kimi hâlâ süren pek çok aşkın filizlenmesine yol açtı haliyle. Ben ise en az kendim kadar lavuk arkadaşlarımla "Votka içek la.", "Meyve suyu bitti la." gibi şen sohbetlerin döndüğü güzel bir ortam kurdum. Belki yalnızdık, belki filizlenen aşkların başrollerinde yoktuk, ama neşemiz yerindeydi. Bu harika gecelerin üçüncüsündeyse; bendeniz Tekel Votka'nın dayanılmaz cazibesine biraz fazla kapılarak geceyi erken bitirdim. Kötüydü. Uzatmayın lan işte a aa.

Hadise çıktı şimdi annem çağırdı, onu izledim geldim. Neyse. Şey. Alkol demişken, okula alkol sokmak da ayrı bir gerilim. Ulan şenlik zamanı izin verin şuna di mi ama. İzin verilmediğinden ötürü insanlar da oralarına buralarına şişeler sokarak aştı bu krizi. Peki ya biz? Birkaç biramızı kapıda bıraktık biz. Sokamadık. El konuldu. Zaten 3-5 lavuk takıldık bütün şenlik, içkileri de kaptırdık bak görüyor musun. Allah Allaah.

Bundan sonrasını teferruat olarak görüyorum. Benim için şenlik bu ayrıntılardan ibaret. Yedik. İçtik. Güldük. Yeter. Bir de kusmasaydık iyiydi.

s.

Futbol..

2009-05-13T22:40:00.006+03:00

Efendim "Futbol" diye başlık attım diye sanmayın ki "Futbol hayatın ta kendisi :))" tadında bir yazı yazacağım. Maç izledim falan biraz, ondan bahsedeyim dedim.

Ara sıra toplu ortamlarda maç izlediğim oluyor. Seviyorum. Hem maçı izliyorum, hem çevremedeki insanları. Cidden eğleniyorlar. Maçın başında İstiklâl Marşı okunuyor, alkışlıyorlar. Sevdikleri futbolcuya kamera yakın çekim yapıyor, alkışlıyorlar. Mutlular. Burada ukala ukala konuştuğuma bakmayın a dostlar, yeri geliyor ben de alkışlıyorum. "Yürrrrü be Bobo aslansın baa." diye anırıyorum. Olsun.

Böyle ortamların bir de "komiği" oluyor genelde. Olmadık yerde olmadık bir pozisyonda olmadık bir şey söylüyor yüksek desibelle. Sığ espriler yapıyor. Çevresindekiler gülüyor. Böyle konuştuğuma bakmayın, yeri geliyor ben de gülüyorum gevrek gevrek. "Helal lan deli İbo kralsın ahı ahı ahı." diye anırıyorum. Yapıyorum bunu.

Ah bir de maç sonları. Laf atmalar. Sığ espriler yine. "Kupayı gören son Fenerliler bakın ehehaahah."lar falan. Güzel şeyler bunlar. Bakmayın, ben de yapıyorum bunları. Yapıyorum ulan evet. NASIL KOYDUK LAN?! HA? NEWTON DEMİŞ Kİİ, ŞEY DEMİŞ, FENERİN KUPAYI KALDIRMA KUVVETİNİ ŞEY YAPAMAM BEN BİLE DEMİŞ. EHEHE.

Esen kalın hadi.

s.

TRT..

2009-05-09T12:01:00.004+03:00

Perşembe günü saat 15 suları. TRT minibüsünde çekim yapmaya gidiyorum iki arkadaşımla. Nasıl yani? Neden biz? Ne çekimi? Şimdi size biraz bunlardan bahsedeyim.

Efendim bu sene hayatıma giren kadim dostlarımdan Deniz'in annesinin kurduğu birtakım bağlantılar sonucu, TRT'nin çektiği bir ÖSS belgeselinde üç arkadaş röportaj yapma fırsatı elde ettik. Torpilimiz vardı yani. TRT ekibiyle buluşuldu, mekân belirlendi, yola koyulduk. İçimden düşünüyorum, ne diyeceğim lan ben bunlara? Ne soracaklar ki? Hayır yani, çok ağır bir ÖSS senesi geçirmiş olsam anlatacak şeyim de bol olur. Öyle bir şey de yok maalesef.

Neyse sonunda vardık röportajın yapılacağı yere. Kamera kuruldu. Her şey hazır. Önce bir başka kadim dostum Yiğit sahne aldı. Dikkati dağılmasın diye uzaktan izliyoruz biz de. "Dersane pencerelerinden bakan çocukları görüyorum şimdi, adeta özgürlükleri alınmış gibi." diye bir şeyler söylüyor. Vay anasını diyorum içimden. Benim kuramayacağım cümleler kuruyor, daha da geriliyorum. Ardından Deniz ve ben sahne alıyoruz. Önce o konuşuyor. O konuşurken ben içimden "Lan ne konuşacağız ki." falan diyorum. Sonunda sıra bana geliyor. Mikrofonumu takıyorum, suyumu içiyorum. Yukarıdaki gibi bir taşın üstüne oturup başlıyorum soruları cevaplamaya.

"Ee ben çok baskı falan görmedim. Ailem bu konuda çok anlayışlıydı. Diğer aileler çok baskı şey yapıyordu. Sosyoloji seçtim ben sonra insanlar beğenmedi. Türkiye'de böyle şeyler çok zor tabii hehe." gibisinden şeyler söylüyorum. Ağzım kuruyor. Röportaj bitiyor.

Şimdiyse üçümüzün doğal görünmeye çalışarak yürüdüğü, durup muhabbet ettiği birtakım sahnelerin çekilmesi lâzımmış. Yan yana geliyoruz üç arkadaş. Öncelikle kayda alındığımızın farkında olmadan ehe mehe diye doğal bir şekilde geyiğimizi yapıyoruz. Sonra aniden kameranın farkına varıyoruz. İşte bu noktada Türk televizyon tarihinin en kötü oyunculuğunu sergileyerek, yapmacık gülüşümüzle başlıyoruz konuşmaya. Konuştuğumuz şey de ne kadar yapmacık olduğumuz. Daha sonra bu yapmacık diyalogları merdivenden inerek, yürüyerek falan da gerçekleştirerek iyice kepaze oluyoruz.

Yaklaşık bir buçuk saatlik çekimin ardından bu acı dolu dakikalar sona eriyor. Özgürlüğümüze kavuşuyoruz. Bu harika röportajı ilerleyen zamanlarda TRT'de izleyebiliriz herhalde. Belki de izleyemeyiz. Kim bilir. Esen kalın.

s.

Not: Birbirinden aksiyonlu, birbirinden rezil ODTÜ Bahar Şenliği 2009 anılarımla yakında karşınızdayım.

Anı 11: Ödül..

2009-04-30T20:06:00.006+03:00

Efendim az önce burada sizlerle paylaştığım anılarıma bir göz attım. Hepsi rezilliklerimi gözler önüne seren eserler olmuş. "Ağladım, sıçtım, batırdım, rezil oldum." diye sıralamışım hepsini. Ulan hiç mi güzel bir şey geçmedi başımdan? Geçti tabii. Bu kez dedim ki değişiklik olsun, hoş bir anımı burada anlatayım. Tabii siz rezilliklerimi okumayı daha çok seversiniz ama, neyse.

Sene 2008, aylardan Nisan. Bir yıl önce. Bahar gelmiş, rapor alıp ÖSS'ye çalışmaya gitmemize sayılı günler kalmış. İşte tam bu güzel zamanlarda resim öğretmenim bir haber yolladı bana. Efendim İzmir Ekonomi Üniversitesi adlı güzide okul bir karikatür yarışması düzenliyormuş, konusu da "Gelecekteki Türkiye Hayali" imiş.

Tek karelik, bir espriye dayanan karikatürler çizmekte pek başarılı değilimdir. Yapamam. Komik olmaz. Ancak yarışma haberi gelince oturup düşündüm tabii ki. Gelecekteki Türkiye? Hmm. Tabii ki pozitif bir şeyler çizmek lazım. Sanki gelecekte müthiş şeyler olacakmış gibi davranmak gerekli. Uzun bir süre yazısız, vurucu bir fikir ortaya çıkaramadım. Çevremdeki insanlardan fikir almayı denedim, "Eee şimdi böyle sanki yıllar geçmiş Türkiye müthiş bir ülke olmuş onu çiz işte. Müthiş bir ülke olduk biz diye tören düzenlensin mesela hani?"den ötemeye geçemedi gelen öneriler. O da olmadı.

Efendim teslimden bir gün önceki gece, aklıma güzel sayılabilecek bir fikir geldi. Konsept şuydu: Köylü bir ablamız sandıktan çıkardığı kep ve cübbesini küçük kızına veriyor. Bu. Hani çeyiz hesabı? Gelinlik gibi? Anladın? Heh. İşte bunu bir güzel çizdim, boyadım. İsmini de "Çeyiz" koydum, başlık koymak konusundaki özürlülüğümü ve sığlığımı blogumdan da anlayabilirsiniz. Bu arada, kep ve cübbenin renklerini İzmir Ekonomi Üniversitesi'nin renkleriyle boyamak gibi çakallıklar yaptığımı da belirtmeden geçemeyeceğim. Aha işte ilgili karikatürü de şimdi internette bir yerde buldum, biri fotoğrafını çekmiş. Bende yok.

Karikatürler yollandı, günler geçti, falan. Ben sanıyorum ki bir şey olursa bizi telefonla arayacaklar. Ara sıra da okulun sitesine bakıyorum yarım yamalak. Ses yok. En sonunda ödül töreninin yapılacağı tarihe birkaç gün kala, "Ulan dur internetten bir bakayım ben şuna doğru dürüst, açıklanmıştır artık." diye düşündüm. Meğer bunların dekanlığının sitesi ayrıymış, orada haber dikkatimi çekti. Haberin tarihine baktım, lan üç gün önce açıklanmış haberim yok. Dereceye girenleri açtım, oha ben kazanmışım?! Anaa. Hemen "Laaağn ben kazanmışım ehehehe." diye annemin yanına koştum. Annem bu sevincime ortak oldu olmasına da, ablamın "O değil de, menemen yapalım mı acıktım ben." tepkisi beni biraz üzdü.

Günler geçti falan, ödül törenine gittik. Çıktık, ödüllerimizi aldık. Daha sonra karikatürlerimizin başında durmamız ve insanların sorularını cevaplamamız gerektiğini öğrendik. Lan kim ne soracak ya? Hadi diyelim sordu, ben ne diyeceğim. Gittik, durduk. Tek soruyu değerli Ege Ordu Komutanı sordu, ismini bilemiyorum. "Ya bu şimdi nedir bir anlat bakalım." dedi. Evet tam olarak böyle dedi. Bir şey diyemedim. Kitlendim. "Ehehe hani çeyiz şeysi gibi heheh." dedim. Neyse ki beni dinlemeden uzaklaştı.

Bu güzel güne dair eklemeden geçemeyeceğim ayrıntılardan biri, törenden sonraki kokteyl. Kokteyl dediysem, iki kanepe bir şarap sanmayın efendim. İnsanlıktan çıktık, hayvanlar gibi yedik. Viskiler, şaraplar havada uçuştu. Eklemek istediğim ikinci ayrıntı ise, o gün boyunca yanımda duran ve bana eşlik eden "Aslı Hanım" kişisi. Aslı, o zaman söyleyemedim ama eğer bir gün bu satırları okursan bil ki, sana karşı boş değilim. Seviyorum seni. Ayrıca geçenlerde telefonumun tuş kilidi açıldı cebimde, boş mesajlar yollamışım sana, bendim o haberin olsun. Bu yazımı da sana ithaf ediyorum. Esen kal.

s.

İlginç..

2009-04-28T02:25:00.007+03:00

Efendim gördüğünüz üzere bir yılını doldurmaya yaklaşan blogumda ilk kez bir çizim değil, fotoğraf karesi görüyorsunuz. İlginç bir hikâyesi var. Paylaşmak istedim.

Az önce Facebook'ta amaçsızca alt alta sıralanmış videolar arasından birini izledim. Altay taraftarı falan filan. Bildiğiniz üzere Altay, İzmir'in köklü kulüplerinden biridir. Senelerdir ikinci ligde falan sürünür. Tipik bir İzmir futbol takımı yani. Her neyse efendim bunların tezcanlı taraftarları da gaz olup bir video hazırlamışlar. Taraftarlar coşuyor, Altay goller atıyor, futbolcular seviniyor. Arkada fantastik bir müzik. Her şeyiyle bir taraftar videosu.

Ulan ikinci dakikada yukarıdaki görüntüyü yakaladım videoda ansızın. Lan? Gözüm sağ aşağı kayıyor. Gol olmuş futbolcular seviniyor falan, tamam da, ben çizdim yahu o aşağıdakini?!

Nasıl çizdim, niye çizdim? Efendim İzmir'de pek yakın bir dostum fanatik Altay taraftarıdır. Beni de defalarca peşinden maçlara sürüklemiş, Altay sevgisini kanıma aşılamaya çalışmıştır. Lâkin olmayınca olmuyor, gerçek bir Altay taraftarı olamadık. Yine de zamanında arkadaşımın ricasıyla Altay taraftarları için böyle bir taraftar figürü çizmiş, camiaya bir nebze olsun katkıda bulunmuştum. Sonra ben unuttum bunu gitti, ta ki şu videoda adam tekrar karşıma çıkana kadar.

Yalnız ben bunu sanal ortamda çizmiştim, arkadaşlar pankartın üstüne bir şekilde bakarak falan kopyalamayı başarmışlar. Kendilerini tebrik ediyorum. Videonun sonuna gelindiğindeyse aynı adamın benim çizdiğim orijinal halini görünce de, ikinci dumur dalgasını yaşadım haliyle. Aha bak o orijinalini de yukarıya koydum. Altaylı taraftarların gözünde değerim varmış da haberim yok. Kendileriyle daha önce yaşadığım son derece fantastik anıları da, ilerleyen yazılarda sizinle paylaşacağım. Şimdilik esen kalın.

s.

Anı 10: Party Boy..

2009-04-27T00:17:00.005+03:00

Saat 21. Birkaç kadim dostumla okulumuzun radyo topluluğunun düzenlediği parti sebebiyle Tunalı'ya geliyorum. Kızılay-Tunalı yolunu katederken kola kutularına doldurarak şopar gibi içtiğimiz 15 liralık votka keyfimi yerine getirmiş. İçerde tanıdık simalar, hoş muhabbetler. Güzel geçen zaman.

Buraya kadar her şey normal.

Saat 23.30. Ortalıkta buradan çıkılıp bir de arsız gibi "Ümitköy'de bir yer"e gidileceği yönünde söylentiler dolaşıyor. Ümitköy neresi bilmiyorum, gitmedim. Kulaktan dolma birtakım bilgilerim var. Her neyse, gerçekten de kapının önünde servisler olduğu, birazdan Ümitköy semalarına hareket edecekleri bildiriliyor. Ulan aslında o gece için yeterli dozda eğlenmişim. Ne işim var Ümitköy'de. Git yurduna uyu. Değil mi ama? Neyse efendik baktık arkadaşlarımız hevesli, oyunbozanlık etmenin alemi yok. Soluğu Ümitköy'de aldık. Minasera alışveriş merkezi. Servisten iniyoruz. Kapıda duran Ferrari, gideceğimiz yer hakkında kulaktan dolma bilgilerimin doğruluğunu onaylıyor. İçeri geldik.

İki mekan, "Dablyu" ve "Glenhill". Smokinli görevliler. Boya küpü karılar. Ben de Ankara sosyetesinin ünlü simalarından olarak, "İçeri nasıl girecez la, para vermeyek la." planları kuruyorum. Dablyu'ya dört kişilik lavuk arkadaş grubu olarak giremiyoruz, vurucu tim alamıyorlarmış. Glenhill'e ise yoğun pazarlıklarımız sonucu 5 liralık bir ücret karşılığı adım atıyoruz.

Karanlık. Dj. Hâlâ boya küpü karılar. Eller havaya. En öndeki bir masaya konuşlanıyoruz. Masamızın üzerindeki sahipsiz birayı şuursuzca içiyorum çingene yanıma hakim olamayarak. Ortama ayak uydurmaya çalışıyorum. Murat Boz adlı arkadaş "Şu dilime kolay ama yüreğime zor bir durum." diye haykırıyor mekânda bangır bangır. Eşlik ediyorum ona fütursuzca. Ne yapıyorum lan ben?

Yan masamızda 5-6 adet boya küpü karı var. Dibimizde. Şuursuzca kendimizi müziğin ritmine kaptırmışken, öküz gibi bakıyoruz sanırım onlara. Valla tam hatırlamıyorum ama, sanırım bir tanesi önümden geçerken beni hafifçe itiyor. Şurada çizdiğim sessiz sakin çocuk imajı nasıl yerlerde, anlatamam. Sanırsın ortamların piçiyim. Sanırsın her hafta ejderha desenli gömleğimi üstüme geçirip burada kurtlarımı döküyorum.

Geçen rezil dakikaların ardından vestiyere gidip ceketimi alıyorum. 10 Lira istiyor. Sosyetenin ünlü simalarından Sinan, burada da bir kuruş ödemeden kaçmayı başarıyor ortamdan. Ferrarilerin arasından sıyrılıp servise biniyor, bir kuruş vermeden gitmeyi başarıyor okuluna.

Ne ortamlara girdim dün. Ne Tunalı bıraktım, ne Ümitköy. Totalde 20 Liraya sosyeteye adım attım. Lâkin, gecenin sonunda "Şampiyon Kokoreç"ten yediğim köfte ekmeğin tadını vermedi hiçbiri. Bu dilime kolay ama yüreğime zor bir durum.

s.

Radyo..

2009-04-18T11:04:00.003+03:00

Fark etmiş olabilirsiniz, bir süredir bir şeyler yazıp çizemiyorum bloglara. Hele Hafif Tarih'i iyice boşladım, resmen 10 gün oldu bir şey koymayalı. Hafif Tarih sevenlerden özür diliyor, 19 Nisan Pazar günü bu boş geçen günlerin acısını çıkartacağıma and içiyorum. Peki ya bir sorun, acaba neden yapamıyorum? Ne yazıktır ki, bugünleri oldukça yoğun geçirmekteyim. Bu yoğunluğun nedenlerinden biri de radyo.

Efendim okula geldiğimde dahil olduğum tek tük topluluklardan biri de "Radyo Topluluğu" idi. Hatırlarım, arkadaşlarımla tanışma toplantısına gittim ve Radyo Topluluğunu kendime göre bulmadım. Şu blogu devamlı takip edenler artık ne kadar kendi halinde, çekingen bir insan olduğumu sanırım biliyorlardır. Ancak Radyo Topluluğu çok neşeliydi. Benim neşe katsayımın oldukça üstündelerdi. Bu yüzdendir ki "Oha lan ben bu kadar renkli bir insan değilim, yapamam ben burada." gibi düşünceler geçti aklımdan. Onlar ise neşelilerdi.

Daha sonra her pazar günü saat 14 sularında, radyo derslerine gitmeye başladık. Ünlü konuklar, hoşsohbet, eğlence ve daha fazlası! Evet bu dersler de oldukça neşeliydi. Güzeldi ama. Bu neşeli derslerin ardından neşeli bir törenle derslere katıldığımızı belgeleyen bir sertifika aldık. Bunun anlamı şuydu: Toplulukta alt kurul olmuştuk ve bundan sonra işin pratiğine geçmeye hak kazanmıştık. İşte, işin pratiğine geçme aşamasındayım ben de birkaç gündür.

Vallahi pek radyo dinleyen bir insan değilim. Radyoyla en yoğun ilişkim lise hayatım boyunca okul servisinde "Powertürk" dinlemek oldu. Bir de TRT Fm bilirim biraz. TRT Fm'in haber müziğini çok iyi bilirim. Eminim ki duysanız siz de bilirsiniz. Başka? Bir de bazı sıkıcı yaz geceleri Muzo'yu dinlerdim. Gördüğünüz gibi 18 yıllık kısa ömrümde radyoyla olan alâkamı üç satırda aktarmayı başardım. Buna rağmen radyoda bir şeyler yapmaya oldukça heves ettim.

Bilenler bilir, boru gibi bir sesim vardır. Ben de kendi kafamda bu sesin haber okumaya elverişli bir ses olacağı kanısına vardım. "Evet lan kassam yaparım ben bu işi." diye düşündüm. Zaten DJ olacak meziyet ve neşeyi de göremiyorum kendimde, "Adalet Bakanı Mehmet Ali Şahin" falan desem bana yeter yani. Ancak öğrendim ki, haber okumaktan ziyade DJ olmaya uğraşsam; benim açımdan daha faydalı olabilirmiş.

Ulan DJ olmayı geçtim, bu işi denemek bile gerilim arkadaş. Ben "Radyo Odtüüüü yüzüçnoktabiir hayatın sesini aağğç! Bomba gibi bir şarkı enerjiler süppppper kelebekler böceklerrr müthişşş." falan diye konuşabilecek adam mıyım lan? Konuşmayı geçtim, peki ya bunları yazmak? Vallahi o kadar imkansız geliyor ki şu anda. Ama deniyoruz. Bakalım. Hayat neler gösterecek.

Gördüğünüz üzere gerçekten yoğun işlerim var. Şimdi oturup anons yazacağım biliyor musunuz? "Günü yakalama" anonsuymuş. Ben kendim yakalayamıyorum günü, size mi yakalatacağım yani? Bırak allaaaşkına. Esen kalın efendim.

s.

Boş..

2009-04-12T20:12:00.003+03:00

Oysaki her şey ne kadar güzel başlamıştı. Sabahın erken saatlerinde kalktım. Öksürük krizinden bir nebze olsun kurtulmuş gibiydim. Yüzümü yıkadım. Pencereden dışarıya baktım. Adeta "Hacı ne işin var yurt odasında hadi git giyin, gel." diyordu hava bana. Güzel bir banyo yaptım, rahatladım. Arkadaşlarımla kahvaltı etmeye gittim. Harika bir kahvaltının ve akabindeki sohbetin ardından okulun radyo topluluğunun dersine gittim. Oradaki arkadaşlarımla da sohbet ettim. Radyo Topluluğu üyeleri de her zaman olduğu gibi parıl parıl parlıyor, etrafa mânâsız bir neşe saçıyordu. Eğleniyordum. Güzel bir gündü.

Dersin ardından yemek yeme kararı alındı. Gidildi. Yenildi. Akşamki derbide takımların şansı üzerine birtakım tahminler yürütüldü. Hoşsohbet sürüyordu. Yemeğin ardından bazıları evine gitti, bazıları okulumuzdaki Çarşı'nın karşısındaki çimlere yayılarak baharın tadını delicesine çıkarma kararı aldı. Herkes programını yapmıştı. Ortada bir tek ben ve arkadaşım Berkay kalmıştık.

Dışarı çıktık. Ortalık sayfiye yerine dönmüş idi. İnsanlar çok mutluydu. Her tarafta sevgililer, sevgililer. Arkadaş grupları. Kahkahalar. Neşe yumağı. Biz de bu bahar havasında ne yapacağını bilemeyen iki öküz olarak "Top oynayak." dedik.

Top aldık. Top oynayacak yer bulamadık. Saçma sapan otların arasına girdik. Birbirimize pas attık. O bana attı. Ben ona attım. Durduk. Topu geri verdik.

Çimlerdeki neşe yumağına katılalım dedik. Ancak arkadaşlarımız kahkahaya doymuş olacak ki, kalkıyorlardı. Kimi bu güzel günün ardından eve gidiyordu, kimi Galatasaray ve Fenerbahçe takımları arasındaki mücadeleyi izlemek üzere oradan ayrılıyordu. Biz iki öküz, bu fikirleri cazip bulmadık. Çok daha güzel planlarımız varmışçasına oradan ayrıldık.

Yürüdük. Sağa yürüdük. Sola yürüdük. Geri yürüdük. "Beşiktaş da bu sene iyi." dedi Berkay. Sustuk. Yürüdük. "Gel Çarşı'ya gidelim, tanıdık simalar görürüz belki." dedim Berkay'a. Ne yapsın, kabul etti. Gittik. Görmedik. Çıktık. Yürüdük.

"Şok" alışveriş merkezine girdik sonra. Su almak için. Berkay bir adet Pınar Su ve Ülker Napoliten Çikolata satın aldı. Ben de bir adet Pınar Su ve Alpella Üçgen Çikolata satın aldım. Katalog ürünüydü, ucuza aldım. Bu 1.8 liralık alışverişin ardından biraz daha sağa sola yürüdük, elimizde yolluklarımızla.

Çarşı'ya geri döndük. Belki maçı izleriz dedik. Yer bulamadık. İki şopar, merdiven altına oturup oranın buranın ekranından sebeplenmeye çalıştık. Vazgeçtik. Geri döndük. Kısa bir yürüyüşten sonra o evine gitti, ben yurduma ilerledim.

Güzel başlayan bir gündü. Tatsız bitti. Yürüdüm.

s.

Yitip giden..

2009-04-10T16:41:00.008+03:00

Efendim merhabalar, nasılsınız görüşmeyeli? Hafif Tarih'i okuyor musunuz? Sağoluun, sağolun. Neyse. Bugün sizlere "Sinvegur"un bilinmeyen taraflarını açacağım. Zamanında "Güzel konu bu yazayım." diye pek çok şey yapmaya niyetlendim. Hatta bazılarında o kadar niyetlendim ki, çizimlerini bile yaptım. İşte bugün sizleri o hiçbir zaman göremediğiniz yazıların hiçbir zaman göremediğiniz çizimleriyle yüzleştireceğim. Hikâyeleriyle birlikte. Umarım hoşunuza gider.

Yukarıdaki çizimde gördüğünüz üzere, yaşım kemale ermiş. Zamanında yaşlanmış bir Sinan olarak karşınıza çıkmayı planlamış; hâlâ kanca oynayan, Anı 2349'u falan yayınlayan bir yazar olarak bir hoşluk yapmayı planlamıştım. Hani onlarca sene geçmiş de ben hâlâ mal gibi aynı blogu yazıyormuşum gibi. Anladın? Sonra saçma geldi nedense bu fikir. Yapmadım. Olmadı. Yukarıdaki çizim de elimde patladı bir güzel.

Yaklaşık altı ay öncesinden kalma "Dersane Sektörü.." adlı bir yazım var, hatırladınız mı? Nereden hatırlayacaksınız ya. Burada. İşte bu da o yazının sonuna eklemeyi düşündüğüm bir çizimdi. O yazıda bahsettiğim, dersanelerin dağıttığı VÇK, SÇK gibi saçma sapan kılavuzlara binaen çizilmiş bir şey idi. Ancak sonra bir baktım da, arkadaş bu kadar mı kötü çizilir ya? Bir çizim bu kadar mı sallamasyon olur? Koymadım haliyle. Yitip gitti bu da.

Burada da görebileceğiniz gibi benim küçüklüğüm var. Büyük bir heyecanla gazete bayiideki dergiyi görüyorum falan. Bu da yaklaşık 10 senedir takip ettiğim L-Manyak, Lombak, Penguen, Kemik falan gibi odamın üçte birini kaplayan dergilere duyduğum aşkla ilgili bir yazı içindi. Olmadı. Aslında şu anda düşünüyorum da, bu yine yapılabilir. Kötü fikir değil. Yukarıya koyduğuma bakmayın, yarın öbür gün kullanırım ben bu çizimi yine. Yazacağım onu ben.

4 Ocak 2009 tarihinde kamuoyuna sunduğum "Yemek.." adlı eseri bildiniz mi? Nereden bileceksiniz. O da burada. İşte o yazının ikinci çiziminde ben varım. Banyodan çıkmışım. Şişmanım lan falan diye düşünüyorum. Hah. İşte aslında o "Banyodan çıkınca kendini şişman hissetme" olayı bambaşka bir yazının konusu olacaktı. Bu da onun çizimiydi. Sonra "Bu ne lan karı gibi banyo manyo." diye düşünerek planımı rafa kaldırdım. Bu çizim de o günden yadigâr kaldı.

Burada da ben varım. Birkaç yazımda çizdiğim odamı buradan tanıdınız mı? Nereden tanıyacaksınız. İşte orası benim odam. Resmimizde de yatağın üstünde telefonum var. Ben ise bilgisayarın başındayım. Mânâsız sevincimin nedeni ise; Nokia PC Suite adlı program sayesinde telefonuma gelen çağrıları, mesajları bilgisayarımdan haber almam. Bu da hiçbir zaman anlayamadığım Bluetooth teknolojisiyle oluyor. Ben bu programı ilk kullandığımda böyle büyük heyecanlar yaşadım. Teknolojiye akıl erdiremediğimi düşündüm. Sonra da bu akıl erdirememle ilgili bir yazı yazmaya karar verdim. Ancak bir süre sonra hevesimi aldım, Nokia PC Suite bana ilginç gelmemeye başladı. Bu fikir de hayata geçemeden sönüp gitti. Evet.

Bu ne ya? Bunu da İzmir'de yaptım. Müzik dinleyerek sahilde mutlu mesut tur atıyorum. Ancak bunu niye çizdim, gerçekten hatırlamıyorum. Bloga koyacaktım. Eminim. Ama neden? Bilmiyorum.

Ve geldik sona. Efendim 8 Ağustos 2008 tarihinde yukarıda gördüğünüz siyasi içerikli çizimi can sıkıntısından çiziktirdim. Sonra ani bir kararla bloga da koydum bunu. Ancak devamlı takipçilerim bilir, bu blogda bir satır siyasi bir şey görülmemiştir şu ana kadar. O yüzden bunu koyduktan sonra da içime bir kurt düştü. "Bu ne ya." dedim. Hani müthiş ince bir espri olsa ortada, inanılmaz ayrıntılar yakalasam neyse, o da yok. Başlığı da "Lüzumsuzsa söndür.." koymuşum. Aman ne yaratıcı! Böyle çelişkilerle dolu bir günde, blogumu ölesiye eleştirmeye and içmiş kadim dostum Çağlar'dan da "Olm bu ne yaa hiç olmamış..." gibi bir tepki alınca, bir dakika bile durmadım. Çizimi kaldırdım. Yerine "Köpek.."i koydum, bildiniz mi? Nereden bileceksiniz ki. O da burada.

Biraz uzun oldu ama, çok resimli falan işte. Resimlerine bakarsınız olmadı. Esen kalın efendim. Sevgiler.

s.

Konusuz 2..

2009-03-28T20:31:00.010+02:00

Merhabalaar, iyi akşamlaar. Nasılsınız? Ben ölüyorum da. Öksürmekten yoruldum, usandım. Hâl böyle olunca kafam da yeteri kadar verimli çalışmıyor. O yüzden bu geceyi ikinci konusuz yazıma ayırıyorum izninizle.

Ne diyordum işte, hastayım. Acılar içerisinde kıvranıyorum. Bunun sebebi de muhtemelen Ankara'da Eymir Gölü'ne yaptığım yersiz ziyaret. Aslında ziyaretin yersiz olmasından ziyade, benim olumsuz hava koşullarına karşı aldığım tavır yersiz idi. Nedense havanın güzel olacağı, bahardan kalma neşeli bir gün geçireceğimi hayal eden bendeniz; kazağımın üstüne polar giymeye karar vererek ölüm fermanımı imzaladım adeta. Yalnız bunu anneme söylemedim, okuyor bi de bunları. Buradan hepinizin huzurunda annemden özür diliyorum "Yavrum sıkı giyin." ikazlarına kulak vermediğim için.

Hasta olunca kırk çeşit ilaç almak durumunda kaldık tabii. Yok efendim Sudafed içecekmişim de anında geçecekmiş, pastil alırsam bir şeyciğim kalmazmış. Ne oldu? Neden bu haldeyim şimdi sorarım sizlere? Bunun üzerine ben de ismini okuyamadığım "Xcdfeererged", "Htylmcnnhsed" gibi birtakım antibiyotik ilaçlardan medet ummaya başladım. Henüz sonuç almış değilim.

Neyse o değil de, İzmir'e geldim oy kullanmaya. Yarın ilk kez oy kullanacağım. Üç tane zarf, beş tane pusula olacakmış bilmem ne, ilk seçimimde zorlu bir sınav vereceğim anlaşılan. İlçemin belediye başkan adaylarını da dün öğrendim, çok bilinçli bir seçmenim yani. Belirtmeden geçemeyeceğim, MHP'nin Konak belediye başkan adayı; Biri Bizi Gözetliyor evinden "05 Tülin". Evet.

Seçimler öncesi Muhsin Yazıcıoğlu ve ekürisi de helikopter kazası sonucu vefat ettiler biliyorsunuzdur. Kendisinden pek hazzetmezdim ancak yine de çok trajik bir ölüm olduğunu kabul etmek lazım. Ben de kırk yılın başı evime gelmişim, televizyon izleyeyim diyorum. Bütün kanallarda Muhsin Yazıcıoğlu'nun "Üşüyorum" adlı manzum eserini "Sanki ölümü hissetmişti..." anonslarıyla dinliyorum. Kısmet.

Bugün aslında "Hafif Tarih"e koyacaktım bir şeyler, ama kısmet olamadı. Açtım yazmaya başladım, yine Hitler mitler bir şeyler diyorum, ancak ne yazık ki kafam çalışmıyor. Yapamıyorum. Bunun için bana "Hani lan savaş?" diyen tek tük okurlarımdan özür diliyorum. Bu arada orada soramıyorum, burada sorayım; güzel bir şey oluyor mu sizce bu tarih muhabbetleri? Yapıyoruz böyle bir şeyler ama haybeye yapmıyoruz di mi? He? Bu arada ilk başlarda müthiş bir gazla iki günde bir yazı ekliyordum oraya ama, gördüğünüz üzere hızım kesildi. Ama devam edecek. Belli bir sisteme oturtmayı düşünüyorum. Mesela haftada bir ya da iki gün, ama belirli günlerde yazı koymak gibi. Yapacağım bunu. Ama Ankara'ya dönünce. İyileşince. Vallahi beynim durdu bu aralar.

Zannedersem lafı çok uzattım. Kusura bakmayın. Sözlerimi burada bitirirken, yarın benim gibi ilk kez oy kullanacak tüm okuyanlara şans diliyorum. Umarım ki kıl meclisi, tüy meclisi diye bin bir çeşit oy pusulasının altından alnınız ak çıkarsınız. Şimdi ben gidiyorum. Nereye mi? gidip Corel Painter programının CD'sini bularak evdeki masaüstü bilgisayarıma yükleyeceğim, yukarıda gördüğünüz çizimi yapıp buraya koyabilmek için. Sizi düşünüyorum! Esen kalın!

s.

Anı 9: Resim..

2009-03-24T17:40:00.004+02:00

Sene 2001. Bendeniz ilkokulu yeni bitirmiş, ortaokul hayatına adım atmış, kendi halinde bir talebeyim. İlkokulda sınıfın iki "çalışkan"ından biriyken, ortaokul hayatına adapte olabilmiş değilim. Her derse başka hoca girmesiyle talebelik hayatımda bir sarsıntı yaşıyorum. Akranlarımın aksine; fen bilgisi olsun, matematik olsun, pek başarılı sonuçlar alamıyorum.

Bir de resim dersi var tabii. Resim dersimize ismini zikretmek istemediğim, cadaloz bir karı giriyor maalesef. Öyle ki, benim gibi resim sanatına az çok ilgi duyan birini bile bu dersten nefret eder hale getiriyor. Dur durak bilmeden her hafta çılgın ödevler veriyor, kâh kolaj çalışması yaptırırken kâh kedi merdiveni adlı fantastik çalışmayı yaptırıyor. Bununla da yetinmeyip, her hafta resim dosyamızı getirip getirmediğimizi kontrol ediyor. Kısacası resim dersini külfet haline getiriyor.Genelde kitabını defterini tam getiren, ödevlerini az çok yapan, vasatın üstünde bir talebeyim o dönemler. Ancak resim dersine gelince, pis karının dayatmalarından tiksiniyor, hiçbir şey yapmadan derse geliyorum. Her hafta farklı bir bahane. Anlayacağınız, resim hocamla aram limoni.

Dönem sonuna geldiğimizde, hepimizi karne heyecanı sarıyor tabii. "Olm fen 4 gelecek ama takdir alırım.", "Hoca 100-100 verse, sosyalci 5 verse." diye boş geyikler yapıyorum tıpkı tüm sınıf arkadaşlarım gibi. Nihayet dönem sonuna geliniyor, öğrenciler bahçede toplanıyor, öğretmenlerimiz karnelerimizi dağıtıyor.

Adım okunuyor. Büyük bir neşeyle karnemi elime alıyorum. "Takdir alırım ya kesin." diye düşünüyorum. Ancak karneyle birlikte elime başka bir belge geçmiyor. "Herhalde hocada kaldı unuttu vermeyi." diye düşünüyorum. Heyecanla başlıyorum notlarımı okumaya sırayla. Matematik 4. Sosyal Bilgiler 5. Fen Bilgisi 3. Hmm iyi gidiyor. Beden Eğitimi 5. Derken sıra resim dersine geliyor.

Resim dersinden 1 almışım.

Efendim düşünün halimi. Hemen her arkadaşım okul içinde sergilediği erdemli davranışlardan ve derslerindeki gayretten ötürü takdir belgesi, hiç olmadı teşekkür belgesi almış. Ben ise ilkokuldaki pırıltılı dönemlerimin ardından elime geçen ilk "ciddi" karnede, resim dersimin 1 gelmesinden dolayı ellerim bomboş kalıyorum. Hâl böyle olunca, bu sinir bozukluğuyla gözyaşlarıma mani olamıyorum. Etrafımda teselli dolu yüzler beliriyor. Bunlardan biri de rehberlik öğretmenimiz. "Konuşmak ister misin?" diyor, gözyaşları içerisinde "Hayııgrh." diyorum. Takdir dolu ellerin arasından hızla sıyrılarak kendimi sahile atıyor, İzmir Körfezi'ne haykırıyorum isyanımı.

Efendim işte böyle. Gördüğünüz üzere ortaokul hayatım son derece trajik start aldı. Peki ya sonra ne oldu? İkinci dönem daha dikkatli davranarak resim dersinden 5 aldım. Altıncı sınıftan sonra sevgili resim öğretmenimizi yalnızca 2004 yerel seçimlerinde sandık görevlisi olarak gördüm, yüzümü çevirdim. Ayrıca o günden sonra büyük bir hırsla resim dersine asılarak bugünlere geldim. Yok lan bu son kısmı yalandı. Neyse. Esen kalın!

s.

Juan Antonio..

2009-03-16T22:43:00.003+02:00

Merhabalar. Bugün hiç tarihmiş Roosevelt'miş okuyasım anlatasım yok. Ben de eski dostumla bir hasret gidereyim dedim. Nasılsınız, iyi misiniz? Yeni bloguma giriyor musunuz? Teşekkürler teşekkürler.

Efendim ben dün Vicky Cristina Barcelona'yı seyrettim. Javier Bardem kasıla kasıla güzelim hanımları götürüyordu. İzlerken neden bir Javier Bardem olamadığımı sorguladım. Aslında suç bende değil, şartlar buna izin vermiyor. Bir Javier'in, yani filmdeki adıylaJuan Antonio'nun hayatına bakıyorum; sonra da kendi hayatıma. Tatsız sonuçlar çıkıyor ortaya.

Bir kere baştan kaybediyorum. Juan Antonio yaşamını Barcelona'da sürdüren bohem bir ressam. Ben ise Ankara'da öğrenciyim. Evet. Efendim filmin ilk sahnelerinden birinde Juan Antonio, filme ismini vermiş iki güzel kızımız Vicky ve Cristina'nın yanına gidiyor, "Selam ben Juan Antonio. Haftasonu Oviedo'ya gidiyorum heykel incelemeye, uçak da ayarladım. Siz de gelin. Yer, içer, sıçarız. Akşam da cima ederiz otelde ehe ehe." diye lafa dalıyor.

Gönül istemez mi ki ben de böyle özgüvenli, böyle rahat, böyle karizmatik bir insan olayım. Ama şartlar izin vermiyor. Şimdi benzer durumda beni düşünelim. Misal, Ceren'le Ayşe olsun kızlarımızın adı atıyorum. Sorarım size, ne vadedebilirim ben bu kızlara? Polatlı'ya mı götüreceğim kızları? Peki ya neyle gideceğiz; "Polatlı Turizm" servis araçlarıyla mı? "Selam ben Sinan. Haftasonu Polatlı'ya gidiyorum, otobüs de ayarladım. Siz de gelin. Yer, içer, sıçarız. Akşam da cima ederiz pansiyonda ehe ehe.". Sizce bu diyalogla Ceren ve Ayşe'yi ikna etme şansım nedir? Benim de "Ceren Ayşe Ankara" diye film çekebilme ihtimalim yüzde kaçtır? Evet tahmin ettiğiniz gibi sıfır.

Oh ulan içimi döktüm be. Kısacası, ben dün filmi izlerken Juan Antonio'nun, benim asla sahip olamayacağım hayatını imrenerek izledim. Sonuç olarak da kendimde hiç suç bulmadım. Belki ondan biraz daha fazla göbeğim olabilir. Ama bu sorun değil. Gerçekten. Juan Antonio gibi ressamlar Barcelona'da muhteşem evlerinin bahçelerinde resimler çizerken, daha çook Vicky'ler Cristina'lar götürecekler. Ben ve benim gibiler ise YURTKUR'dan kredi alıp kantinde köfte ekmek yedikçe zincirlerini kıramayacaklar. Kurallar böyle.

Esen kalın!

s.

Spor..

2009-03-01T19:35:00.004+02:00

Bir haftalık ayrılığın ardından merhabalar efendim. Geçtiğimiz bir haftada neler yaptınız bilmiyorum; ama ben spor salonlarına merhaba dedim. Totalde üç kez falan gittim. Gezdim, gördüm, geldim sizlerle paylaşıyorum.

"Spora gidelim." fikri sanırım benim gibi tüm lavuk okurlarımın da yemek masasında dillendirdikleri bir mesele. Çılgınlar gibi yenilen yemeğin verdiği vicdan azabı, sofrada bu konunun açılmasını ne yazık ki kaçınılmaz kılıyor. Yemeklerimizi bitirip, göbeklerimizi yayarak manda gibi otururken hangimiz "Hacı aslında spora gitmek lazım be. Şu göbeği eritelim." gibisinden dahiyane önerilerle gelmiyoruz ki arkadaşlarımıza? Ya da hangimiz bu önerileri coşkuyla karşılayarak "Evet abi iki günde bir gitsek yaza kalmadan sıkılaşırız." demiyoruz? En azından ben diyorum. Yaklaşık 3-4 aydır her yemeğin akabinde gündeme gelen bu müthiş teoriyi, bu hafta içinde pratiğe dökmenin mutluluğu içerisindeyim.

Spor salonu ilginç bir mekân. Aletlere bakınca, onların dünyayı ele geçirmeye falan yaradığını düşünüyor insan. O derece komplike gözüküyorlar. Oysaki sadece bacağın arkasındaki bir kası çalıştırdığı anlaşılıyor yakından bakınca. Ben bu korkunç aletlere yaklaşmadım tabii ilk aşamada, gözüme en sevimli gelen "Cardio" aletleriyle haşır neşir oldum. Cardio dedik diye bir bok sanmayın, koşu bisikleti işte, pedal çeviriyorsun. Karşısında da kaç kalori yaktığını gösteren elektronik bir düzenek var. Oyun gibi bir şey. Sanırım tek eğlenceli alet de bu.

Tabii herkes benim gibi düşünmüyor, bir aletten diğerine çılgın gibi koşuyor. Pek çok türden, pek çok boyuttan insan görmek mümkün. Örneğin; hayvanlar gibi spor yapıp şişmeyi kendine şiar edinmiş, bu işe gönül vermiş, protein tozu falan kullananlar. Spor salonunun duvarlarını süsleyen heykel gibi adamlardan olmak istiyorlar. Onlardan aldıkları bayrağı, büyük bir azimle taşıyorlar. Lafı açılmışken, o duvarları süsleyen adamların altında neden "Train smart...", "Eat right..." gibisinden sözler yazılıyor. Ulan sanırsın olağanüstü bir vecize söylemiş herif. Sanırsın büyük bir fikir adamı. Hayret bir şey. Neyse. Bunun dışında bir de bildiğin "şişman"lar var. Onların hali daha vahim. Kası ması geçmişler üç beş kilo vermenin hesabını yapıyorlar. Bu arkadaşlara başarılar diliyorum.

Neyse efendim spor salonlarından ilk izlenimlerim bunlar. Gönül ister ki benim spor maceram da devamlılık kazansın. Sizlere veda ederken önemle vurguluyorum: "Train smart, eat right, sleep ten hours a day."

s.

Not: Efendim ben yeni blog açacağım. Yakında. Belli bir konsept üzerine. Bakalım. Bunu da belirteyim dedim. Biraz onunla uğraşayım ben. Haydi görüşürüz!

Sinema..

2009-02-22T21:08:00.008+02:00

Naber? Geçen yazıda seçim meçim dedik sıkıldınız beğenmediniz tabii di mi. Neyse artık. Bugün Akademi Ödülleri'nin arifesinde, sinema konusuyla karşınızdayım. Hepimizin aşina olduğu bir konuyla.

Tabii hepimiz aşinayız da, Pazartesi ve Perşembe günleri aşinayız sadece. Bu iki kutsal günde, iflah olmaz sinemaseverlere dönüşüyor, sinema salonlarına kültür açlığıyla akın ediyoruz. Sinema salonlarının önünde elimizde telefon, "Olm Murat'ı arasana lan Murat'ın vardır şifresi.", "Alo Ceren şifreni alabilir miyim ya sinema... Hı tamam sorun değil." gibi diyaloglar yaşıyoruz. Kadın, erkek, genç, yaşlı demeden; Gnctrkcll sayesinde bu neşe katarına dahil oluyoruz.

Bu noktada sinema işletmecilerine sesleniyorum. Biletlerinizi neden Migros fişi gibi veriyorsunuz? Eski, güzel sinema biletlerimiz nerede? En son sinemaya gittiğimde sinema biletini umursamaz bir tavırla buruşturarak çöpe attım ve yer gösterici ablayla ufak çapta bir kriz yaşadım. Ben ve benim gibi mağdur olan mal sinemaseverler adına sesleniyorum, yapmayın.

Sinemaya girdik. Reklamlar. Ben bu kısmı çok seviyorum. "Abi yirmi dakika reklam izledik yeeeaaa." diyenleri de anlamıyorum. Eğlenceli bence. Ama ara sıra değiştirmek lazım bence. Mesela artık patenleriyle türlü engelleri aşarak bara gidip Miller birasını yudumlayan adamı görmekten çok sıkıldım. Ya da bidonlarla, anahtarlarla ahenk içinde müzik yapan birtakım insanların rol aldığı "Dolby Digital" reklamı. Biraz değişiklik. Lütfen.

Reklamlar bitti, fragmanlar başlamak üzere. Gelecek program. Fida Film. Ve Fida Film Müziği. Hepiniz biliyorsunuz. Ama bir de uzayın derinliklerinde ortaya çıkan bir "Özenfilm" yazısı var ki, bilmem rastlıyor musunuz. Ben sinemaya gittim gideli orada. Uzayda.

Fragmanlar da bildiğiniz gibi. Bir romantik komedi, bir aksiyon, bir animasyon kâfi. Sonra film başlıyor. Film aşamasına dair söyleyecek pek bir şey yok. Önümüzden falan adamlar geçiyor, perdede gölgelerini görüyoruz, sinirleniyoruz. Cep telefonu ışıkları görüyoruz. Arka koltukta yiyişiyorlar. Film bitince, ışıklar yanınca, jenerik akmaya başlıyor. Işık sorumlusu falan. Şimdi burada sinema ikiye ayrılıyor. Birincisi paltosunu alıp film hakkında konuşa konuşa çıkışa doğru ilerleyenler. Diğerleri de pürdikkat, müthiş bir ciddiyetle perdede akan binlerce ismi izleyenler. Soytarılıktan başka bir şey değil. Kimse kusura bakmasın. Hani yönetmeni merak edersin, ya da eşin dostun görevlidir filmde, bakarsın. Ama kimse bana "Işıkçıyı merak ediyorum ne var?" demesin a dostlar.

Çıktık. Bitti işte. Bu kadar. Sadece ortalama bir sinema aktivitesini betimlemeye çalışmaktı zaten amacım. Bir nebze olsun hoşunuza gittiyse, ne alâ. Ben gidiyorum. Esen kalın. Öpüyorum hepinizi.

s.

Seçim..

2009-02-19T23:36:00.004+02:00

Bir buçuk ay kadar sonra yerel seçimler var malum. Aslında tam seçim zamanı yazmak lâzım gelir bunları ama benim canım şimdi yazmak istiyor. Bakarsın o zaman da yazarız. Nedir bu yerel seçimleri ben ve benim gibiler için özel kılan? Tabii ki oy verebilecek olmanın dayanılmaz heyecanı.

Hafızamı ne kadar zorlasam da, aklımda önemli yer etmiş ilk seçim; 3 Kasım 2002 genel seçimleri. Gerçekten çok renkli bir dönemdi. Çünkü Cem Uzan vardı. Star Tv'de bir şampiyonlar ligi maçının arasında beyaz gömleğiyle ortaya çıkmış, “İş adamı kimliğini bir kenara bırakıp siyasete atıldığını” söyleyerek milyonları sevince boğmuştu. Star sağolsun, o dönemde Cem Uzan'ın yaptığı hiçbir şeyi kaçırmadık. Gazetesiyle, televizyonuyla adeta seferber oldular biz hiçbir şeyi kaçırmayalım diye. Star gazetesinin manşetlerini her gün beş yüz puntoluk “Cem Uzan Çankırı'da on binleri coşturdu.”, “Durduramazsınız, Türkiye geliyor!” haykırışları süsledi. Gazetenin Pazar günleri Cem Uzan posteri verdiğini de düşünürsek; o dönemlerde Uzan kustuğumuzu herkes anlayacaktır. Ancak ne yazıktır ki “Bir şirketle Amerika'yı dolandırdı, başbakan olsa kim bilir neler yapacak ehe mehe.” sözleriyle girilen bu seçimde, Genç Parti barajı aşamadı. Genç Parti'nin 2007 seçimlerindeki stratejisinin de yine Şampiyonlar Ligi maçları esnasında alta “Mazot 1 Lira olacak.” şeklinde bir banner koymaktan ibaret olduğunu ise sanırım hepiniz hatırlarsınız. Neyse. En renkli siyasi karakter Cem Uzan olduğu için ondan bahsetmek istedim.

Yerel seçimlerin heyecanı daha bir başka. Kendi şehrinin belediye başkanını seçince insan, o konularda ahkâm kesmekten çok hoşlanıyor. Komplo teorileri havada uçuşuyor. Yok efendim şimdiki başkan o araziyi birine “peşkeş çekmiş” de, kaldırım taşları sökülüp yeniden takılıyormuş da, bu işten birilerinin “rantı varmış” da. Bunlar sıkıcı konular. Hiçbir zaman yerel seçimleri çok sevemedim bu yüzden. Öyle heyecanlı mitingler yok falan. Tek bekleyiş “CHP İzmir adayını açıkladı.” falan haberleri. Olsun, bunun da eğlencesi başka.

Neyse efendim fazla uzatmamak lazım. Fazla eğlenceli bir konu gibi gözükmese de, benim açımdan seçim hoş bir şey. Televizyonlarda renkli renkli Türkiye haritaları, orada şu sandık açıldı, burada bu kadar oy sayıldı. Oyun gibi valla. Oturup izlerim her zaman. Sonunda bu seçimde oturup izlemenin dışında oy da kullanacağız. TRT yine her seçim öncesi olduğu gibi “Nasıl oy veririz?” temalı reklam filmini dayar yakında. Belki dayamıştır bile. “Yüksek Seçim Kurulu bildiri yayımladı.” haberleri de başladı mı, değmeyin keyfime. Gideyim de kim kime nereyi peşkeş çekmiş, hangi başkan adayı nerelerden rant sağlamış öğreneyim. Oy vereceğiz tabii. Esen kalın.

s.

İtiraf..

2009-02-14T13:36:00.005+02:00

Merhabalar efendim, nasılsınız? Beni soracak olursanız, pek iyi değilim. Çünkü yarın akşam tası tarağı toplayıp yeniden Ankara yollarına düşüyorum. Utanmasam oturup ağlayacağım. Neyse. Malum sıcak evimizin tadını çıkarıyorum bu son İzmir günlerinde. Dün gece de kanepede uzanmış internet keyfi yaşarken, birden gözüm yandaki televizyona takıldı. Atv açıktı. Televizyonda da salı gecelerinin vazgeçilmez eğlencesi "Özel Hat" vardı. Günlerden cuma olmasından ötürü, muhtemelen tekrarı yayımlanıyordu.

Buraya kadar her şey normal. Ancak bir de baktım ki programı genç bir kızcağız sunuyor. Aylardır televizyon açmamış olan ben, gerçekten hayal kırıklığına uğradım. Çünkü "Özel Hat", Vatan Şaşmaz'la özdeşleşmiş bir program. O yapmacık yüz ifadesiyle yürüye yürüye sunmadıktan sonra, ne anlamı kaldı ki Özel Hat'ın? Neyse ki değişen tek şey buydu. Haberlerin içeriği bıraktığım gibiydi. Jenerikte ise "Çekinomçeysaaa!" diye çığıran ses hâlâ oradaydı.

Vallahi kimse kusura bakmasın. Eğri oturup doğru konuşalım. Benim çocukluğum "Özel Hat"la, "Televole"yle, "Pazar Keyfi"yle, "Paparazzi"yle geçti. Ben oturdum izledim, sizi bilmiyorum. Dün akşam da izledim. Deniz Seki'ye kırık gül gönderen Hüsnü Şenlendirici'nin vermek istediği mesaj üzerine düşündüm. "Recep İvedik 2"nin galasında ünlü konukların Cem Yılmaz'a "verip veriştirmesini" büyük bir ilgiyle takip ettim. Gülben Ergen'in, eşi Mustafa Erdoğan'a aldığı doğum günü hediyesinin ne olduğunu sürekli "Az sonra..." diyerek göstermeyen ATV yetkililerine darıldım. Yaptım bunları. Bu akşam rastlarsam, yine yaparım. Bunla yetinmem, "Özel Hat Extra", "Özel Hat Gala" gibi biri bitip diğeri başlayan türevlerini de izlerim. Zaten birbirlerinin aynısı.

Eskiden Pazar Keyfi'ni de izlerdim. Bilen bilir, önceleri sarı saçlı bir kızımız sunardı bu programı. Sonra kendisi Hakan Uzan'la evlendi ve görevinden ayrıldı. Evet bunu da biliyorum. Tıpkı daha sonra Pazar Keyfi'ni her hafta başka bir ünlünün sunduğunu, Can Tanrıyar'ın her hafta sevgilisi Petek Dinçöz'ün haberlerini verdiğini bildiğim gibi. Televole? Melih Gümüşbıçak ve Lacoste® kazakları? Evet dostlarım, o zamanlarda da ekran başındaydım. O zamanlarda da "Cem Yılmaz kırdı geçirdi!", "Olmamış diyor, on üzerinden üç veriyoruz.", "Şarkıcı Teoman arabasına binerek hızla uzaklaştı." gibi İstanbul gecelerine dair haberleri büyük bir zevkle takip ediyordum.
Yaptım bunları. Pişman değilim. Bu da böyle bir itiraf yazısı olsun. İyi geceler arkadaşlar, içeride arkadaşlarımızla eğlendik sadece başka bir şey yok, iyi çalışmalar diliyorum.

s.

Anı 8: Dayak..

2009-02-10T15:20:00.003+02:00

Efendim bugün karşısınıza aklıma geldikçe hâlâ tüylerimi diken diken eden, kanımı donduran, sinirlerimi tepeme çıkaran bir anıyla çıkıyorum. Zaten yukarıdaki çizime bakarak tahmin edebilirsiniz bunu. Tıpkı bir önceki anıda olduğu gibi bu anımda da ortaokuldayım. Altıncı sınıf. Yaş 11. Suratımın sol tarafında gördüğünüz sıvı ise, tükürüktür. Evet. Elim ayağım titriyor bak. Neyse.

Ortaokul hayatımın teneffüs eğlencelerinden biri de "Yakalambaç" adı verilen güzide oyun idi. Oyunun mantığına göre iki gruba ayrılır, birbirimizi yakalamaya çalışır, yakaladıklarımızı yangın merdivenin altına tıkarak güya hapse atmış olurduk. Geri zekalı olduğumuzu söylemiştim bir önceki yazımda, hatırlarsınız. Neyse. Yine bu rutin oyunlarımızın birinde, ben takımım adına rüzgarın oğlu gibi koşuyor, rakipleri yakalamak için canımı dişime takıyordum. Karşı takımda şimdi ismini verip rencide etmek istemediğim bir arkadaşım da yer alıyordu. Hafif kısa boylu, şişmanca olan bu arkadaşı yakalamak pek de zor olmuyordu. Nitekim yakaladım da. Ancak kendisi birden deli danalar gibi çırpınmaya, "Bırak lan bırak!" gibisinden laflar etmeye başladı nedensizce. Oyunun kurallarını ihlal ediyor, kendisini tutup yakaladığım halde kaçmaya çalışıyordu. En sonunda "Bırak lan, piç!" diye haykırdı umarsızca ve ellerimden kurtuldu.

Ben olayın dumurunu henüz atlatabilmiş değildim. Piç mi? O anda Sezercik tadında bir "Piç değilim ben!" hezeyanı yaşadım sanırım. Teneffüs sona ermiş, sınıflar dağılmıştı. Hızlı adımlarla sınıfa gittim. İçeri daldım. Oradaydı. Kaloriferin üstünde hiçbir şey olmamışçasına oturuyor, yanındakilerle konuşuyordu. Bu umursamaz tavrı sanırım beni daha da kışkırttı. Yanına gittim. Kolundan tuttum. "Ne diyorsun lan?!" gibisinden bir şey söyledim. Suratıma baktı. Durdu. Suratıma tükürdü.

Buradan sonra film kopuyor.

Son derece mülayim bir insanım. Kolay kolay sinirlenmem. Fiziksel bir kavgaya asla girmem. Önceki yazdıklarımı takip edenler kendi halinde, uslu bir çocukluk geçirdiğimi zaten anlamışlardır. Ancak sağ yanağımda o sıvıyı hissedince, ben insanlıktan çıktım. Kendi halindeki o uslu çocuk gitti, "Mahallenin belalı çocuğu" tadında bir mahlukat çıktı ortaya. Olayın saliselik şokunu atlatır atlatmaz yukarıdaki şekle büründüm. Bütün gücümü sağ elime topladım. Dillere destan bir tokat patlattım suratında. Yere düştü. Kaldırdım. Bir daha vurdum. Düştü. Bir daha.

Tuvalete gidip yüzümü yıkadım. Herif yüzüme tükürdü yahu?! Döndüğümde ders başlamıştı. Yerime geçtim. O ise kıpkırmızı suratıyla hıçkırıyordu. Of. Sevgili okurlarım, yazarken bu anları bir kez daha yaşadım desem yeridir. Hâlâ aklıma geldikçe, gider yüzümü yıkarım. O derece iz bırakmıştır bende bu anı. Yok lan abarttım galiba. Ama sinirlenirim.

Kendisine yıllar sonra ilk kez televizyonda rastladım bu yaz. ÖSS programına telefonla bağlandı. "Hocam merhaba puanım şudur Tıp olur mu acaba?" diye sordu. Hoca da "Olur yavrum olur." dedi. Sonra öğrendim. Olmamış. Ahaha. Esen kalın!

s.

Pokémon..

2009-02-04T22:00:00.007+02:00

Evet yine ben. Sıkıldınız mı? Tatilin gazıyla iki günde bir yazıp çiziyoruz ama dur bakalım. Bugünkü konumuz Pokémon. Benimle yaşıt hemcinslerimin ilgisini çekebilecek bir konu. Bizim çocukluğumuzda bize bunu verdiler, biz de aldık. Yapacak bir şey yok.

Pokémon'dan önceki gözdem Power Rangers idi. Power Rangers başladığı zaman transa geçmişçesine ekran başına koşar, yeri gelir aptal Power Rangers oyuncaklarına paralar dökerdim. Hatta bir keresinde Power Rangers başladığında evde misafir olmasından dolayı terör estirdiğimi, sonuç olarak da misafirleri evden yollayarak zaferimi kutladığımı da utanarak belirteyim. Sonra 2001 senesinde bu Pokémonlar ortaya çıktı. Beşinci sınıfta falan olsam gerek. Aynı heyecanı orada da yaşadım.

En az Power Rangers kadar gereksiz bir icat. Her gün okuldan gelip geri zekalı gibi ekran başına geçer, hayatımdan aylar çalmış Ash Ketchum'un Quiksilver şapkasını döndüre döndüre Pokémon avlamasını izlerdim. Tabii ki kadim dostları Brock ve Misty de onu yalnız bırakmazdı. Yeri gelir Roket Takımı ortaya çıkardı, Jessie ve James. Dünyayı yozlaşmaktan kurtarmak için. Onlar komikti bak.Sonra çizgi filmi yetmiyormuş gibi tasoları peydah oldu. İddia ediyorum; bu olay, doksan kuşağının hayatında bir devrim yaratmıştır. En çok cips yemiş kuşak, doksan kuşağıdır. Bir anda hepimizin ceplerini doldurdu bu şeyler. Haliyle benimkini de. Cebimizdeki paralar uçup gidiyor, yerine yağlı yağlı tasolar geliyordu. Yenilen cipsin haddi hesabı yoktu.

Çok geri zekalıydık. Yeri gelir dikey konumdaki bir tasoyu yatay konumda duran diğerlerinin üstüne fırlatarak ters döndürme esasına dayanan hepinizin bildiği oyunu oynar, yeri gelir tasolarımızı arkadaşlarımızınkilerle takas eder, yeri gelir işin bokunu çıkartıp arkadaşlarımızın tasolarını para karşılığı satın alırdık. Nereden mi biliyorum? Bu satırların yazarı olan bendeniz, fi tarihinde üzerinde Ash Ketchum resmi bulunan, vıcık vıcık yağlı küçük bir tasoya 400.000 Türk Lirasını nakit olarak hiç düşünmeden verdi de ondan. Çünkü Ash tasosu azdı, Ash tasosu bulunmuyordu, Ash tasosu değerliydi. Hele ki o zamanlar Misty, Brock gibi karakterlerin tasolarını ezkaza elinize geçirdiyseniz; geleceğinizi garanti altına aldınız denilebilirdi. Böyle de bir ekmek kapısı oldu körpe bebelere bu Pokémon. Okulumun önünde "Gyarados tasosu satıyorum bir milyona var mı alan evet?" diye gezen çocuğun görüntüsü hiçbir zaman gitmedi gözlerimin önünden.

Sonra filmi falan da geldi bunun ülkemize. Gittim tabii. Salonda yanımda oturan bir çocuk ve babası vardı. Çocuk ilk kez sinemaya gelmiş. Çok şaşırmış. Çünkü "sinema" denilen olayın koltuklarda oturan insanların önlerindeki normal boyutlarda bir televizyonu izlemesi şeklinde cereyan ettiğini düşünüyormuş. Filmden önce babası anlattı bana bunları. Ben de dinledim. Atlamak istemediğim, unutamadığım bir ayrıntıdır bu.

Ulan düşünüyorum da niye bu kadar sevdik biz bunları? Bir numarası da yoktu ki. Bir bölümde Pikachu evrim geçirip Raichu mu olacaktı neydi? Olmuyordu ama. "Bir Pikachu, Pikachu olarak kalmalı..." gibi son derece ciddi laflar ediyordu. Laf dediğim de "Pika pika." ha. Biz de büyük bir ciddiyetle izliyorduk Pikachu'luğun gerektirdikleriyle ilgili bu nutukları. Eskiden Pokédex -bilen bilir!- gibiydim, 150 Pokémon'un ecdadını bilirdim. Artık eski formum yok, unuttuk ne yazık ki. Raichu'yu bile yazmadan önce açtım baktım doğru muydu diye. Acıklı şeyler bunlar. Sonra çocuğun biri balkondan atladı, Pokémon yasaklandı, yavaş yavaş çıkıp gitti hayatımızdan. Yerine "Digimon"lar, "Beyblade"ler falan geldi ama; hiçbiri aynı lezzeti vermedi. Yazımı bitirirken, fi tarihinde evimize misafir gelen, annemin arkadaşlarından birinin çocuğuna sesleniyorum. Pokémon tasolarımın bir kısmını sen çaldın, ikimiz de biliyoruz. Artık sen de, ben de büyüdük. Çocukluğun alemi yok. Lütfen getir onları bana. Evi biliyorsun. Hadi. Lütfen.

s.

Anı 7: Abiler..

2009-02-03T00:42:00.005+02:00

Arayı soğutmuyorum ve kısa bir aradan sonra yine karşınıza çıkıyorum. Bu kez biraz tedirginim. Çünkü 18 yıllık kısa ömrümün utanç verici anlarından birini paylaşacağım sizlerle. Bahsedeceklerim 2003 yılı sonlarında, liselere giriş sınavına hazırlanan saf bir gencin başından geçiyor. Evet ben.

Efendim ortaokulda Orhan adında safça bir arkadaşa sahiptim. O da benim gibi iyi bir liseye girmek için mücadele eden azimli bir delikanlıydı. Bu zorlu maratonun başlarında, günlerden bir gün, sevinçle kapımı çaldı kendisi. Bana genç bir üniversite öğrencisiyle tanıştığından, kendisinin çok iyi niyetli bir insan olduğundan, kendisine "sevabına" ders verdiğinden, istersem benim de bu neşe katarına katılabileceğimden bahsetti. Bazılarınızın suratındaki pis sırıtmayı buradan bile görebiliyorum. Hikâyenin geri kalanını tahmin edenleriniz vardır elbet.

O zamanlar hafif aklı kıt olan bendeniz, bu teklifi büyük bir coşkuyla karşılıyor; bu güzel ders seanslarına katılmaktan büyük bir kıvanç duyacağımı söylüyorum Orhan'a. Anlaşılıyor, sözleşiliyor; belirlenen günde ben de gidiyorum Orhan'la bu parlak gencin evine. Adı Haluk. İsmini hatırlayamadığım bir yerde kimya okuyor sanırım. Uzun boylu, ince, zarif bu genç bizi büyük bir kibarlıkla karşılıyor, kendini tanıtıyor, derse geçiyoruz; matematik. Ders sonrası bizimle oturup muhabbet etmeye başlıyor. Dersleri sadece iyilik yapmak adına verdiğinden, bu dünyada yapılan iyiliklerin ne kadar önemli olduğundan dem vuruyor. Biz de iki geri zekalı pürdikkat Haluk abimizin bu felsefi söylemlerini dinliyoruz. Bu arada evi de inceleme fırsatı buluyorum. Birtakım "abiler" giriyor çıkıyor, raflarda "İnancın Gölgesinde" olsun "Sonsuz Nur" olsun pek çok ilim kitabı dizili duruyor.

Eve geliyorum, anneme anlatıyorum, onların iyi insanlar olduklarını söylüyorum. Annemin şüphelendiği her halinden belli. Ben ise malım. 3-4 kere daha gidiyoruz derse. Hatta hiç unutmam, bir tanesine sabahın altısında falan gidiyoruz iki mal olarak, kahvaltı falan ediyoruz orada. Haluk abi bize yeri geliyor ders anlatıyor, yeri geliyor güzel nutuklar atıyor. Dördüncü dersimizde falan Haluk abimiz bir anda bize namaz kılacağını söylüyor. Bununla kalmıyor, bizi de bu kutsal ibadete katılmaya davet ediyor. Şaşırıyorum. Bir şey demiyorum. Gidiyorum. Namaz?! Dua?! İbadet?! Bunlar maalesef oldukça uzak olduğum kavramlar.

Haluk abimiz namaz kılıyor. Bu arada yanımdaki arkadaşım Orhan katıla katıla gülmeye başlıyor sebepsiz yere. Onu görüyorum, iyice sinirlerim bozuluyor, ben de gülmeye başlıyorum. Namazın son rekâtına gelindiğinde biz iki geri zekalı arkada gülmekten gözlerimizden yaşlar akıtıyoruz, Haluk abimiz ise bozuntuya vermeden namazını sürdürüyor. Arkadaş kutsal değerlere saygım var, sanmayın ki bunlarla dalga geçen bir insanım, ama o anda nedensizce kahkahalara boğulduk.

Namaz bitti, evimize gittik. Haluk abimiz bir daha bizi hiç aramadı. O eve bir daha gidemedik. Haluk'u ve evdeki diğer abilerimizi bir daha göremedik. Olanların farkına sonradan vardık. En azından ben vardım, Orhan arkadaşımı bilemiyorum. Ulan o değil de; Haluk maluk diye atıp tutuyoruz burada, görmesin herif bunları şimdi? Cemaati çekmeyelim üzerimize. Bitireyim ben bunu burada. Tövbeler olsun.

s.

Şehirlerarası..

2009-02-01T14:49:00.009+02:00

Merhabalar dostlarım, yaklaşık iki ay sonra sıcak evimden bildirmenin mutluluğuyla selamlıyorum sizleri. Gurbet ellerde kalmanın getirdiği sonuçlardan birinden, şehirlerarası otobüs yolculuklarından bahsedeceğim bugün sizlere. Bir nevi "Terminal.."in tamamlayıcısı olacak bu yazı. Kâh gülecek, kâh hüzünleneceğiz. Ehm. Her neyse başlayalım artık.

Otobüs yolculuklarından pek hazzetmiyorum, treni her zaman yeğlerim. Ama vakit probleminden ötürü pek çok kez otobüse binmek lazım geliyor maalesef. Sanırım binlerce otobüs firması var. Hani Hepimizin bildiği Varan'ları KâmilKoç'ları falan geçtim; atıyorum sırf Yozgat'ta bile "Yozgat Turizm", "Öz Yozgat Turizm", "Öz Hakiki Yozgat Turizm" gibi tonla firma oluyor. Hepsinin logoları da aynı. Nasıl anlatsam. Kalın ve italik puntolarla, hızla hareket ediyormuş gibi harfler. Yanında da saçma sapan bir şekil. Yok anlatamadım, bak çizdim aşağı.

Yolculuktan önce sinirli muavin bavulları bagaja yüklüyor. Çok stres bir durum. Bağırıyorlar. "Şey bir de şu bavul var ona da bagaj fişi alayım ehe mehe." demeye kalkıyorsun, terler içinde "TAMAM ABİCİM EVET GÖRDÜM KOYUCAM. EVET TAMAM. HRGRGH." şeklinde tepkiler geliyor. Bu zorlu aşamadan sonra otobüse biniyoruz. Perdelere bakma, ön koltuğun arkasındaki yiyecek koymak için düzenlenmiş paneli indirip kaldırma gibi mânâsız hareketlerin ardından motor çalışıyor ve muavin arkadaşımız eline mikrofonu alıyor. Şimdi buradan otobüs firmalarının yetkililerine sesleniyorum. Bu muavin arkadaşlara çok komplike cümleler söyletmeye çalışıyorsunuz, olmuyor, beceremiyorlar. "Ssayn yolcularms. Yaklaşk doks saat sürecek yolculuğms başlamştr. Yolcluk esnasında cep telefonlarnın açk bıraklmaması fren sistemini bozduğndan. Ee. İyi yolculuklar dilers." şeklinde kestirip atıyorlar. Bunlara gerek yok, lütfen.

Evet şimdi içimiz kıpır kıpır. Çünkü ikram vakti geldi. Öncelikle gelen su teklifini kesinlikle reddetmiyor, kana kana içiyoruz. Ardından kek, nescafe ve kolonyalı mendil dolu arabasıyla muavin yaklaşıyor. Muavin yaklaştıkça bende bir gerilim oluşuyor. Müzik dinliyorsam kulaklığımı çıkarıyorum, gözümü muavinden ayıramıyorum. Sanki kekler kaçacak, aç kalacağım gibi. Sıranın gelmesiyle gerilim bitiyor, "Paykek", "Taykek" gibi saçma sapan kekleri portakallı ördek yercesine iştahla tüketiyoruz. "Bedava"nın karşı konulmaz lezzeti.

Artık yolculuğa tam manasıyla konsantre olduk diyebiliriz. Koltuğu arkaya yatırabiliriz. Gece yolculuğuysa güzel. "Hıneeeağağğğee." diye anıran bebeklerin, kükrercesine horlayan teyzelerin olmadığı bir ortamdaysak; uyuma şansımız biraz olsun var. Ama gündüz yolculuğu? Hele bir de benim gibi otobüste bir şey okuyamayan insanlardansanız, tam anlamıyla bir işkence. Bir yanda siz, bir yanda sapsarı otlar, ayçiçekleri, parlayan güneş, bol uydu antenli gizemli villalar, atlar, inekler... Sanıyorum ülkemizin dörtte üçü sarı otlardan oluşuyor. Sizin için her otobüs yolculuğunun kaçınılmaz pencere görüntüsünü yukarıda resmetmeye çalıştım, umarım hoşunuza gider.

Molalar? Gece yolculuğundaysanız bu bir dezavantaj kanımca. Çünkü gecenin üç buçuğunda biraz uykuya dalmışken bir anda otobüsün yavaşlaması, ışıkların yanması, muavinin yeniden mikrofonu kaparak "Ssayn yolcularms Afyon dinlenme tesslernde yarm saat mola vereceğis, değerli eşyalarnz güvenlik açısından bırakmaynss. Ee. İyi yolculuklar." diye acı acı çığırması bence hiç hoş değil. Yine de gece de olsa gündüz de olsa otobüsten iniyor, dinlenme tesislerinin büyüleyici atmosferine kaptırıyoruz kendimizi. Cevizli sucuklar, pişmaniyeler, kancalı oyuncak aletleri, masaj koltukları... Tam anlamıyla bir lunapark burası. Hemen tuvalete gidiyoruz, yüzümüzü yıkıyoruz. 4-5 saat yol gidenlerde bile bu tribi hep görüyorum. Kendinden geçercesine yüz yıkamak, derin derin nefes almak. Ne oluyor lan, sanırsın çölde vaha bulduk. Neyse. Buranın bir diğer değişmez geleneği ise markete dalarak "Halley" gibi birtakım gereksiz abur cuburlar satın almak. Bir de devamlı anons yapan ve hiçbir dediği anlaşılmayan o kadına da değinmeden geçemeyeceğim. Her zaman orada. "Saat 23.00 yolcuları ainihinighiniihni." diye sesler çıkarıyor, anlam veremiyorum. Bitti mola, otobüse döndük. Sıcak otobüs.

Gece yolculuğunda en uyunulası saatler burada başlıyor. Uyuyor gibi oluyoruz, uyanıyoruz, hava gri olmuş, çevrede şehir dışındaki çok katlı apartmanlar. Sonunda varıyoruz. Muavin son kez sahne alarak bize teşekkürlerini bildiriyor ya da bildiremiyor akıcı konuşma yeteneğine bağlı olarak. Buz gibi havada iniyoruz, bavul taşıyoruz, çileli saatler...

Bu kadar. Uzun oldu be. Şimdi ben bunun çizimlerini yapacağım, daha hiçbir şey bitmiş değil. Kafamda bir şey daha var ama. Çok utanç verici bir anı. Yakında o da gelecek. Pek yakında. Esen kalın.

s.

Haberler..

2009-01-29T16:34:00.003+02:00

Merhabalar efendim. Sizlere İstanbul'un Kurtuluş semtinden, "Umut Internet Cafe"den sesleniyorum. Çünkü an itibarıyla daha iyi bir seçeneğim yok. Yanımda beş yaşında bir çocuk CS oynuyor, bir yandan da karşı bilgisayardaki arkadaşına "Zevk vermiyor artık ya ehi ehi." diye kinayeli sataşmalarda bulunuyor.

İstanbul izlenimleriyle ilgili birtakım çizgilerle bezenmiş uzun soluklu bir yazımız olacak, fazla ayrıntıya girmeyeyim şimdi. Çizme imkanım olmayınca yazmaktan hoşlanmıyorum pek. Sol tarafa da geçen yaz çizdiğim, hatta blogun "önsöz"ünde kullandığım bir çizimi kakaladım.

Bir şeyler yazıp çizmeye açım diyebilirim. Böyle triplerim pek yoktur aslında ama cidden bir şeyler yapmak istiyor canım.

Pazar günü görüşeceğiz.

s.

Tabu..

2009-01-23T16:51:00.004+02:00

Gençlerin birtakım ortak eğlenceleri oluyor. Ne bileyim; içki içelim, sinemaya gidelim, Facebook'a girelim yorumlar yazalım gibi. Bu yaygın genç eğlencelerinden biri de Tabu oynamak. Tabu'nun ne olduğunu açıklattırmayın bana şimdi, kısıtlı okur kitlemin yaş ortalaması 18-19 civarında zaten; onlar da eminim ki biliyorlar bu güzide oyunu.

Biz de genç çocuklarız tabii. Yeri gelince biz de Tabu oynuyoruz. Ama ben pek beceremiyorum. Her ne kadar oynarken gülsek eğlensek de, anlatma sırası bana gelince afakanlar basıyor, hafif hafif terlemeye başlıyorum. "Ne var lan bunda oyun bu." demeyin şimdi, ben böyle bir insanım. Şu oyunda gerilmeden yapabildiğim tek bölüm çizerek anlatma kısmı. Ne zaman oyunda anlatma sırası bana yaklaşır, ben orada imana gelirim. Orada dua etmeye başlarım, "Tanrım" derim, "Çizerek anlatayım ne olursun, yardım et ne olur."

Genelde de kabul olmuyor dualarım ne yazık ki. O kırmızı kartlar geliyor elime, kum saati çevriliyor ve tüm gözler üzerime çevriliyor. Ben ise saçmalamaya başlıyorum. Kelimenin ne olduğu pek farketmiyor. Şemsiye olsun atıyorum. Bakıyorum yasak kelimelere, ulan adamlar anlatmama imkan tanımamış ki. "Yağmak" koymuş, "Yağmur" koymuş, ne bileyim koymuş işte bir şeyler. Ben başlıyorum anlatmaya; "Ya hani şey olur da şeyini yaparsın açarsın şey işte olur ya şey yani hani." şeklinde. Boş bakışlarla beni izliyor oyun partnerlerim, acıyan gözlerle. Ben terliyorum, kumlar dökülüyor. Ben saçmalıyorum, kumlar dökülüyor. İkinci kartı açıyorum titrek ellerimle, o da "Araba" olsun misal. Ben şemsiyeyi nasıl anlattıysam, arabayı da aynı şekilde anlatıyorum; "Ya işte şey hani şey yaparsın binersin, lan binmek dedim böhöühühü." şeklinde bir tokat daha yiyorum. Kumlar dökülüyor, süre bitiyor. İçimde buruk bir sevinç var. Cehennem azabı gibi geçen bir dakikanın bitmiş olmasının verdiği sevinç, takım arkadaşlarımı hayal kırıklığına uğratmanın üzüntüsüyle yoğruluyor.

İşte böyle efendim. Artık yazılarımı devamlı takip edenler içlerinden "Gerizekalı lan bu." diye geçirmeye başlamışlardır. Zira on yazıdan dokuzunun içi "Ya ben yapamıyorum of :(" şeklinde serzenişlerle dolu. Ama çizerek anlatabiliyorum. Valla bak. Çizerek anlatma gelsin görürsünüz siz.

s.

Anı 6: Kredi..

2009-01-21T17:19:00.004+02:00

Bir önceki yazımızda verdiğimiz sözü tutuyor, altı numaralı anımızla devam ediyoruz. Konumuz kredi. Nedir kredi? "Kredi ve Yurtlar Kurumu" adlı değerli müessesenin, isteyen üniversite öğrencilerine verdiği aylık 180 Liralık bir meblağ. Tabii babalarının hayrına vermiyor adamlar, okul bitince fazlasıyla alıyorlar.

Efendim bu krediyi alabilmek için bir senet imzalayıp bunu KYK müdürlüğüne teslim etmek gerekiyor. Bunu da belirli bir zaman aralığında yapmak lâzım geliyor. Ancak duyarsız bir öküz olan bendeniz, bundan son teslim gününün akşamı haberdar olabildim. Panik ve sinir içinde geçirdiğim o akşam, "Ulan ertesi gün teslim ederim yaa, bir şey olmaz." sonucuna vararak güzelce uyudum. Kim bilebilirdi gerilim dolu, çılgın bir güne uyanacağımı.

Uyandım. Derse gitmeliyim. Dersten sonra da gidip kredi işlerini hallederim. Kafamda bunlar var. Teoride gayet güzel. Ancak o da nesi? Aylardır teklemeyen emektar telefonum, o sabah, belki de kendisini aldığımdan beri bana en gerekli olan günün sabahı, çalışmamaya karar veriyor. Şuursuzca telefonla uğraşırken bir an gözüm pencereden dışarı kayıyor. Oha? Her taraf bembeyaz. Kar. On sekiz yıllık kısa ömrümde gördüğüm ilk karın tadını çıkaramıyor; onun yerine telefonumun kafasına vurarak, "Çalışsana mngtnstktsmrsghh." diye anırarak karşılıyorum bu güzel Ankara sabahını.

Derse gitmekten vazgeçiyorum. PTT vasıtasıyla telefon kullanarak, yapmam gereken işlemleri öğreniyor; noter bulmak üzere yollara düşüyorum. Yollar kar. Ayaklarım karlara gömülüyor, ben "Noter?" diyorum. İnsanlar kartopu oynuyor, ben "Nokia?" diye düşünüyorum.

Kızılay'a gidip bir noter buluyorum. 18. Noter. İçeride üç adam var. Bu üç adamın görevi önlerindeki kağıtları ışık hızının ötesine geçerek damgalamak. İfade yok, tepki yok. Damga var. Korkarak birinin yanına yaklaşıyor, senedimi alıyorum. İmzalamalıyım. İmzalarken yukarıdaki "12 bin küsür Lira borçlandığına dair..." diye ilerleyen kısmı görüyorum. Ellerim titriyor. Filmlerdeki şirketini silah zoruyla devreden adamlara dönüyorum. İmzalıyorum. 33 Lira. Sıradaki adres: Cebeci, Kredi Yurtlar Kurumu Müdürlüğü.

Cebeci, dünyalar güzeli Ankara semtlerinden yalnızca biri. Zorluklarla buraya ulaşıyor, yine zorluklarla KYK Müdürlüğünü buluyorum. Bu esnada "Kontörlü telefon.", "PTT." gibi kavramların da hayatımın bir parçası haline geldiğini söylesem, belki bir nebze anlarsınız çilekeş halimi.

Efendim öyle ya da böyle bir şekilde teslim ediyoruz senedimizi içeride. Daha sonra KYK'dan çıkıp KVK'ya gidiyor; bir lokma ekmek bekler gibi telefon bekleyen yüzlerce mağdurun arasından telefonumu tamire veriyorum.

Haftalar geçti; telefonum düzeldi, krediyi de almayı başardım. Emeği geçen herkese teşekkürlerimi sunarım. Esen kalın.

s.

Konusuz..

2009-01-14T23:59:00.004+02:00

Selamlar efendim nasılsınız? Yukarıda yurt odamdan el sallıyorum size görüyorsunuz. Bu kez kafamda bir konu belirleyip onun üzerine bir şeyler yazıp çizmiyorum. Oturuyordum işte demin, fark ettim ki bugün 14 Ocak ve tamı tamına dokuz gündür siz değerli takipçilerimi mahrum bırakmışım yazılarımdan ve çizgilerimden -hmm. Yazayım bir şeyler dedim. Ama an itibarıyla konu üretecek enerjiyi bulamıyorum kendimde.

Efendim bugün "Fantasyland" adlı atari salonuna gittim Kızılay'da. Oraya gidince kendimi kaybediyorum, "kanca" anılarımı bilen bilir. Bir de gördüm ki elektronik bateri gibi bir şey koymuşlar oraya. "Guitar Hero" gibi bir şey, zamanında doğru davula vuruyorsun falan. Alışınca eğlenceli, ama oyunda birbirinden adi japon şarkılarıyla oynamak zorunda olmamız biraz sıkıcı. Tavsiye ederim.

Oyun demişken, "Football Manager 2009" oynuyorum bir de. Ben "CM 01/02"den beri böyle menajerlik oyunlarını pek severim. Hâtta dur lan, benim o oyunla ilgili eğlenceli bir anım da var, ayrı bir yazı olarak patlatırız sonra ziyan etmeyeyim şimdi. Her neyse, kolaya kaçan bir insan olarak "Real Madrid"i aldım, kazanıyorum maçları haliyle. Bu oyunda bir tek benim "Abi Bayburtspor'u on beşinci ligden aldım şampiyon yaptım." gibi anılarım yok sanıyorum. Ben zora gelemiyorum arkadaş.

Bir de bu "Yemek.." yazısından sonra ben yine kararlar aldım; iki gün kadar yediklerime dikkat ettim, yürüyüşler yaptım. Sonra "Ali Nazik kebabı", "Hanımeller Çokodamla", "Kıymalı pide" gibi kavramlar girdi bir şekilde hayatıma yeniden. Olmadı yine. Olamadı. Bu arada "Yemek" yazısını kimse sallamadı lan. Bir tane yorum gelmez mi? Yüzsüz gibi Facebook'tan bile mesaj attım. Evet açıkça sesleniyorum sevgili okuyanlar; eğer oradaysanız, bu satırları okuyorsanız, arada yorum yazın lan? Hayret bir şey. Yüz kişi indirmiş bir teşekkür eden yok. Paylaşımdan soğutuyorsunuz insanı. Emeğe saygı.

Neyse efendim böyle. Birazdan uyuyacağım, sabah dersim var. Öylesine bir yazı oldu bu da. Ara sıcak. Bundan sonraki ana yemeğimizin başlığı "Anı 6: Kredi.." olacak.

İyi geceler dilerim.

s.

Yemek..

2009-01-04T20:35:00.005+02:00

2009'un ilk yazısına hoşgeldiniz efendim. Başlığı ve yukarıdaki çizimi görünce tahmin edebileceğiniz gibi bugünkü konumuz yemek. Nasıl yemek? Çok yemek. Okuduğunuz iki satırlık kısmı yazdıktan sonra yurdun kantinine inerek tıkınacak bir şeyler almam bile bu konuda yazacaklarımı az çok gözler önüne seriyor. Şu hayatta en çok nelerden zevk alırsın deseler; ilk sıraya yemek yemeyi, ikinci sıraya da uyumayı hiç tereddütsüz koyacak bir dallamayım.

Arkadaş sabah kahvaltısında bir ekmek yenir mi? Bir dilim, bir parça değil efendiler; bildiğiniz "bir adet ekmek". Ben böyle bir çocuktum. Sabah bakkala gidilir, iki ekmek alınırdı. Biri benim içindi, diğerini de diğer aile fertleri aralarında paylaşırlardı. Yok lan abartmayayım, her sabah bir ekmek yiyecek kadar öküz değildim; ama haftada en az bir kez yapardım bu kutsal ayini. Ekmekle yediğim şeyin de "Şokella" olması durumun vahametini gözler önüne seriyor. Zaten bu blogdaki ilk yazının başlığının "Şokella sektörü.." olması tesadüf olmasa gerek.

Bu kötü günler "kısmen" geride kaldı diyebilirim. Hani en azından bir ekmek yemiyorum. Ama hâlâ yakamı "Albeni", "Rodeo", "Probis", "Biskrem", "Hanımeller" gibi kavramlardan kurtarabilmiş değilim. Burada bozuk parayla çalışan abur cubur otomatları olduğu sürece de kurtaramayacağım aşikar. Cüzdanımda bulduğum her bozuk parayı "Ehihe yüüz, iki yüüz, iki yüz elliii." diye sayarak bu aletin kollarına bırakıyor, şuursuzca yemeyi sürdürüyorum.

Hani yersin, genç çocuksun, olur böyle şeyler. Ama insan olan ne yapar? Atalarımızın icat ettiği güzide spor dallarından kendine uygun bir tane seçer, o doğrultuda çalışmalar yapar, yiyerek aldığı kalorileri bir nebze olsun yakar. Di mi ama? Ancak sportif faaliyetlerde yaşadığım hüsranları da bilen bilir. Hâl böyle olunca vücuttaki yağ oranının artışı da kaçınılmaz oluyor.

Bende de artıyor tabii ki bu yağ oranı. Yukarıda görebileceğiniz gibi size banyomun kapılarını da açtım. Bu "yağ artışı" ile insanın en trajik yüzleşmesi banyoda oluyor. Bendeniz genelde banyo yaparken hep bunları düşünür, hayallere dalarım. "Oha lan göbeğe bak.", "Ohaa.", "Of." gibi iç sesler suyun şırıltısına karışır, ben hüzünlenirim. Çıkarım banyodan, incelerim bir süre vücudumu. Bazen bu hislerimi annemle paylaşıyorum, "Oğlum yukarıdan bakınca herkes öyle gözükür." diye acımasızca kandırıyor beni.

Bu gerçeklerle yüzleşince de ara sıra birtakım kararlar alırım. "Evet. Artık sağlıklı besleneceğim. Ekmek yok! Çokella, bokella gibi tatlılar yok! Spor yapacağım! Koşacağım! Yürüyeceğim!". Daha sonra 1 (Bir) gün süreyle bu kararlarımı hayata geçiririm. "Elma" falan yerim, yürürüm, kendimi o kadar güzel kandırırım ki bu tatlı rüyadan uyanamam. Sonra ertesi gün, hatta belki de o günün akşamı- dost meclislerinde yemek sofrasına otururuz. "Ulan şimdi yiyeyim yarın daha sıkı devam ederim." der bir yanım. "Hayır lan istikrarlı olmalıyım, yemeyeceğim!" der diğer yanım. Diğer yanımın kazandığına henüz şahit olmadım. Ertesi gün daha sıkı devam edildiğine de.

İşte böyle dostlarım. Aslına bakarsanız iki üç sene öncesine göre oldukça kilo vermiş durumdayım. Ancak şu anki yemek yeme tempoma bakarak eski günlerin çok da uzak olmadığını fark ediyorum üzülerek. Bu farkındalık yazdırdı bana bu "karıgibi" serzenişleri. Mazur görün.

s.

2009..

2008-12-31T16:11:00.003+02:00

Anı 5: Sprachdiplom..

2008-12-27T20:33:00.004+02:00

Efendim bilenler bilir, bendeniz lise eğitimimi güzide bir lisenin Almanca bölümünde tamamladım. Dost meclislerinde "Ehm abi ikinci yabancı dil istedim, ondan Almanca. İngilizce zaten olur." diye atıp tutsam da, bu eğitimi almamda aynı lisenin İngilizce bölümüne puanımın yetmemesi de önemli bir etken oldu. Neyse.

Ayıptır söylemesi dil konusunda başarılı bir öğrenciydim. Ya da ben öyle sanıyordum. Hazırlık sınıfında biri Alman olmak üzere üç hocamız vardı. Sınıf olarak çoğumuz Almanca'ya "Wie heißt du?" seviyesinden giriş yaptık. "What is your name?" yani. Ehm. Hazırlık sınıfını bol bol yatarak geçirmenin ardından az çok bir şeyler öğrenmiş olarak birinci sınıfa adım attık. Öğrendik ki bu senenin sonunda Almanca yıl sonu notumuz "5" olur ise; ikinci ve üçüncü sınıfta "Sprachdiplom" adlı sertifikayı almak için sınava hazırlanacak, normal sınıftan farklı bir biçimde pratiğe yönelik çalışmalar yapacaktık. İyi kötü bu seneyi de bitirdik, sınıftan 8-9 kişi Almanca'dan "5" aldık, bu sınıfa girmeye hak kazandık.

İki sene boyunca Detlef Bohn adlı Almanca hocamızın önderliğinde yeri geldi sunumlar yaptık, yeri geldi makaleler yazdık, yeri geldi kitaplar okuduk. İki senenin sonunda hemen hepimiz Almanca bilen insanlar gibiydik. Ancak maalesef benim ufak bir sorunum vardı. Evet evet tahmin ettiğiniz gibi, "Anlıyordum ama konuşamıyordum"!

Yazılı sınavlar yapıldı, iyi kötü atlattık. Evet artık sıkıntılı döneme girmiştik. Sözlü sınavlara hazırlanmaya başladık. Şöyle ki; sözlü sınavda, bir adet önceden belirlediğimiz konuyu, bir adet de orada bize söylenecek ve yirmi dakika içerisinde hazırlanacağımız konuyu değerli Alman jürinin karşısında sunacaktık. Kısaca, benim yapamayacağım bir şeydi. Yakın tarihe olan az çok ilgimden ötürü "Berlin Duvarı" konusunu seçtim. Bu aşama takdir edersiniz ki daha kolaydı, metni yazmıştım ve papağan gibi ezberliyordum.

Sınav günü geldi çattı. Çıktım. Hâlen beynime kazılı olan "Berliner Mauer wurde am 13ten August 1961 gebaut.." cümlesiyle başlayan muhteşem şovuma başladım. Anlattım. Sorular sordular, az çok cevapladım. Her ne kadar en son sorulan soruya içimden "Eaah.", dışımdan "Bilmiyorum." diye cevap vermiş olsam da; fena değildi.

Efendim sonra beni arka odaya aldılar. Söylediğim gibi; orada bir konu alacak, bunla ilgili yirmi dakikalık bir hazırlık yapıp yeniden sahne alacaktım. Konum "Vorbilder" idi. İdoller, örnek aldığımız insanlar gibi bir şey. Büyük bir kağıda tablo gibi bir şeyler yapmam gerekiyordu, oklar çıkaracaktım falan. Almanca namına pek bir şey sergileyemeyeceğimi bildiğimden olsa gerek, renkli renkli cıvıl cıvıl bir kağıt hazırladım. Sanırsın yetenek sınavına gireceğim. 6-7 dakika bununla geçti, geri kalan dakikalarda da saçma sapan notlar alıp güya hazırlık yaptım.

Çıktım.

Elim ayağım titriyor efendim. Almanlar bana bakıyor, ben onlara bakıyorum. "Ehm.. Vorbilder sind.. Gut.. Wir haben.. Vorbilder.. Eöö.." diye saçmalıyorum. Sağ tarafımda bir adam elinde Laptop ile bir şeyler yapıyor, sabaha kadar sunsam dönüp bakmayacak. Diğerleri gözümün içine bakmış beni dinliyorlar. Saçmalıyorum. Mesut Yılmaz tadı yakalıyorum. Bir andan sonra saçmalamaya bile mecalim kalmıyor, işte o anda hâlden anlamış olacaklar ki sorular sormaya başlıyorlar. "Senin de örnek aldığın insanlar var mı?" diyorlar. Çiziyorum miziyorum diyorum. Karikatüristleri örnek alıyorum diyorum. Bu iki cümleyi yirmi saniye içerisinde söylemem de en büyük sorun.

Bana ayrılmış on dakikanın sonuna geldiğimizde, bedenim jürinin karşısında olsa bile, ruhum çoktan bu diyarlardan göçüp gitmiş idi. Bir iki ay geçti. Sonuçlar geldi. Alamamışım diplomayı. Sözlü sınavdan çok düşük almışım. Falan. Evet. Ama olsun. Sonuçta ikinci bir dil öğrendik, İngilizce her yerde öğrenilir lan! Zaten olur lan! Sinirlendirmeyin beni!

s.

Kar..

2008-12-26T17:44:00.003+02:00

Kar diye bir şey varmış, evet.

Ben ise ölmedim, yaşıyorum.

Yakında dolacak buralar. Güzel şeyler olacak.

Valla bak.

Esen kalın.

s.

Not: O değil de, yukarıdaki çizim fazla "sevimli" olmuş lan. Çocuk kitaplarından fırlamış gibi. Neyse. Kar yağdı, mutluyuz.

Facebook: Part III..

2008-12-09T14:04:00.007+02:00

6 Aralık 2008 tarihinde başlamış "Facebook" üçlemesinin son halkasına gelmiş bulunmaktayız. Bundan önceki iki yazı daha planlı programlı idi. Kullanıcılar, gruplar, yorumlar... Bugün ise; aklıma gelen, belirtmeden geçemeyeceğim iki şeyden kısa kısa bahsedip şöyle güzelce bir toparlama yazısıyla bitireyim diyorum. Şu an dedim bunu içimden hatta.

"Status Updates": Boku en fazla çıkarılmış özelliklerden biri olsa gerek. Bu özellik sayesinde değerli arkadaşlarımızın ruhsal durumları olsun, o anki faaliyetleri olsun, her şeylerini çok lazımmış gibi öğrenebiliyoruz. Kızımız Ceren çok üzgün. Bunu hemen bizimle paylaşıyor. "Ceren is very sad...", "Ceren is ...", "Ceren is karmasik", "Ceren is -birtakım ingilizce depresif şarkı sözleri-" gibi değişik yollarla bunu belirtebiliyor. Yeni eklenmiş bir özellikle, artık bu güncellemelere yorum yapabiliyoruz! Ceren üzgün mü? Artık "Kuzucmm neyn var :((", "Üzülme bebeem gçick . . ." şeklinde Ceren'in derdine derman olabiliyor, acısını paylaşabiliyoruz.

"Relationship Status": Fantastik bir kısım daha. Kızımız Ceren kendine yeni bir sevgili buldu, çok mutlu. Durumunu "Ceren is -mutlu aşk şarkıları-" olarak güncelledikten sonra ilk yaptığı şey tabii ki ilişki durumunu "Married" olarak güncellemek. Neden? Çünkü Ceren ve yeni sevgilisinin aşkları çok büyük, çok kutsal. "Bakın." diyorlar, "Bakın bizim aşkımız o kadar yüce ki, adeta iki hayat arkadaşıyız."

Ama o da ne? İki gün sonra Ceren ve sevgilisi cep telefonlarıyla ya da messenger vasıtasıyla yaşadıkları hararetli bir tartışma sonucu ilişkilerini çıkmaza sokuyorlar. Ceren açıyor Facebook'u. İlişki durumu artık "It is Complicated". Eğer ki kavga şiddetli ve büyük harflerle yazılarak yaşandıysa "Single" bile olabilir. Buhranlı günler geçiriyor Ceren.

İki gün sonra olan oluyor, Ceren sevgilisiyle mesajlaşıyor. "Yeniden deneyelim." diyor. "Bu kadar basit değil hiçbir şey." diyor. Genç çift, görkemli bir nikâhla yeniden dünya evine giriyorlar: "Ceren is Married". Artık yine birbirlerinin fotoğraflarının altına "Çk tatlı olmuş =)" yazabilecekler. Bir yastıkta kocayın Ceren ve sevgilisi.

Evet. Bitti. Aklıma gelmemiş, unuttuğum, bahsetmediğim bir sürü şey vardır eminim. Ama tadında bırakmak lâzım, baymamak gerek bir yerden sonra. Ben bu siteyi seviyorum arkadaş. Üç yazıdır kullanıcılarına bok ata ata bir hâl olduk ama bakmayın siz. Şimdi yazıyı bitirdim. Çizimlerini yapacağım. Sonra da bir Facebook'a girerim. Sağ altta turuncu turuncu "1 New Notification" yazısını görürüm. Hevesle basarım üstüne. "Ceren challenged you to a movie quiz" yazısını görürüm, hevesim kaçar; ne bekliyorsam onun yerine. Mal gibi yaşıyoruz efendim. Görüşmek üzere. Esen kalın.

s.

Facebook: Part II..

2008-12-08T09:27:00.007+02:00

İlk yazıda kullanıcı kitlesinden, fotoğraf altı yorumlardan bahsetmişiz. Şimdi ne yapsak. Gruplara, "Application" olarak benimsediğimiz uygulamalara falan değinelim bakalım.

Öncelikle gruplar. Bu grup furyası birtakım kutsal gayeler uğruna "bir milyon adam bulma" sevdasıyla başladı sanıyorum. Herkes grubuna bir milyon üyenin katılması için mânâsız bir savaş vermekteydi. "İdDiA eDiYoRuM 64l4t4s4r4y'dAn NeFReT EdEn Bir MiLyOn kİşi BuluRuM..", "PKK TERORUNE SON!! GELİN CANLAR BİR MİLYON OLALİM ARKADASİNİ DAVET ETMEYEN GELMESİN!!!", "HEpİMiz ATATürK REsMi KOYUyoruZ HAdi!!!" gibi binlerce türevini bulabileceğimiz korkunç gruplar açıldı. Bu arkadaşların hemen hiçbiri bir milyon olmadı, olamadı. Hâlâ çabalayanlar var.

Bir de grup açma işi herkesin yapabileceği özgür bir olay olduğundan dolayı, fazla "yerel" gruplar da açıldı haliyle. Son zamanlarda çok fazla türedi böyleleri. Nedir bunlar. Misal "Arda yarn snıfa gözLüksüz geLsn diyenLer :)))))", "MuRat HoCA ödev vrmsin DiynLer ;:):):9:)9" gibisinden birtakım "diyenler" çıktı ortaya. Burada kendimi de taşlayabilirim. Ben de "Sinvegur.." diye bir grup açmış bulundum evet. Şu anda bu grubun 94 üyesi var. Sanırım 90 tanesi benim arkadaşım. Kısacası amaçsız bir oluşum. Ama olsun. Arada üyelere toplu mesaj atıp eğleniyorum falan. Kötü bir niyetim yok benim. Ehm neyse.

Grup işi böyle. Bir şeyler "isteyenler", bir şeyler "diyenler", bir şeyler "sevenler" falan işte. Bir de uygulamalar var. Application. Bunlar gruplara göre daha faydalı şeyler. Çok şahane oyunlar var misal. "Playfish"ten bahsettim daha önce hatırlayabileceğiniz gibi. Tabii burada "fayda"dan kastımın "başında mal gibi saatler geçirebilme" olması da çok acı. Neyse. Bu kısımda da kullanıcıya verilmiş bir "Kendi uygulamanı kendin yap." fırsatı var. Tabii ki bu fırsatı kaçırmayan kullanıcılarımız da "Hangi içkisin?", "PROFILINE KIM BAKMIS OGREN!", "ÖnCeki HayatInda NeyDin :))", "MeLekmisin ŞeyTanmı ;)" gibisinden "Hey Girl!" tadında fantastik uygulamalar icat etmişler. Ederler tabii. Valla "kamunun" eline böyle siteleri teslim etmemek lâzım görüldüğü gibi. Hele ki bu tarz sanal ortamlarda. Aslında kamunun değil de sadece Türklerin elinden alsak bu şansı, biraz rahatlayacağız; hem biz, hem internet.

Eh toparlayalım artık. Gruplar ve de uygulamalar böyle. Facebook bize bırakmış bu konuların yönetimini, alın oynayın demiş. Fazlasıyla oynuyoruz görüldüğü gibi. O değil de neden böyle Levent Kırca tadında yazmaya başladım ki ben şimdi? Şunun şurasında bir internet sitesinden bahsediyoruz lan. Böyle toplumsal taşlamalar yapıyorum falan. Sabah sabah sapıttık işte kusura bakmayın, "Part III"te görüşmek üzere.

s.

Facebook: Part I..

2008-12-06T21:31:00.009+02:00

Aralık ayına bilgisayar temalı bir yazıyla girmişken, bir internet sitesiyle devam etmek istiyorum. Tek bir yazıyla bitiremeyeceğim bir siteyle. Tarayıcımızı açtığımızda şuursuzca adres satırına yazdığımız bir siteyle. Facebook işte, sen de biliyorsun, sen de giriyorsun. Dokuz günlük tatili, ev ortamının verdiği rahatlığı ve gazı kullanarak böyle bir "yazı dizisi" tribine giriyorum ama dur bakalım sonumuz ne olacak. Birkaç farklı başlıkta birkaç farklı yönden incelemeye çalışacağım bu siteyi. Ama öncelikle genel bir girizgah yapalım.

Efendim ne yiğitler gördüm, "Ben Facebook'a girmem." diyen; ne yağız delikanlılar gördüm, "Yonja gibi bir şey abi işim olmaz." diye buyuran. Şimdi hepsi bu diyarlarda, hepsi birbirlerini dürtüp "Arda is karmasik...." gibi şeyler yazıyorlar "durumlarının" altına. Bu sitenin ilk popüler olduğu zamanları hatırlayalım. Olay "Abi ilkokul arkadaşlarını buluyormuşsun."dan ibaret idi. Tabii ki internetteki en ufak bir anketi bile ıskalamayan vatandaşlarımız bu büyük fırsatı kaçırmadı, bir bir üyeler artmaya başladı. Biz de olduk üye. Eksik kalmadık.

O zamanlardan bu zamana bir yıldan fazla zaman geçti. Artık "Eski arkadaşlarımızı bulalım." sitesi gitti; yerine "Sıçmaya giderken bile arkadaşlarımızı gerek görsel gerek işitsel yollardan haberdar etmeliyiz." sitesi geldi. Herkes birbirini buldu zira. İş çığrından çıktı. Herkes akın etti siteye. Haliyle de çok çeşitli insanları inceleme fırsatımız doğdu.

Şimdi öncelikle; sürekli birbirlerine teşekkür eden, sürekli birbirlerinin ne kadar harika insanlar olduklarını vurgulayıp aralarındaki "kardeşlik" müessesesinin kutsallığından dem vuran bir güruh var. Bu türü genellikle fotoğraf altlarındaki yorumlarından ayırt ediyoruz. Bu türün temsilcileri genelde güzel bir dil kullanmıyor ne yazık ki. Hemen bir örnekle açıklayalım. Bir fotoğraf var. Fotoğrafımızda bu "kardeş"lerden biri masada oturuyor. Önünde ise fantastik bir içki var. Bira gibi basit bir şey değil. Johnny Walker, Absolut Vanilia, J&B gibi alternatifler olabilir. Arkadaşımız da muhtemelen cep telefonunun objektifine "Nasıl içmişim, hı?" dercesine haşin bir bakış atmış. Ardından gelsin yorumlar. "Krdsm 10 numarasn heLaL :DddD", "Wayy yaksr kardsme ;p:d.d.dd", "ARda ck tatLi olms kardsm :))".. Bu noktada cinsiyet ayrımı yok. Kız erkek karışık bir övme hali var. Esas adamımız Arda da her gelen yoruma usanmadan "Eywllh kardsm sen d 10 numarsn ;)" gibisinden övgü dolu karşılıklar veriyor. Böylece bu harika ego tatmin şenlikleri sürüp gidiyor.

Bir diğer dikkatimi çeken insan topluluğu ise "edebi" ergen kızlar. Bunlar da birbirlerinin siyah beyaz, sağdan soldan çeşitli açılarla çekilerek sanat değeri almış fotoğraflarına sadece birbirlerinin anlayabileceği bir üslupla, türlü göndermeler yaparak karşılık veriyorlar. Kızımızın adı Ceren olsun. Fotoğrafta da kendisi sağa sola bir yerlere bakıyor. Hemen ardından bizim edebi ergen bol ünlem işaretli, düzgün gibi Türkçeli, devrik cümleli yorumu yapıştırıyor: "Kadın! Belki aşarız dağları, gideriz belki sarı kulübeli şehre! Gelirim, öperim elbisenin askısını! Var mısın!".. Eveet. Biz bu yoruma bakıyoruz ve hiçbir bok anlamıyoruz. Neden "kadın", hangi dağlar, ne sarı kulübesi, elbisenin askısı niye falan. Bilmiyoruz. Sadece bu iki gizemli "kadın"ın büyüleyici düellosuna tanık oluyoruz. Cevap gecikmiyor. "Varım be. Kahpe! Gidelim, çıkalım dağlara, kulübede kestane yiyelim! Evet kadın gidelim ne olursun!".. En az yorumun kendisi kadar gaz bir cevap geldi bizim kadın'dan. "Kahpe" falan diyor bunlar birbirlerine. Marjinal bunlar. Biz izliyoruz.

Bu kadarla sınırlı değil tabii. Güzel ülkemizin dört bir yanından insanlar var sonuçta burada, milyon tane farklı "tür" incelenebilir. Ben sadece dikkatimi çeken iki tanesini örnek verdim. Ha şimdi bu kadar ahkâm kesmiş bulundum, gelip de bana "Sen nesin lan dallama." diyebilirsiniz tabii. Bir şey diyemem. Bende de var hafif geri zekalılık, inkar etmiyorum zaten. Oturuyorum bir buçuk saat manasız bir coğrafya oyunu oynuyorum mesela Facebook'ta. Oyunda iyi puan alayım diye ülke haritalarını, bayraklarını falan inceliyorum ara sıra tıpkı bir malmışçasına. Buradan "Ergen kızlar bik bik bik." demek kolay tabii, insan kendisine objektif bakamıyor. Eheh. Neyse efendim bir sonraki yazımda da biraz gruplardan, oyunlardan, "page"lerden falan bahsederim. Belki de bahsetmem. Hiç belli olmaz. Esen kalın.

s.

Bilgisayar..

2008-12-01T21:03:00.004+02:00

Bilgisayar serüvenim ne zaman başladı emin değilim. Ama internet kafelerde başladığını hatırlıyorum. Fifa 99 oynuyordum ama bak, yeni çıkmıştı, demek ki o yıllarda olsa gerek. Neyse efendim o zamanlar internetle pek aram yoktu. Gider Counter-Strike, Fifa, Championship Manager gibi oyunlar oynardım. O zamanlar bilgisayar evde bir lükstü sanırım. Herkes bilgisayar sahibi değildi. Yıllar geçti, bir şeyler oldu; bilgisayar doğal bir ev eşyası haline geldi maalesef. Keşke gelmeseydi.

İlk zamanlar internet yoktu. Mal gibi Paint'te resimler çizer, aptal oyunlarımı oynamaya devam ederdim. Sonra internet geldi. Keşke gelmeseydi.

Efendim mal gibi bir hayat sürüyorum. Bilgisayarı açıyorum. Facebook'a giriyorum. Oradan Ntvmsnbc açıyorum. Sonra Ekşi Sözlük falan derken akşamı ediyorum. İzmir'deyken annem yemeğe çağırıyor. Gitmiyorum. Tepsiyi alıyorum, bilgisayarın başına dönüyorum. Sanırsın dünyayı kurtarıyorum orada. Muhtemelen MSN'de birileriyle trans halinde konuşup geri zekalı gibi sırıtıyorumdur "Ikhhıheıhae" diye burnumdan sesler çıkararak. Ya da Facebook'u açmış mal gibi fotoğraflara bakıp insanların "Berke is üZqühnn..." gibi iletilerine bakıyoumdur boş gözlerle."Playfish" adlı oyun yapan bir kuruluş var Facebook'ta. Bu insanların yaptıkları "Who Has The Biggest Brain?" ve "Geo Challange" adlı oyunlar adeta ömrümden bir ömür götürdü. Hayatın gerçeklerini, doğal ihtiyaçlarımı unutturdular bana. ÖSS'de üç beş puan daha fazla alamadıysam, Playfish'tir bunun sorumlusu. İki gün sonra Midterm'im var. Bildiğin vize işte. Ben ne yapıyorum? Facebook'tan fotoğraf bakıyor, "You won 1.000.000.000.000.000 $ in British Lottery!!!" gibi aptal mailleri her niyeyse okuyorum büyük bir ciddiyetle, geri zekalı oluyorum gün geçtikçe ama dur bakalım.
Şikayet kutusu gibi oldu ama, bu satırları takip eden siz değerli okurların da büyük bir kısmının az sonra Facebook'a girip onu bunu dürteceğini biliyorum. Yapacaksınız bunu. Evet.
s.